Wat maakten The Libertines er een glorieuze avond van in Londen

Ooit was het de band waar het land op had gewacht, tot drugsgebruik ze uit elkaar speelde. In Londen waren The Libertines er weer even, in topvorm.

Carl Barat en Pete Doherty van The LibertinesBeeld EPA

Even dreigt het zaterdagavond nog mis te gaan in het Londense Hyde Park. Het loopt tegen 9 uur en al sinds vroeg in de middag hebben zo'n zestigduizend muziekfans tussen de regenbuien door een reeks Britse gitaarbands (Spiritualized, The Enemy, Maximo Park) zien optreden, in afwachting van The Libertines.

De band van Pete Doherty en Carl Barât, twee met elkaar in onmin geraakte boezemvrienden, staat voor het eerst sinds 2004 weer op een Londens podium. Dat willen de fans weten. Met slechts die 60 duizend bezoekers is het Hyde Park, waar onder de noemer British Summer Time een week lang grote concerten worden georganiseerd, uitverkocht.

Donderdag stond Arcade Fire er, vrijdag Black Sabbath en Tom Jones zal nog komen naar de zuid-oostelijke hoek van het Londense park dat is ingericht tot festivalterrein.

De regen lijkt verdreven als The Libertines opkomen. De sfeer is uitzinnig, The Pogues hebben op het grote veld groepjes aan het dansen gekregen met hun onverwoestbare folkpunkhits als Streams Of Whiskey en Sally MacLennane. Goed, er was even een oponthoud, aan het einde van Irish Rover. Iemand in het publiek was onwel geworden, waarna de band het optreden even had stilgelegd.

Het veld is ingedeeld in grote, met hekken afgezette vakken om al te veel gedrang vooraan te voorkomen. De op grote videoschermen rond het podium vertoonde beelden van de jonge Pete Doherty en Carl Barât hebben bijna iets aandoenlijks. Twee vrienden, zo getalenteerd, toen met een geweldige toekomst voor zich. Waar ging het mis?

Libertines-fans in Hyde ParkBeeld EPA

Boys in the band
Ze komen nu met z'n tweeën op. Carl heeft een arm op de schouder gelegd van de iets langere Pete. Gitaren om en het rammelende intro van Vertigo wordt ingezet. Doherty, wiens beruchte drugsgebruik toch altijd een risicofactor is, lijkt zeer geconcentreerd. Echt grote zangers zijn ze allebei niet, nooit geweest ook, maar hun beste liedjes laten zich gemakkelijk meezingen. 'You're walking like you never seen the light', klinkt het uit duizenden kelen als Boys In The Band wordt ingezet, Carl en Pete zoeken elkaar op, drummer Gary Powell heeft zijn shirtje uitgetrokken, alleen bassist John Hassall kijkt nors.

Hij is het ook die halverwege het liedje stopt met spelen. Het gedrang vooraan wordt hem te groot. Of we allemaal naar achteren willen gaan.

Het oponthoud duurt behoorlijk lang. Zou het dan toch misgaan? Is het te vol vooraan? Doherty begint zelf maar wat te zingen: Build Me Up Buttercup. Het hitje van The Foundations wordt wat onwennig meegezongen. Niemand is er gerust op dat het concert gewoon kan doorgaan.

Ja, daar pakt de band de draad weer op. Twee liedjes later, tijdens een van de beste Libertines-liedjes, Time For Heroes, stopt Hassall opnieuw. Net als uit volle borst Doherty's mooie regel: 'There are few more depressing sights than an Englishman with a baseball hat' is meegebruld. Pete en Carl kijken elkaar aan met een blik van: hij weer.

Maar ze lijken er extra door geprikkeld. In het uur dat zonder oponthoud volgt, laten The Libertines horen waarom ze in topvorm nog altijd uniek zijn.

Pete Doherty en Carl Barat in Hyde ParkBeeld EPA

Rommeligs
Liedjes als Begging, Don't Look Back Into The Sun en Can't Stand Me Now hebben allemaal iets rommeligs. Gitaristen Doherty en Barât lijken maar wat aan te klooien, maar komen steeds toch weer uit bij een fijne melodie en mooie tekstregel. De muziek laat zich omschrijven als gruizige rock 'n' roll met een Brits vaudevilletintje. Dat laatste komt in Londen mooi tot uiting in What Katie Did. 'Shoop shoop, shoop de-lang-a-lang' zingt iedereen mee met Doherty, al knippend met de vingers.

Mooi hoe Doherty en Barât elkaar steeds meer opzoeken, ook vaak samen tegelijk in dezelfde microfoon zingen en elkaar dan heel even in de ogen kijken. Hier staan geen mannen vriendschap te veinzen, zo veel is wel duidelijk. Tuurlijk, liedjes als Can't Stand Me Now of het breekbare ingetogen Music When The Lights Go Out waren nooit geschreven zonder de persoonlijke botsingen tussen de twee, maar in Hyde Park laten Pete en Carl vooral zien hoe goed ze samen kunnen zijn.

Een Libertines in topvorm blijft een speciaal gebeuren. Niet zo gek, al dat gedrang vooraan, iedereen wil er zo dicht mogelijk op zitten. Een gevoel dat de band destijds zelf heeft aan-gewakkerd. Waar een band als The Strokes juist afstand schiep met een kille houding, hadden The Libertines altijd iets uitnodigends: kom er maar bij, we zijn allen één.

Met die houding onderscheidde de Libertines zich toen, en dat doet de band eigenlijk nog steeds. De twee dozijn liedjes die in Hyde Park worden gespeeld zijn niet allemaal even sterk, soms (Arbeit Macht Frei) blijven ze steken in wat geschreeuw. Maar als het raak is, zoals What A Waster, doet zo'n liedje echt iets. Niet zo gek dat wanneer je je hebt losgewurmd uit de menigte vooraan, je verder naar achteren steeds meer groepjes vrienden met de ogen dicht in kringetjes ziet dansen. Velen waren een jaar of 15 toen The Libertines op de top van zijn kunnen leek, maar nu, tien jaar later blijkt de band nog beter.

Zestigduizend blije mensen zien hoe na I Get Along Pete en Carl zich voor het laatst in elkaars armen werpen en omstrengeld op de grond vallen. Het leek zaterdag even mis te gaan, maar wat maakten The Libertines er een glorieuze avond van. Nu maar hopen dat ze de goede onderlinge stemming tot oktober kunnen vasthouden.

The Libertines op Spotify

Pete DohertyBeeld EPA
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden