Wanhopig zoeken naar idealen

Vuile handen..

Karin Veraart

AMSTERDAM Hugo Barine komt uit een milieu van gegoede bourgeois, compleet met invloedrijke, bazige vader die bepaalde plannen heeft met zijn zoon.

Maar Barine is opstandig. Hij sluit zich aan bij een fanatieke politieke partij, en voorziet zichzelf aldus van een ideaal.

Al snel blijkt eigenlijk dat deze begaafde jongeman van begin twintig niet past tussen de boertige kameraden. Barine blijft zoekende, vindt vooralsnog niet, en begaat vervolgens een ingrijpende misstap.

Dat is in het kort de plot van Vuile Handen van Jean-Paul Sartre uit 1948. Regisseur Tarkan Köroglu (Ankara, 1969) koos het stuk als zijn nieuwe voorstelling en wie Sartre beluistert, snapt prima waarom: misselijkmakend politiek gekonkel, wanhopige zoektochten naar identiteit en ideaal, hun doel voorbij schietende daden – het sluit aan bij datgene wat we zo dagelijks om ons heen zien en horen.

Köroglu gaat niet zover dat hij het stuk letterlijk naar het hier en nu haalt, integendeel. Het is de eerste helft van de jaren veertig, Europa verkeert in oorlog. De sfeer is duister, indringend, ondergronds, met jazzy muziek en een klein peertje als lichtbron. In een vlotte regie zien we Erik van der Horst als Barine en Laura de Boer als diens jonge vrouw Jessica, terwijl hij probeert te infiltreren bij de pragmatische partijvoorzitter Höderer (Khaldoun Elmecky) die hij wil vermoorden – dat is pas een daad. Maar gaandeweg raakt hij onder de indruk van diezelfde Höderer – ziehier een dilemma.

De keus voor dit vrij weinig gespeelde stuk is interessant en prijzenswaard – al kleven er ook nadelen aan. Met name het tweede gedeelte is in dramatisch opzicht nogal taai: het bestaat voor een groot deel uit theoretische, ideologische bespiegelingen en discussies, en wat ingrepen hier en daar waren welkom geweest.

Daar staat tegenover dat Höderer meesterlijk wordt gespeeld door Elmecky, die dat gedeelte draagt. Van der Horst en De Boer (eerder dit seizoen samen te zien in een ander politiek stuk, Italiaanse Nacht, bij Oostpool) zijn mooi gecast als de jonge honden en ook de (overige) dubbelrollen zijn goed gedaan. Zo bouwt Köroglu gestaag verder aan een reputatie van talentvol regisseur.

Karin Veraart

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden