Wat vonden de critici deze week (37) van de bioscoopfilms?

Wekelijks selecteert de Volkskrant nieuwe films die u volgens de filmrecensenten niet mag missen. Deze week meningen van de critici op een rij over het bizarre The Wolfpack, Seymour: An Introduction en de Nederlandse thriller Schone Handen.

The Wolfpack, verkleed als Wes Anderson's Budapest Hotel. Beeld null
The Wolfpack, verkleed als Wes Anderson's Budapest Hotel.

The Wolfpack

Wat de schrijnende documentaire The Wolfpack zo aangrijpend maakt, is dat de broers zich met zo veel energie en vastberadenheid aan hun ingesnoerde bestaan ontworstelen, stelt Volkskrant-recensent Kevin Toma. 'Opgevoed door een heerszuchtige huisvader met (zacht gezegd) radicale pedagogische opvattingen, hebben Bhagavan, Govinda, Jagadesh, Krisna, Mukunda en Narayana en hun jonge zusje Visnu hun jeugd grotendeels in volstrekte isolatie van de buitenwereld doorgebracht. In de buitenwereld wordt overal gespoten, verkracht en gemoord, leerden ze, en daarom moesten ze binnen blijven. Puur en onbeschadigd, zo lang als maar kon. Het enige wat de kinderen zagen van de werkelijkheid was het uitzicht vanuit hun appartement. En het verwrongen perspectief van de talloze Hollywoodfilms die ze met papa keken.'

Het mag een wonder heten dat de jonge documentairemaakster Crystalle Moselle toegelaten werd in hun leefwereld, waarin de broers talloze beroemde films tot in de kleinste details naspeelden. 'De realiteit buiten hun huis ontdekken ze vol levenslust en nieuwsgierigheid, hoe zwaar de confrontatie met het onbekende ook mag zijn. Na afloop van de film blijft je nog het meest hun gelach en gestoei bij, en de kracht die ze elkaar geven terwijl ze stoer én aarzelend samen op pad gaan.' Vier sterren.

Crystal Moselle tijdens het filmen. Beeld null
Crystal Moselle tijdens het filmen.

'Ik rende ze na, instinctief'

Crystal Moselle liep op een dag over First Avenue in New York. In de drukke massa zag ze zes schuchtere jongens met lang zwart haar, zonnebrillen en identieke kleding. 'Ik rende ze achterna, instinctief', zegt ze via Skype. Ze vroeg of ze broers waren. Dat was zo. Lees hier het interview met documentairemaakster Crystal Moselle, die meteen wist dat ze goud in handen had na deze bijzondere ontmoeting in Manhattan.

Van links naar rechts: Krsna, nu Glenn; Jagadisa, nu Eddie; Mukunda, Govinda en Narayana: vijf van de zes broers uit The Wolfpack. Beeld null
Van links naar rechts: Krsna, nu Glenn; Jagadisa, nu Eddie; Mukunda, Govinda en Narayana: vijf van de zes broers uit The Wolfpack.

Het Parool is iets minder positief: Het coming of age-sprookjes zou zijn momenten hebben, maar roept vooral veel vragen op door de chaotische montage en de chronologie. 'Filmmaakster Moselle zet de verhoudingen in het uitgewoonde appartement in de Lower East Side van Manhattan op scherp, stuurt en initieert. Ze neemt de jongens mee naar het strand en gaat voor de allereerste keer met ze naar de bioscoop. De jongens profiteren op hun beurt ook dankbaar van Moselle's aanwezigheid; de camera als therapeutisch breekijzer.' Drie sterren.

NRC noemt The Wolfpack een intrigerende film. 'Ogenschijnlijk lijken de jongens niet erg onder hun bizarre jeugd te hebben geleden, bij nadere beschouwing blijken ze, nadat zoon Mukunda de macht op de apenrots overnam, allemaal in een of andere vorm van therapie. De vlucht in de cinefilie krijgt dan iets pathologisch. Dat Mukunda tijdens zijn vlucht naar buiten een zelfgemaakt Michael Myers-masker droeg (de moordenaar uit de Halloween-serie) en dat de broers als tegenwicht tegen het mislukte verlichtingsdenken van hun vader een verknipt ogend Halloween-ritueel ontwikkelden, wordt dan ook een stuk minder romantisch. Als we klaar zijn met aapjes kijken, houdt The Wolfpack, zoals alle goede films, ook een spiegel voor. Die ons bewust maakt van wisselwerking, maar vooral van de verschillen tussen film en realiteit. Als er een bewijs is voor de kracht van de verbeelding en de troost van de kunst, dan is het deze film wel.' Vier sterren.

The Guardian geeft de film vier sterren. De jongens zijn afgezonderd van de echte wereld opgegroeid - maar niet afgezonderd van de filmwereld. Dit maakt hen tot zeer boeiend voer voor deze 'studie'. Ze leerden over het leven door te kijken naar populaire films, en zijn echte performers voor de camera in deze sensationele en aanbiddelijke documenaire.'

Cinema.nl geef The Wolfpack drie sterren en benadrukt met name de onbeantwoorde vragen die regisseur Crystal Moselle achterlaat.

The Wolfpack, Regie: Crystal Moselle, 90 min., in 15 zalen

Artikel gaat verder onder de trailer.

Een sensatie op sundance

Op het Sundance festival afgelopen januari werd The Wolfpack een ‘sensatie’ genoemd en won – terecht – de prestigieuze Grand Jury Prize for US documentary. Op 18 september zal het de openingsfilm zijn op Sundance Hong Kong, met voorafgaand een vraag-en-antwoord-sessies met Crystal Moselle. In een interview vertelt Moselle over de jongens en hun liefde voor films: ‘These boys are so incredibly passionate about movies, and for them to get the opportunity to go to Sundance, is like their dream come true.’

Seymour: An Introduction

Een bijzonder fraai portret van een gedreven musicus, dat is Seymour: An Introduction, volgens Volkskrant-recensent Pauline Kleijer.

'Ethan Hawke ontmoette pianist Seymour Bernstein tijdens een etentje in New York. De acteur en de pianist raakten aan de praat. Hawke, bekend uit films als Boyhood en Before Midnight, voelde zich direct op zijn gemak bij de veel oudere Bernstein, die hem raad gaf en precies leek te weten met welke levensvragen hij worstelde. Dat Hawke vervolgens besloot een documentaire te maken over Bernstein, lag niet voor de hand: een grote beroemdheid is de pianist niet, ondanks het veelbelovende begin van zijn carrière.'

'Af en toe lijkt Hawke te snel onder de indruk van Bernstein. Iets meer kritische afstand - een dissonant hier of daar - was de documentaire ten goede gekomen, maar als eerbetoon aan een bijzondere levenskunstenaar is Seymour: An Introduction meer dan geslaagd.' Vier sterren.

Seymour Bernstein. Beeld null
Seymour Bernstein.

Ook Het Parool geeft vier sterren aan 'dit fraaize, zachte portret'. 'Seymour: an introduction vormt een krachtig tegengif voor de tijdsgeest, die talent hoger aanslaat dan discipline en commercieel succes interessanter vindt dan persoonlijke ontwikkeling. Dat Those who can, do, those who can't, teach een belachelijk statement is, blijkt eens te meer als je Bernstein bezig ziet met zijn leerlingen. Hij wijst ze vriendelijk op technische missers, maar geeft vooral schouderklopjes en zoekt naar de emotie achter elke aanslag. Het zijn prachtige scènes die aantonen dat Bernstein zijn roeping absoluut heeft gevonden.'

Volgens Trouw is de film een 'beminnelijke een beminnelijke documentaire over een pianovirtuoos die op zijn 88ste nog steeds muziekles geeft in zijn eenkamerappartement in New York. Bernstein hekelt de Amerikaanse focus op talent, en roemt het vakmanschap. Hij vertelt zo inspirerend over de kracht van muziek dat je al snel samen met Hawke aan zijn lippen hangt. De acteur is misschien geen meester-documentarist, maar dat neem je op de koop toe.' Drie sterren.

NRC is gematigd positief en noemt het een iets te keurig filosofisch portret over een bevlogen pianist. 'In Seymour: An Introduction zien we Bernstein streng maar rechtvaardig masterclasses geven, maar ook privélessen in zijn krappe appartement. Vanaf zijn pianokruk vertelt hij zachtmoedig en met veel filosofische terzijdes over zijn leven, het belang van doorzettingsvermogen en zijn passie voor muziek. Zijn bezoek aan de Steinway-showroom, waar hij allerlei piano's uitprobeert, illustreert zijn onverminderde geestdrift en devote toewijding aan zijn geliefde componisten. We horen hem en zijn leerlingen onder andere Chopin, Beethoven, Schubert en Schumann spelen. Het levert een wat al te keurige film op over een man wiens levens- en muziekfilosofie soms gevaarlijk dicht bij esoterisch gebabbel komen. Hoewel het natuurlijk ook best onmetelijke wijsheid kan zijn, wie weet.' Drie sterren.

New York Times is enthousiast en noemt Seymour: An Introduction een intieme documentaire die je zo meesleept in de wereld van Bernstein, dat je denkt alles te weten wat er te weten valt - ook al blijven er vragen hangen.

Seymour: an Introduction. Regie Ethan Hawke. 81 min., in 22 zalen

Het artikel gaat verder onder de trailer.

Schone Handen

Louis Vuitton-tassen zijn niet goedkoop. En dat mooie huis met een zwembad in de tuin heeft natuurlijk ook een paar centen gekost. Sylvia (Thekla Reuten) weet best met welke bezigheden haar man Eddie (Jeroen van Koningsbrugge) die centen verdient; toch doet ze liever alsof haar neus bloedt. Ooit gaat hij uit het wereldje stappen, heeft Eddie beloofd; tot die tijd hoeft Sylvia niet precies te weten welke drugs hij verhandelt.

Waar Schone handen zich in onderscheidt, ziet Volkskrant-recensent Pauline Kleijer, is de zorg waarmee de film gemaakt is. 'Tjebbo Penning, die eerder de Engelstalige speelfilms Morlang (2001) en Great Kills Road (2009) regisseerde, laat geen steek vallen en vond een mooi evenwicht tussen realisme en aanstekelijke overdaad. Voortdurend parelt het zweet op de hoofden van de personages, geplaagd door een Hollandse hittegolf. Die klamme sfeer werkt goed door in de actiescènes, maar ook in het huiselijke drama.'

'Vooral het acteerwerk tilt Schone handen boven de middelmaat uit. ­Thekla Reuten schudt haar keurige imago van zich af met een plat Amsterdams accent, Jeroen van Koningsbrugge is overtuigend als doorgedraaide familieman. Ook de bijrollen zijn sterk bezet: Teun Kuilboer is knap griezelig als Eddies criminele broer, ­Camilla Siegertsz ontroert als gedupeerde vriendin en Jim van der Woude zorgt, in een paar gedenkwaardige ­scènes, voor de grootste traktatie.' Vier sterren.

Een still uit Schone Handen met Jeroen van Koningsbrugge in het midden en Teun Kuilboer rechtsvoor. Beeld null
Een still uit Schone Handen met Jeroen van Koningsbrugge in het midden en Teun Kuilboer rechtsvoor.

Trouw is nog positiever en noemt Schone Handen een 'fraaie schets van Amsterdamse patjepeeërs. Slim opgebouwd, laat 'Schone Handen' zien hoe het pad dat het echtpaar is ingeslagen, steeds meer op een doodlopende weg begint te lijken. En toch, dankzij de chemie tussen de hoofdrolspelers, blijf je tot het eind geloven dat ze de draad van hun vroege bestaan zo weer zouden kunnen oppakken.' Vier sterren.

'Aan de hand van details en sleutelmomenten creëert regisseur Tjebbo Penning knap twee aparte werelden die langzaam in elkaar schuiven', stelt Cinema.nl. 'De kinderen ophalen van school of het avondeten maken - het zijn handelingen die in eerste instantie efficiënt de alledaagse routine van een knus gezinnetje schetsen, waarna Penning later in de film diezelfde activiteiten slim inzet om spanning te creëren.' Vier sterren.

NRC is meer negatief over Schone Handen en geeft het drama dan ook twee sterren. 'Dit is niet zomaar een psychologische thriller over de Amsterdamse niks-aan-de-hand penose-echtgenote Sylvia (Thekla Reuten als Linda de Mol), die ruw uit haar ontkenning wordt gewekt na de moord op haar zwager. Dit is bijna een 'spoof' op alle geflirt met de oer-Hollandse burgerlijkheid van gezellige criminaliteit. In de heetste zomer sinds mensenheugenis (lekker onbehaaglijk detail: iedereen druipt van het zweet) volgen we drugsbaron Eddie (Jeroen van Koningsbrugge) die aan pillen en mislukte deals ten onder gaat en ondertussen zijn luxepoppetje van een vrouw in het gareel moet zien te houden. Als het allemaal wat scherper en gevaarlijker was geweest had Schone handen zowaar een commentaar kunnen zijn op de collectieve verstandsverbijstering rondom het optreden van Holleeder in College Tour. Maar hoewel Jeroen van Koningsbrugge een sympathieke komiek is, is hij niet echt een transformerend acteur die het masker van lachebekje in kan ruilen voor dat van psychopaat.'

Schone Handen. Regie Tjebbo Penning. Met Thekla Reuten, Jeroen van Koningsbrugge, Teun Kuilboer, Angela Schijf, Cees Geel, Camilla Siegertsz. 108 min., in 110 zalen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden