Wat vonden de critici deze week (32) van de bioscoopfilms?

Wekelijks selecteert de Volkskrant nieuwe films die u volgens de filmrecensenten niet mag missen. Deze week: oude liefdes in Trois souvenirs de ma jeunesse, zomervakantieverveling in Tu dors Nicole en drie uur van magistraal vormgegeven smerigheid in sciencefictionfilm Hard to Be a God.

Still uit Trois souvenirs de ma jeunesse. Beeld .
Still uit Trois souvenirs de ma jeunesse.Beeld .

Trois souvenirs de ma jeunesse

Trois souvenirs, een film van regisseur-scenarist Arnaud Desplechin, omvat drie herinneringen van held Paul Dédalus: een flard uit de jaren met zijn psychotische moeder, een blik op een gevaarlijke schoolreis naar de Sovjet-Unie en, vooral, zijn liefde voor de beeldschone Esther. 'Herinneringen die met een aangename onrust worden gebracht, in een onvervalst Franse liefdesfilm die vaak plotsklaps van karakter verandert en vol panache doet waar hij zin in heeft,' schrijft Volkskrant-recensent Kevin Toma in zijn recensie: vier sterren.

Debutant Quentin Dolmaire is fantastisch als de jonge Paul, vindt Toma. 'Hetzelfde geldt voor Lou Roy-Lecollinet, eveneens een nieuwkomer. Desplechin houdt duidelijk van deze niet altijd sympathieke, maar ontroerende personages: hij vangt hen in bijna strelende close-ups of laat de commentaarstem gevoelig over hen mijmeren, met in de verleden tijd geschreven zinnen die van Paul en Esther een klassiek liefdeskoppel maken.'

Paul (Quentin Dolmaire) en zijn grote jeugdliefde Esther (Lou Roy-Lecollinet) in Trois souvenirs de ma jeunesse. Beeld .
Paul (Quentin Dolmaire) en zijn grote jeugdliefde Esther (Lou Roy-Lecollinet) in Trois souvenirs de ma jeunesse.Beeld .

null

de Volkskrant

De recensent van Trouw is minder onder de indruk. Twee sterren krijgt de film. Paul Dedalus' terugblikken zijn niet erg interessant gebracht. 'Het gehannes met de liefde trouwens ook niet.' Het is een wat naar binnen gekeerd, navelstaarderig liefdesportret, is verder te lezen. 'Jammer dat we niet iets meer zien van de oudere Paul, gespeeld door een van Frankrijks interessantste acteurs en Desplechins vaste medewerker, Mathieu Amalric. Als we meer te weten zouden komen over zijn latere leven, dan zou misschien de relevantie van het jonge getob ook duidelijker worden.'

Het Parool vindt het allemaal te veel voor een film van twee uur, al die terugblikken die 'stof bieden voor minstens drie drama's, zodat de gebeurtenissen een afgeraffelde indruk maken'. Dat geldt niet voor de melancholieke terugblik op Pauls relatie met zijn jeugdliefde Esther (Lou Roy-Lecollinet), die hartstochtelijk van hem hield, maar die hij te lang in het onzekere hield.' Drie sterren.

Liefde in de Franse film

Terwijl Trois souvenirs haar Nederlandse première beleeft, wordt ook klassieker Hiroshima mon amour opnieuw vertoond. In de week van de onvervalste liefdesfilms zoekt Ariejan Korteweg voor u uit waarom de Franse liefde als de ultieme romantiek geldt.

Cinema.nl vindt Trois souvenirs de ma jeunesse een fascinerende zwerftocht, 'ook al heeft die weinig nieuws te melden en wordt er flink getreuzeld'. Drie sterren krijgt de film. 'Desplechin beheerst als weinig andere makers de kunst om een verhaal vrij meanderend te vertellen maar het toch een duidelijk richtingsgevoel te geven.' Volgens Cinema.nl is die vrije beweging de grote kracht van de film al verliest het erg lange derde deel vaart en gaat dan voelen als een herhaling van zetten.

Trois souvenirs de ma jeunesse. Regie: Arnaud Desplechin. Met: Quentin Dolmaire, Lou Roy-Lecollinet, Mathieu Amalric, Raphäel Cohen, Lily Taieb, Eve Doe-Bruce, Mélodie Richard. 123 min., in 7 zalen.
De tekst loopt door onder de trailer.

Onbeschaamde nostalgie

'Er is in de liefde niet veel veranderd sinds de jaren tachtig,' zegt regisseur Arnaud Desplechin in dit interview.

Tu dors Nicole

Het Canadese Tu dors Nicole laat zich kijken als een prettig bevreemdende midzomernachtdroom, schrijft Volkskrant-recensent Berend Jan Bockting in zijn viersterrenrecensie. Regisseur Stéphane Lafleur vangt de zomervakantieverveling van vier jongeren vooral in details: 'in de slaapkamer rammelt de ventilator, tijdens een nachtelijk gezelschapssigaretje tsjirpen de krekels'.

Saai? Ja, best wel, maar daaronder broeit het op eigenzinnige wijze. Subtiel ontstaan er barstjes in de realiteit, zag Bockting. 'Let op de slippers in de afwasmachine, de planten die met vruchtensap worden bewaterd, de man die met walvisgeluiden op de autoradio 's nachts stapvoets door de buurt rijdt in de hoop dat zijn baby slaap vat.'

Julianne Côte als Nicole (links) en Catherine St-Laurent als haar beste vriendin Véronique. Beeld .
Julianne Côte als Nicole (links) en Catherine St-Laurent als haar beste vriendin Véronique.Beeld .

null

Cinema.nl

NRC vindt dat het eerste wat je denkt als je Tu dors Nicole ziet: typisch een Franse zwart-witfilm over fladdermeisjes. Maar het líjkt volgens de recensent vooral een Franse coming-of-agefilm. 'Door de taal, de luchthartige doelloosheid van de plot, en dat zwart-wit.' Zwart is ook de humor. 'Lafleurs komedie lijkt lichtvoetig, maar flirt met ernst: Nicoles slapeloosheid is mogelijk een symptoom van iets groters, al blijft in het midden wat.' Drie sterren.

Een weinig origineel filmonderwerp, niet vooruit te branden twintigers die niet weten wat ze met hun leven aanmoeten, vindt Het Parool. 'Maar de Canadese regisseur Stéphane Lafleur heeft er met het zwart-witte Tu dors Nicole iets bijzonders van gemaakt. Achter de gortdroge dialogen schuilt een scherp geobserveerde tragikomedie, die oogt als een moderne versie van Wachten op Godot.' Vier sterren.

Cinema.nl vindt de film een fijn, geestig drama. 'Tu dors Nicole is een verfrissende, droogkomische ode aan de dolende begin twintiger. In stijlvol zwart-wit en met uitstekende komische timing vangt Lafleur een sfeer van slapeloze zomernachten, groeiende onrust en verlammende twijfel.' Drie sterren.

Tu dors Nicole. Drama. Regie Stéphane Lafleur. Met Julianne Côté, Catherine St-Laurent, Marc-André Grondin, Pierre-Luc Lafontaine, Mark Barakat, Godefroy Reding. 93 min., in 3 zalen.
De tekst loopt door onder de trailer.

Interview

Soms twijfelt Stéphane Lafleur wel, of hij niet meer serieus drama in zijn films moet stoppen. Maar de filmmaker houdt het liever klein, vertelt hij in dit interview.

Hard to Be a God

Totale overgave, dat is volgens Berend Jan Bockting het beste om de drie uur magistraal vormgegeven smerigheid van wijlen Alexei German (1938-2013) te overleven. 'Het is eten of gegeten worden. Niet alleen op het doek, maar ook in de zaal, in gevecht met het magnum opus van de Russische filmer.'

Het is geen sciencefiction-entertainment, dit Hard to Be a God waarschuwt de recensent in zijn viersterrenrecensie. De film speelt op een buitenaardse planeet met een middeleeuwse cultuur, waar wetenschappers onderzoek doen in een omgeving die doet denken aan 'het surrealistische werk van Federico Fellini en de helse taferelen van Jheronimus Bosch'. Een 'helse wereld van mist, regen, vuur, modder, bloed, poep, slavernij en bedorven eten' waar German toch ook een zekere schoonheid weer te vinden. 'In elke hoek van het doek gebeurt wel iets.'

Hard to Be a God heeft weinig van doen met moderne cinema. 'Maar de ziel en zaligheid waarmee German bedwelmt, irriteert, murw beukt, ontregelt, aantrekt en afstoot, kan niemand ontgaan.'

Still uit Hard to Be a God. Beeld .
Still uit Hard to Be a God.Beeld .

null

de Volkskrant

Ook vier sterren van NRC voor deze film. 'Als er iets op Hard To Be a God tegen is, is het dat hij die boodschap er drie uur lang genadeloos inhamert in steeds goorder wordende shots. Wat je er verder ook van vindt - nieuwe kleren van de keizer of gemankeerd meesterwerk - Germans film levert een unieke kijkervaring op die je niet licht vergeet.'

'Een drie uur durende afdaling in de hel, dit magnum opus van de Rus Alexei German Sr', vindt Trouw. 'Een film zoals ze maar één keer in de twintig, dertig jaar gemaakt worden.' Daarbij is het vooral de stijl die Germans film zo uitzonderlijk maakt. 'Uniek, misschien zelfs.' Vijf sterren.

'Dertien jaar (!) werkte de Rus met tussenpozen aan de historische sciencefiction. Het resultaat is een unieke film en een mislukt meesterwerk,' schrijft Het Parool. Drie sterren krijgt de film hier. 'Met Hard to be a God richt German zijn pijlen ongetwijfeld op Rusland, maar het kan ook zijn dat hij de hele menselijke beschaving dood verklaart. Dat mag, maar ruim drie uur naar beelden kijken die dezelfde cultuurpessimistische boodschap uitdragen, leidt niet tot inzicht, maar tot afstomping.'

Hard to Be a God. Regie: Alexei German. Met: Leonid Yarmolnik, Yoeri Tsurilo, Natalia Moteva, Alexander Chutko, Evgeni Gertchakov. 177 min., in 4 zalen.

Still uit Hard to Be a God. Beeld .
Still uit Hard to Be a God.Beeld .
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden