Interview Pablo van de Poel en Levi Vis

Wat kan de Nederlandse roots leren van de hiphop? Juist, samenwerken!

De Nederlandse rootsscene onder aanvoering van Pablo van de Poel en Levi Vis spiekt bij de hiphop. Niet voor de beats, maar om te leren samenwerken.

Dawn Brothers and Friends met Pablo van de Poel (blauw shirt) en Levi Vis (staand). Beeld Jesse Immanuel Bom

De Nederlandse gitaarbandjesmannen Pablo van de Poel (DeWolff) en Levi Vis (Dawn Brothers) zagen het de laatste jaren met lede ogen aan. Niet dat ze nou stikjaloers waren, maar toch. De hiphop en de dance werden groter en groter en drukten de gitaarmuziek, en vooral de in Amerikaanse tradities gewortelde rock en roots, toch wat naar de achtergrond. Hoe deden ze dat nou, in die hiphop en de dance?

Van de Poel en Vis vonden het antwoord op die vraag min of meer in de praktijk. Vier jaar geleden kwamen hun bandjes met elkaar in contact. Ze deelden een studioruimte, raakten muzikaal met elkaar aan de praat en sloegen aan het jammen. Ze merkten hoe vreselijk fijn het is vrijelijk met elkaar muziek te maken, lol te hebben en de blik weer eens te verruimen.

Vis: ‘Als Drake een nieuwe plaat uitbrengt, lijkt het alsof iedereen die iets betekent in de hiphop eraan heeft meegewerkt. Iedereen lijkt elkaar te kennen in die scene en iedereen werkt samen De gemeenschap leeft, de hiphop is nog steeds een leefstijl. En volgens mij is de hiphop om die reden ook zo creatief en succesvol.’

Van de Poel: ‘Veel gitaarbandjes beginnen ook op die manier: zonder pretenties samen spelen, lol maken. Zo is DeWolff ook ontstaan. Maar als het dan serieus wordt en een bandje krijgt wat succes en kan gaan spelen in de serieuze zalen, dan gaan de deuren op slot.’

Dawn Brothers, DeWolff, Tim Knol, Merel Sophie, Cool Harbour en vrienden Beeld Ruth Nije Bijvank

Vis: ‘Precies. Dan zie je niemand meer. Je merkt het ook bij festivals. Bij de hiphopjongens staan de deuren van de kleedkamers open, iedereen loopt erin en eruit. Bij de gitaarbandjes zitten de deuren dicht. Heel vreemd. Alsof iedere band een geheime strategie heeft. Het is ieder voor zich, misschien ook omdat het de laatste jaren moeilijker is geworden voor gitaarbands om succes te hebben. Maar volgens mij verlies je kwaliteit als je je afsluit voor anderen. De muziek en zeker die onze stijl, de klassieke Amerikaanse rock, komt ook voort uit een leefstijl en een betrokken gemeenschap. In de jaren zestig ging iedereen popmuziek maken omdat anderen dat ook deden. Stephen Stills (van de band Crosby, Stills & Nash, red.) zag mensen om zich heen succes hebben met muziek en pakte ook zelf de gitaar.’

Vis en Van de Poel besloten in ieder geval een poging te wagen de Nederlandse rootsfamilie weer net zo dynamisch te maken als de jaloersmakende gemeenschappen van de dance en de hiphop. DeWolff en de Dawn Brothers maakten samen een plaat, met uiteraard leden uit eigen kring én zangeres Merel Sophie, singer-songwriter Tim Knol en nog meer geestverwanten. Vorige week kwam het mini-album Next of Kin uit, met zes frisse rootsrocksongs, die vooral getuigen van veel speelplezier.

In nummers als She Turns My Radio On en Silent Whisperer komen grote Amerikaanse voorbeelden voorbij, van Gram Parsons en de onvermijdelijke Stephen Stills. De liedjes zijn in elkaar gezet in de beroemde Hilversumse Wisseloord Studio’s. Van de Poel: ‘We gingen de studio in met een paar aanzetten van liedjes, opgenomen met telefoons, die we dan samen zouden kunnen voltooien. En dat ging zo makkelijk en goed. Ook daaraan merkten we dat de Nederlandse rootswereld echt een familie is. Wij leven deze muziek, we kennen allemaal onze klassiekers.’ Daarom klinkt een countryrocklied als Kill Me Tomorrow, met haast orkestrale gitaarpartijen, ronkende orgels en warme achtergrondvocalen, alsof het zo uit de jaren zestig is komen overvliegen.

En het mooie aan dit Nederlandse rootsfamilieproject: het komt ook tot leven op de podia. Op festival Noorderslag werd begin dit jaar al een soort Nederlandse rootsrevue opgevoerd, met een stuk of twintig americanahelden naast elkaar op het podium, lekker dynamisch. En de rootsshow krijgt een vervolg op het nieuwe Nederlandse festival Once in a Blue Moon, dat op 24 augustus wordt opgetuigd in het Amsterdamse Bos.

Van de Poel: ‘Met muziek wil je mensen samenbrengen, maar waarom alleen voor het podium en niet ook op het podium?’

Vis: ‘En laten zien wat de essentie is van musiceren: samen liedjes maken, zonder dat je daarmee nu meteen heel ambitieuze plannen hebt of er echt iets mee wilt bereiken. Volgens mij is dat het leuke aan dit project. Veel bandjes maken heel goede muziek maar ze vergeten dat ze er live ook een beetje entertainment van moeten maken. Niet dat wij nu het vuurwerk gaan ontsteken op het podium, maar we kunnen wel een enerverende show geven, met veel invalshoeken, veel muzikanten en nog meer mooie stemmen.’

De plaat Next of Kin van de Dawn Brothers en gasten is verschenen bij de Paradiso Vinyl Club/ V2. Het samenwerkingsproject Next of Kin speelt op 24/8 op festival Once in a Blue Moon in het Amsterdamse Bos.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.