Profiel Brie Larson

Wat vaker lachen? Brie Larson, die Captain Marvel speelt, lacht wel als iets écht grappig is

Brie Larson tijdens de première van Captain Marvel. Beeld Getty Images

Brie Larson ( 29 ) was niet de meest voor de hand liggende kandidaat voor een superheldenfilm. Maar ze speelt zoals altijd: kwetsbaar, krachtig en naturel. 

Ze lacht wel erg weinig, in haar rol van superheldin Captain Marvel – dat verwijt kreeg actrice Brie Larson van (mannelijke) Marvel-fans na de eerste trailer. En dus post Larson (29) vrolijk een plaatje op Instagram van lachende mannelijke superhelden. Doctor Strange met een ongemakkelijke grijns, Iron Man met de tanden bloot – onnodig en potsierlijk. Hoezo moet een superheld lachen? Of gelden voor vrouwen andere regels?

Als eerste vrouwelijke superheld van het Marvel-imperium begeeft Larson zich in een mijnenveld. Miljoenen mannelijke comic-fans wereldwijd staan klaar om de studio of de – openlijk feministische – ster bij de kleinste misstap neer te sabelen. En Larson? Die banjert daar met zevenmijlslaarzen doorheen. Krijg je bakken online bagger over jezelf heen? ‘Dust yourself off and try again’ – naar de hit Try Again (2000) van Aaliyah, die perfect in de film had gepast.

Want boem, daar gaat ze weer, als haar personage Carol Danvers: ze dondert als klein meisje van de fiets, vliegt uit de bocht met haar racekarretje of smakt ongenadig op de grond tijdens militaire training. Steeds staat er hoofdschuddend wel een man bij te kijken: geef het op, je kan het niet. En telkens krabbelt ze weer op, tot ze een van de sterkste superhelden in het Marvel-universum is.

Verfrissend ongepolijst

Larson leek aanvankelijk een atypische keuze voor de rol van een intergalactische vechtjas die licht geeft uit haar poriën en bliksemschichten afvuurt met haar vingers. De special effects, het glimmende rubberen ruimtepak, het was moeilijk voor te stellen bij een actrice wier grote kracht juist haar menselijkheid is. In de veelal kleine filmhuisfilms waarin ze tot nu toe opdook, is Larson verfrissend ongepolijst: vaak is het of ze helemaal niet acteert, maar spontaan de set op komt wandelen. Herkenbaar is ze, warmbloedig, dichtbij.

Dat gold natuurlijk vooral voor Room (2015), het aangrijpende kidnapdrama waarvoor Larson een Oscar won. In het benauwde schuurtje waarin zij als jonge moeder met haar zoontje gevangen wordt gehouden, zit de camera haar dicht op de grauwe huid, registreert putjes, groeven en pukkels, de frons tussen haar wenkbrauwen; nietsverhullend, maar liefdevol. Want dit is het uitzicht van de 5-jarige Jack: het gezicht van zijn moeder is voor hem de wereld – zon, maan, het complete sterrenstelsel. Duister en humeurig is ze soms, met donkere, haast zwarte ogen. Koppig, als ze haar kaken ferm op elkaar klemt. Tot plots die gulle lach doorbreekt – als Larson lacht, vouwt haar brede gezicht zich nog verder open.

Moeilijk te typecasten

Ze mag overkomen als natuurtalent, maar zit al in het vak sinds haar 6de, toen ze als jongste student ooit begon op het American Conservatory Theater in San Francisco. Larson begon haar carrière als kindsterretje, in onder meer Raising Dad (2001), waarvoor ze werd genomineerd voor een Young Artist Award. In de tien jaar daarna bleef een doorbraak uit, volgens eigen zeggen omdat ze moeilijk te typecasten is: niet mooi genoeg voor de heldin, maar ook geen grijze muis.

Maar toen kwam Short term 12 (2013), waarin ze een getraumatiseerde hulpverlener speelt, en twee jaar later Room, over een ontvoerde vrouw die zich terug naar de wereld vecht. Trauma en triomf. Het combineren van kwetsbaarheid en wilskracht, volkomen naturel, typeert bij uitstek haar spel - óók weer als Carol Danvers. Dat maakt haar een voorbeeldige, onvolkomen superheld (m/v).

O, en ze lacht wel hoor – op haar voorwaarden. Danvers blinkt uit in onderkoelde humor, vergezeld van een sardonisch lachje. Toeval of niet, in de film zit een scène waarin een stoere motorrijder haar toebijt dat ze wel wat liever mag lachen. En Larson? Die houdt haar kaken strak op elkaar en gaat er vandoor op zijn motor.

Recensie

Captain Marvel is een vrouwelijke superheld. Ze is niet supersexy en ze wordt ook niet verliefd. Revolutionair, vooruitstrevend en héúl erg belangrijk. Maar wat recensent Floortje Smit, vrouw van bijna 40, vooral opviel: een film die wordt gemaakt met háár als doelgroep is gewoon veel leuker om te kijken

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden