interviewDiek Pothoven

Wat Chantal, Edsilia, Nikkie en vele anderen straks aanhebben op het songfestival, heeft híj bedacht

Diek Pothoven (27), Head of Styling van het Eurovisie Songfestival, moest dik driehonderd kostuums maken, regelen of bedenken voor hét muzikale en visuele spektakel van het jaar. Daarbij leerde hij véél.

Diek Pothoven, kostuumontwerper van het songfestival, in zijn studio in Amsterdam.  Beeld Catharina Gerritsen
Diek Pothoven, kostuumontwerper van het songfestival, in zijn studio in Amsterdam.Beeld Catharina Gerritsen

Zeggen dat Diek Pothoven het druk heeft, is een understatement. Op het moment van schrijven zijn er nog 14 dagen te gaan voor de eerste van de drie uitzendingen die het Eurovisie Songfestival 2021 telt. Pothoven (27), in het dagelijks leven modeontwerper en veelgevraagd regisseur van modeshows, is aangesteld als Head of Styling van het Eurovisie Songfestival. Dat wil niet zeggen dat hij kan volstaan met het bedenken van een themakleurtje hier en het neerzetten van een vuurspuwertje daar. Nee, Diek Pothoven is de man die verantwoordelijk is voor dik 330 kostuums die in Ahoy op het podium komen.

Dat zijn alle kostuums behalve die van de deelnemers, want daar zijn de landen elk voor zich verantwoordelijk voor. En behalve die van Duncan Laurence, want daarvoor zorgt diens eigen stylist. Voor Pothovens rekening komen de kostuums van alle dansers, orkestleden, koren, solisten en presentatoren. Kleding waarin artiesten moeten kunnen bewegen en van grote afstand in moeten opvallen, waarin ze moeten kunnen shinen en waarmee ze een verhaal vertellen.

Vlaggenparade

Neem de vlaggenparade aan het begin van de eerste uitzending. Neem de act ‘The Power of Water’, waarin Nederland zich zal presenteren als land van waterbedwingers en Deltawerken. Neem de grande finale ‘Music Binds Us’ waarin alle registers open mogen qua, in Pothovens jargon, pyro, dance en fashion. Voor elk optreden en elk pauzenummer is een andere sfeer nodig, een andere beeldtaal. Soms betekent dat dat veertig dansers in identieke kostuums optreden, soms draagt iedereen iets compleet anders. Het betekent ook dat Pothoven voor Thekla Reuten en Davina Michelle outfits heeft ontworpen die de kracht van water verbeelden. En dat hij presentatoren Chantal Janzen, Edsilia Rombley en Nikkie de Jager moest koppelen aan collega-ontwerpers die meerdere krachtige en Eurovisiewaardige jurken konden leveren. De uiteindelijke keuze viel op Claes Iversen, David Laport, Tess van Zalinge, Elzinga, Maison the Faux en Edwin Oudshoorn. Jan Smit draagt pakken van Oger. Aan Pothoven de taak erop toe te zien dat dat allemaal niet met elkaar vloekt of onderling gaat concurreren.

Een spannende, eervolle maar reusachtige kluif dus. Vandaar dat Pothoven en zijn kleine team het zo spijkerdruk hebben, met interne en externe verplichtingen, die vaak dwars door elkaar heen lopen. Want net als de Volkskrant in de gang van het bomvolle Amsterdamse atelier panklaar staat voor een interview loopt de fitting van Glennis Grace uit, een van de solisten bij de intervalacts. Welke kleur en wat voor soort outfit Grace te dragen krijgt: dat moet strikt geheim blijven. Tipje van de sluier: de kleur is knal en de snit subliem.

Moet ook wel, weet Pothoven inmiddels. Het Eurovisie Songfestival is er het evenement niet naar om dingen ingetogen te doen, over één nacht ijs te gaan of om half werk te leveren. Dus hoe ontzettend jammer het ook was dat het spektakel vorig jaar niet door kon gaan, het had ook voordelen. Dat extra jaar bedenktijd, en de extra maanden werktijd toen hij in oktober vorig jaar weer verder kon, kwamen stiekem heel goed van pas. Want niet alles ging even soepel, soms bleken de ambities groter dan de mogelijkheden, of werkte het materiaal niet mee. Of zelfs tegen. We kunnen wel stellen dat Pothoven een heleboel geleerd heeft sinds zijn aanstelling als Head of Styling. Dit zijn de belangrijkste lessen:

Schetsen in de studio van Diek Pothoven.  Beeld Catharina Gerritsen
Schetsen in de studio van Diek Pothoven.Beeld Catharina Gerritsen

1. Een songfestival kan niet zonder glitters

Het was zo ongeveer het eerste wat Pothoven zei toen hij vorig jaar werd geïnterviewd naar aanleiding van zijn nieuwe klus: ‘Ik ga er géén afgezaagde glittershow van maken. Ik laat géén prinsessenjurken zien, niet strooien met Swarovski-kristallen.’ Helder. En wat ligt er pontificaal op zijn werktafel? Juist. Bergen glitters. ‘Ik heb het onderspit gedolven. Het was toch wel een duidelijke wens vanuit de organisatie, en als je die glitters op het podium in de lampen ziet, dan begrijp je ook helemaal waarom. Ik heb er een eigen draai aan kunnen geven door ze niet te fijntjes en elegant te gebruiken. Veel performers zijn van zichzelf al knap en glamoureus, als je daar dan glitter aan toevoegt wordt het te veel van het goede. Ik heb er daarom een ruige draai aan gegeven door een soort ducttape van stras te maken, lekker bonkig en in your face.’

Een kostuum van Pothoven in wording.  Beeld Catharina Gerritsen
Een kostuum van Pothoven in wording.Beeld Catharina Gerritsen

2. The sky is toch niet de limit

Dansers zijn geen modellen, zo ontdekte Pothoven al vrij rap bij het testen van de kleding. Bij modellen maakt het niet veel uit hoe lekker de kleding zit, als het maar goed staat. Dansers daarentegen moeten sprongen en draaien kunnen maken. ‘Ik had allerlei toffe looks bedacht met banden over de bovenarmen, zoals ik voor mijn eigen label Martan ook heb gemaakt. Maar dat werkte dus niet op het podium. Niet genoeg bewegingsvrijheid. Wat ik ook leerde: waar mijn eigen kleding lekker vreemd, abstract en androgyn is, daar moest ik voor een aantal shows toch heel duidelijk maken wie er man en wie er vrouw is. Daarbij bleek het ook wenselijk dat een broek op een broek lijkt. Die vanzelfsprekendheid blijkt nodig te zijn om al dat visuele geweld te kunnen consumeren als kijker.

‘Wat de dansers betreft: het zijn niet allemaal lange en slanke mensen zoals bij het Nationale Ballet, daardoor heeft geen kostuum dezelfde maat. Dat je ook kleinere en vollere dansers ziet vind ik alleen maar mooi. Toch kreeg ik de vraag om kleding te ontwerpen die slank afkleedt. Terwijl, vind ik, we bij het Songfestival die diversiteit juist moeten laten zien en vieren. Wat uiteindelijk ook is gelukt.’

null Beeld  Catharina Gerritsen
Beeld Catharina Gerritsen

3. Pas op met glasvezelstaven

‘De dansers dragen in de basis lekker veel stretch, tuurlijk, maar verder is het bepaald geen standaardballet. We wilden niet alles skin tight maken, maar ook van het lichaam af werken, de ruimte in. Hoepelrokken waren geen optie, dat belemmert te veel bij het dansen. We werken met baleinen, voiles en organza. Voor een van de acts had ik bedacht om glasvezelstaven te gebruiken, van het soort dat ook in tentjes zit die je in een handomdraai op kunt zetten. Geweldig idee toch? Waar we helaas recentelijk achterkwamen is dat als die staven scherpe bochten moeten maken, ze afbreken en versplinteren. En dat die splinters in je bloedbaan terecht kunnen komen, net als asbestvezels. Totáál ongeschikt dus. Een geluk dat we allemaal mondkapjes droegen. Uiteindelijk hebben we ze kunnen vervangen door glasvezelkabels die omhuld zijn met een plastic coating. Die zijn ietsje dikker dan de staven, dus het was proppen in de tunnels die al lang en breed in de kleding waren genaaid. Maar het paste. Nét.’

null Beeld Catharina Gerritsen
Beeld Catharina Gerritsen

4. Schitteren mag, rinkelen liever niet

Dat een van de acts als thema water heeft, kwam eigenlijk mirakels goed uit voor Pothoven. Zijn laatste collectie voor Martan heette House of Salt en bevat outfits die door rubbercoatings, prints geïnspireerd op de golven van David Hockney en het gebruik van schelpen de suggestie wekken kletsnat te zijn en uit zee te komen. Voor de spektakeljurk die Pothoven voor zangeres Davina Michelle ontwierp wilde hij ook graag iets met schelpen doen. Meer specifiek: abaloneschelpen, met een blauwige parelmoerlaag aan de binnenkant. Zo’n dunne parelmoerlaag liet Pothoven aanbrengen op acrylaat, om er vervolgens figuren uit te laseren en die aan elkaar te haken met ringetjes, als een soort kralengordijn. Geweldig om te zien, maar het bleek nogal te rinkelen. Niet handig, dus beplakten ze het acrylaat aan de achterkant met velours, om het geluid te dempen. Dat halveerde helaas weer de gewenste schittering. ‘Een test op het podium bracht uitkomst’, zegt Pothoven. ‘Eric van Tijn, Head of Music van het Eurovisie Songfestival, gaf het verlossende antwoord. Het mocht zonder velours. Omdat Davina een microfoon in de hand krijgt, hoor je het gerinkel niet.’ Dus liggen nu de kostbare platen abalonefineer bij een bedrijf dat ze piekfijn in de gewenste vormen zal laseren.

Diek Pothoven (links) en Douwe de Boer, ontwerper bij Martan. Beeld Catharina Gerritsen
Diek Pothoven (links) en Douwe de Boer, ontwerper bij Martan.Beeld Catharina Gerritsen

5. Tv is geen mode

Pothoven was heus wel wat gewend, qua modeshows en internationale evenementen. Maar werken voor tv bleek een heel nieuwe ervaring. ‘Er zijn oneindig veel banen en functies die ik nog niet kende’, zegt hij. ‘Wist ik veel wat het verschil tussen een editor en een producer was? Wie er verantwoordelijk is voor de artiesten en wie voor de techniek op het podium? Wat me keer op keer verbaasde: de gi-gán-ti-sche omvang van dit project. Dan ben je anderhalf jaar bezig als een van de ‘Heads’ van het festival en voel je je best belangrijk, eenmaal in Ahoy ben je weer een nobody en mag je nergens naar binnen. Dat ik mode-ervaring heb, is soms ook een enorm voordeel. Iemand van de regie vroeg: ‘Heb je aan tien minuten genoeg voor een outfitwissel?’ Hell yeah! Ik kan het in tien seconden!’

Dan gaat de telefoon. Het laserbedrijf meldt dat het laseren van de blauwe abalonefineer ‘niet helemaal goed gelukt is’. Dat ze het spul, of wat ervan over is, om 5 uur kunnen komen halen.

Enfin. Diek Pothoven heeft het stuiterdruk.

Dit is Diek

Voor een jongeman van 27 heeft Diek Pothoven een indrukwekkend cv. Na zijn afstuderen aan modeacademie ArtEZ in 2015 richtte hij met studiegenoot Luuk Kuijf modemerk Martan op. Daarnaast bekwaamde Pothoven zich in het regisseren van modeshows. Hij deed dat veelvuldig tijdens Amsterdam Fashion Week en Paris Fashion Week, waar hij shows van de Nederlandse Iris van Herpen aanstuurde. Vanuit Martan werkte hij samen met Penoza-regisseur Willem Gerritsen aan het prijswinnende modefilmproject House of Salt, gebaseerd op het verhaal over de in Kent aangespoelde onbekende ‘pianoman’, met kleding van Pothoven en Kuijf.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden