Wankelend Taipeh als diapositief van New York

Zakenman NJ, overvallen door twijfel, zet een koptelefoon op. Hij sluit de ogen en neuriet enkele zinnen van 'This is not America' van David Bowie en Pat Metheny....

In Edward Yangs competitiefilm Yi Yi oogt de Taiwanese hoofdstad Taipeh als New York. Trendy koffiebars, McDonald's en gele taxi's wissen het uiterlijke verschil tussen Azië en Amerika uit.

Toch is Taiwan in Yi Yi het diapositief van de Verenigde Staten. Yang (Taipeh Story, A Confucian Confusion) toont - door zijn melodrama in het zakenmilieu te plaatsen - de wankelende economie in zijn land. In tegenstelling tot de Nieuwe Economie in de VS gaan in Taiwan tal van computerbedrijven onderuit.

De economische dreiging is een van de rode draden in het door Yang zelf geschreven scenario, die op de persconferentie benadrukte dat zijn film over 'mensen gaat, en niet zoals mijn eerdere werk over de Taiwanese ziel'.

Yi Yi biedt - dat zal Yang bedoelen - een uitzicht op het hedendaagse leven, waarin ambities en financiële verplichtingen eenvoudig geluk naar de achtergrond drukken. De bijna drie uur durende productie vervlecht een aantal levens met elkaar, van jong tot en met oud. Zodoende ontstaat een overpeinzing over de waarde van het bestaan. Een hooggegrepen onderwerp, door Yang verpakt als een toegankelijk, soepel voorbijglijdend drama.

Ook in Peppermint Candy, de tweede, krachtige film van de Zuid-Koreaan Lee Chang-dong, laten de naweeën van de Aziatische economische crisis zich voelen. Lee doet het leven van zijn protagonist - Yeong-ho, een bankroete en door zijn vrouw verlaten man - achterstevoren uit de doeken, beginnend bij een desperate Yeong-ho en eindigend met diens eerste verkering.

Die omkering is een machtig wapen, omdat alle handelingen in de film worden overschaduwd door de kennis van de afloop. De film heeft, anders dan Yi Yi, een politieke lading, omdat Yeong-ho's leven terugvoert naar de donkere dagen van voor de Zuid-Koreaanse democratie.

Evenals Peppermint Candy is Girl Fight van de Amerikaanse regisseuse Karyn Kusama te zien in het programma La Quinzaine des Réalisateurs, waarin het werk van aanstormend talent wordt vertoond. Kusama, op het Sundance Festival onderscheiden met grote prijzen, legt net als de Zuid-Koreaan Lee en de Taiwanees Yang de beurse plekken van haar land bloot. Zij kiest voor het isolement van kansarme Latino's in Brooklyn, New York, en richt zich op de individuele strijd van een meisje dat zich weigert neer te leggen bij haar sputterende leven.

Girl Fight is een coming of age-film met een curieuze inhoud. Diane verzet zich tegen haar omgeving door er op los te meppen. Het bonkige, botte meisje vindt pas haar geluk als zij een bokser wordt.

Kusama's debuut, steunend op sfeer en op hoofdrolspeelster Michelle Rodriques, belooft veel voor de toekomst, al lijdt de film wel onder een te grote nadrukkelijkheid. Voor geheimen en suggesties is in Girlfight geen plaats, met een voorspelbaar, langdradig einde als gevolg.

De Israëlische regisseur Amos Kollek, doorgaans werkend in New York, vertoont in zijn films een voorkeur voor de minderbedeelden in het schatrijke Manhattan. Na Sue en Fiona voert Kollek in Fast Food Fast Women opnieuw actrice Anna Thomsom op als een tobbende New-Yorkse vrouw. En Kollek laat de spijkerdunne actrice met de grote siliconen-borsten wederom in beha of met diepe decolletés door het beeld lopen - ook als redenen daartoe ontbreken.

Thomsom speelt in de competiefilm Bella, een serveerster met een waardeloos liefdesleven. Haar zoektocht naar een man vormt de basis van een vederlicht werk, waarin Kollek vooral gebruik maakt van clichés. Hij laat oude mannen, slurpend aan de koffie in een diner, klagen over hun verloren jeugd, een taxichauffeur annex mislukt schrijver ontpopt zich als de prins op het witte paard, en Bella kibbelt veel met haar ongeinteresseerde moeder.

De scènes zijn op zichzelf soms geestig, maar als geheel is Fast Food Fast Women een gemakzuchtige film. Kolleks toverformule - schrale seks en eenzaamheid op Manhattan - werkt niet meer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden