Wat ontbreekt is de grote verrassing Filmfestival Venetië 2006

De selectie auteursfilms New Crowned Hope is verreweg het interessantst dat op het Filmfestival van Venetië werd vertoond. De organisatie maakte het zich makkelijk....

New Crowned Hope. Dat is de overkoepelende naam van een reeks films die de afgelopen dagen op het Filmfestival van Venetië werd vertoond. Daartoe behoorden Syndromes and a Century van Apichatpong Weerasethakul (geselecteerd voor de competitie), Daratt van Mahamet-Saleh Haroun (competitie), I Dont’t Want to Sleep Alone van Tsai Ming-liang (competitie) en Opera Jawa van de Indonesische regisseur Garin Nugroho.

Al deze films komen uit de koker van de Amerikaan Peter Sellars en de Brit Simon Field, de oud-directeur van het filmfestival van Rotterdam. Zij gaven, voor een groot evenement dat in november in Wenen plaatsvindt ter ere van de 250ste geboortedag van Mozart, de regisseurs opdracht een film te maken. De films moesten verschillende generaties vertegenwoordigen, uit diverse culturen komen, en er diende een link te worden gelegd met de nalatenschap van Mozart – al werd daar niet moeilijk over gedaan.

De drie New Crowned Hope-films die door directeur Marco Müller voor de competitie werden geselecteerd, behoren tot de beste van Venetië 2006. Weerasethakul – de regisseur die in Tropical Malady (2004) een pratende aap opvoerde – maakte een cyclische vertelling over de relatie tussen geluk en toeval; Mahamet-Saleh Haroun presenteerde een hoopvol verhaal over de naweeën van de burgeroorlog in Tsjaad; Tsai reisde voor zijn nieuwe film terug naar zijn geboorteland Maleisië, waar hij in de marge van de maatschappij een rijgdraad knoopt van lust, verlangen en het onvermogen om de juiste woorden te vinden.

Volstrekt eigenzinnige producties zijn het, die opmerkelijke en onbekende werelden laten zien. Maar de films van New Crowned Hope laten ook zien dat directeur Marco Müller het zich wel makkelijk heeft gemaakt met de selectie van de ware auteursfilms. Want buiten de New Crowned Hope-producties was er dit jaar op artistiek gebied niet veel te genieten. Het accent lag op de bredere films en de bekendere namen, die reflecteren op de huidige oorlogen (Bobby van Emilio Estevez, Children of Men van Alfonso Cuáron, Zwartboek van Paul Verhoeven), of die de recente geschiedenis proberen te duiden (The Queen van Stephen Frears). Als er al kleinere, persoonlijke films te zien waren – zoals L’Intouchable van Benoit Jacquot, of Euphoria van Ivan Vyrypaev – dan bleken die van povere kwaliteit.

Wat ook ontbrak, was de grote verrassing: een film zoals The Return van Andrej Zvyagintsev bijvoorbeeld, die in 2003 als volstrekt onbekende naar Venetië kwam en meteen de Gouden Leeuw mee naar huis nam.

De vraag is wat er vanavond gaat gebeuren op het Lido, waar de Gouden Leeuw wordt uitgereikt. Steekt de jury, onder leiding van Catherine Deneuve, haar nek uit en strijkt Mahamet-Saleh Haroun of Tsai Ming-liang met de eer? Of kiest zij voor een film die minder inspanningen vraagt van het publiek?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden