Tv-recensie Julien Althuisius

Wat van Maradona vooral beklijft, is niet het succes maar de wankele indruk die hij maakt

In de allereerste scène van Maradona en Sinaloa, een nieuwe documentaireserie die sinds deze week op Netflix te zien is, wordt Diego Maradona door de scheidsrechter van het veld gestuurd. Maradona draagt aan beide polsen dikke, gouden horloges. Een geel T-shirt bolt over zijn pens. Hij draagt een petje en een veel te strakke driekwart trainingsbroek. Het is een potsierlijk gezicht – maar goed, het is wel Diego Maradona, hè? Nadat hij uitgebreid het publiek heeft bedankt, waarbij hij eerst zijn armen in de lucht gooit en daarna met zijn vuist op zijn borst slaat, verdwijnt hij in de catacomben.

Middelvingers

Diego Maradona moet een haat-liefdeverhouding met de camera hebben. Die vereeuwigde zijn brille op het WK van 1986 en tijdens een warming-up in zijn Napoli-periode. Maar de camera legde ook vast hoe hij tijdens het WK in 1994 juichte na een doelpunt en de hele wereld kon zien dat er iets niet klopte. In de zomer van 2018 werd Maradona gefilmd toen hij tijdens een wedstrijd van Argentinië bij het juichen zijn beide middelvingers opstak naar supporters van Nigeria. BBC-presentator (en ex-voetballer) Gary Lineker zei na afloop van die wedstrijd dat Maradona het risico liep een ‘laughing stock’ te worden, een mikpunt van spot.

Ook in Maradona en Sinaloa is de camera de voetballegende niet altijd even gunstig gezind. Dat is natuurlijk ook de bedoeling, de serie parasiteert op Maradona’s wispelturigheid. Was hij geen ongeleid projectiel, dan had Netflix waarschijnlijk geen heil in het project gezien (de definitieve documentaire over Maradona, van Asif Kapadia, is nog maar een paar maanden oud). Heel Sinaloa is in rep en roer als bekend wordt dat Maradona de nieuwe trainer wordt van de Dorados de Sinaloa, een team dat stijf onderaan staat in de Mexicaanse eerste divisie. Maradona wil het team ‘een morele oppepper’ geven, zodat de spelers weer in zichzelf gaan geloven en beter gaan voetballen. En warempel, het werkt. De Dorados gaan wedstrijden winnen en plaatsen zich zelfs voor de play-offs voor promotie. Maradona is de reddingsboei, in de vorm van een reddingsboei.

Onbeholpen

Wat vooral beklijft, is niet zozeer het succes dat Maradona heeft, maar de wankele en gedrogeerde indruk die hij maakt. Zo gracieus als hij voetbalde, zo onbeholpen is hij als trainer. Nadat hij in die eerste scène door de scheidsrechter van het veld is gestuurd, loopt hij in de catacomben moeizaam een trap op. Even later zit hij aan een tafel, een blikje Red Bull voor zijn neus. De ogen groot en verontwaardigd. Hij vertelt over de ruzie die hij had met de trainer van de tegenpartij, die had durven zeggen dat Maradona zijn kop moest houden. ‘Weet je wel hoeveel wedstrijden ik gespeeld heb?’, haalde Maradona het gesprek terug. ‘Jij komt zonder je eigen identiteitskaart niet eens je eigen huis in, klootzak.’ Misschien is het grootste probleem van Diego Maradona wel dat hij weet dat hij Diego Maradona is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden