Recensie Pop

Wat Kensington doet, doet de band op het nieuwe album Time beter dan ooit ★★★★☆

Na tien keer Ziggo Dome en een uitverkocht concert in de Amsterdamse Johan Cruijff Arena (2018) heeft Kensington de grenzen van de groei wel zo’n beetje bereikt.

Tijd om stappen te zetten. Op het vijfde studioalbum Time wekt de band uit Utrecht de indruk sound en repertoire geëvalueerd te hebben. Te hebben nagedacht over het artistieke vervolg.

Ze deden het in Canada met een eredivisieproducer (Garth ‘GGGarth’ Richardson) en daarna een eredivisiemixer (Andy Wallace). Time is het beste Kensington-album tot dusver.

Ze hadden nog weleens de neiging om zo snel mogelijk naar een jubelrefreintje te jakkeren: zwaaiende armen en veel ‘whoo-ho-ho’. Time is anders. Het elektronische Bats en het gejaagde What Lies Ahead, samen een dijk van een opening. Part Of Me en Ten Times the Weight: fraaie, opstijgende ballads. Afsluiter No Me: een beetje ‘prog’, omdat het soms best iets moeilijker mag.

Gebleven is de ‘wall of sound’ die bij Kensington hoort, maar hij lijkt transparanter. Wat zingt Eloi Youssef goed. Wat klinken die harmonieën mooi. De songs: volwassener, afwisselender, gewoon beter.

Kensington is een stadionband; dan is niet elke muziekkenner je vriend. Maar wat ze doen, doen ze op Time beter dan ooit. Nog drie weken, dan loopt de Ziggo Dome weer driemaal voor ze vol.

Kensington

★★★★☆

Pop

Time

Universal

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden