TV-RECENSIEDWDD

Wat heb je voor dag als je programma vol media-actualiteit plots de enige media-actualiteit van belang lijkt?

‘Wat was het voor dag?’ vroeg Marc-Marie Huijbregts woensdagavond aan Matthijs van Nieuwkerk. Huijbregts zat daar in zijn hoedanigheid van tafelheer, maar meer dan ooit was de tafelheer ook een reddingsboei voor de presentator die vermoedelijk vreesde dat hij anders niet het vasteland van 20.00 uur zou bereiken zonder kopje-onder te gaan in zijn eigen weemoed.

‘Blij dat je het vraagt’, antwoordde de presentator die het vijftien jaar lang elke dag het liefst zo min mogelijk over zichzelf had.

Wat heb je voor dag als alle raderen in de media piepend tot stilstand komen omdat je zojuist hebt aangekondigd te stoppen met je programma? Wat heb je voor dag als de aankondiging van je afscheid het tot het Journaal schopt? Wat heb je voor dag als je programma vol media-actualiteit plots de enige media-actualiteit van belang lijkt?

Van Nieuwkerk, zelden om woorden verlegen, haperde. Gniffelde. Begon opnieuw. Hij sprak over ‘de ploeg’, vertelde hoe hij het had meegedeeld, hoe het allemaal verlopen was. Wát hij zei was niet erg verrassend. Hóe hij het zei wel. Er zat schroom in zijn woorden, en de aarzeling van iemand die vijftien jaar lang de vragen heeft gesteld en begrijpt dat het moment is aangebroken dat hij antwoorden zal moeten geven.

Er werd vooruit gekeken (naar een in de steigers staand zaterdagavondprogramma), er werd teruggekeken (naar Hetty Blok) en daarna moest het maar uit zijn met de bijzonderheden. Business as usual a.u.b. Dus was Taco ‘Rijksmuseum’ Dibbits er om een nieuwe tentoonstelling aan te prijzen, en schoof Guus Meeuwis aan met een kleine kinderschaar om zijn concerten te promoten. Van Nieuwkerk vond zijn flux de bouche terug, mompelde een paar keer ‘kort, kort’ en ‘nog dertig seconden’ en oogde bij uitvoerige antwoorden als iemand die een goede bekende met een treurig verhaal én veel tijd tegen het lijf loopt, nét als-ie zelf een trein moet halen. Net als altijd.
Nico Dijkshoorn las een gedicht voor. Lucky TV deed Willy.

Alleen in het eerste gesprek was ruimte gemaakt voor een eerste omkiepersessie van het omvangrijke archief vol gesprekken. Alexander Klöpping, de Tom Poes van de technische snufjes, haalde zijn 84ste DWDD-kruisje en overschouwde anderhalf decennium aan toekomstvoorspellingen. De iPad kwam langs, toen nog besproken alsof het een vliegende auto betrof. Maar ook Chatroulette, een volkomen terecht vergeten sociaal medium. En zelfs Klöpping, toch wel de minst melancholieke tv-figuur ooit, ging er ontroerd van kijken.
Hoe de dag was? Gewoon, en behoorlijk bijzonder tegelijk.

De nalatenschap van DWDD
Jarenlang klaagden kijkers dat DWDD voorspelbaar was en dat je er altijd dezelfde koppen zag, en toch bleven ze massaal kijken. Oud-tv-recensent Haro Kraak analyseert de nalatenschap van het invloedrijkste tv-programma van de 21ste eeuw: snel, informeel en geïnteresseerd in álles.

Vijf vragen
De wereld draait door verdwijnt van de televisie, presentator Matthijs van Nieuwkerk is er klaar mee. Wat zit daarachter, en wat gaat hij doen? Deze en nog drie vragen beantwoord.

‘Tot zover!’
Matthijs van Nieuwkerk presenteerde DWDD vijftien jaar lang. Huidige en voormalige tv-critici van de Volkskrant over het Matthijs van Nieuwkerk-instrumentarium dat DWDD zo tekende: zijn welbespraaktheid, zijn leg-het-mij-eens-uit-houding, zijn odes en zijn pennetje: dit is Matthijs van Nieuwkerk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden