Wat vonden we ervan? De Laatste Aai

Wat vonden de bezoekers van de De Laatste Aai? ‘De ruimte over anonieme dieren is erg confronterend’

Wat vonden bezoekers van de expositie De Laatste Aai, over onze omgang met dode dieren? In het Nederlands Uitvaart Museum Tot Zover in Amsterdam is deze nog te zien tot en met 19 januari.

‘In memoriam de koeien, 2015-2017' van Herman de Vries. Onderdeel van De Laatste Aai, een expo over onze omgang met dode dieren. Beeld Tineke Schuurmans

Marianne Wiebes (50), vrijwilliger Tot Zover
‘De expositie is erg mooi en ontroerend. Knap hoe mensen zich openstellen voor de emoties bij het verlies van een huisdier, want er wordt vaak gezegd: ‘Ach, het is maar een dier.’ Maar voor veel mensen is het, net als bij ons, een belangrijk onderdeel van het gezin. Er hangt ook een foto ter nagedachtenis aan mijn hond Shaggie. Shaggie was altijd vrolijk, net een klein kind. Elke plas water die hij zag, sprong hij in en als het vroor, tikte hij op het ijs. Liefkozend noemde ik hem mijn zeekoe. De tentoonstelling is een prachtig eerbetoon aan Shaggie en alle overleden huisdieren.’

Marianne Wiebes.

Marc Barends (68), gepensioneerd kunstdocent
‘De dood is best een beladen onderwerp. De Laatste Aai gaat eigenlijk meer over mensen dan over beesten, je ziet hoe mensen met emoties omgaan als ze een dierbare verliezen. Ik vind De Laatste Aai integer en goed te volgen. Met integer bedoel ik een eerlijke weergave van de dood, zonder al te veel sentiment en tierelantijnen. De expositie krijgt een diepere laag door de manier waarop de kunstenaars anonieme dieren benaderen. Dagelijks gaan er duizenden dieren over de klink. Ergens ga je er niet van uit dat die dieren emotie of doodsangst hebben, terwijl dat natuurlijk wel zo is. Ik neem het mee.’

Marc Barends.

Alona Buitink (51), projectmanager
‘De zelfportretten van Simone Henken met haar hondje Joeri in het laatste stadium van zijn leven vind ik heel mooi en warm. Je ziet hoe zij zijn dood een plek geeft. Daar worstelde ik zelf ook mee toen mijn vorige twee honden overleden. De ruimte over anonieme dieren is erg confronterend, zoals de serie met varkensogen door Tineke Schuurmans. Je wordt je bewust van het feit dat het allemaal individuen zijn. Elk varken kijkt anders en hun ogen hebben verschillende vormen en kleuren. Ik vind het ook bijzonder dat zulke confronterende beelden tegelijkertijd zo mooi zijn.’

Alona Buitink.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden