Wake Up The Nation

Wellers nieuwste is behoorlijk overschat * *

Het komt vaker voor dat weinig wereldschokkende nieuwe albums van rockgrootheden in de Britse muziekbladen ten onrechte onthaald worden als meesterwerken, maar zelden wekt het gejuich zoveel verwondering als nu bij Wake Up The Nation, Paul Wellers tiende studioalbum.
Toegegeven: Weller is hoorbaar geestdriftig aan het werk gegaan, met de lovenswaardige ambitie om een betekenisvol album te maken, een aanklacht tegen het moderne Engeland. De prettig korte songs (slechts drie van de zestien halen de drie minuten) houden de vaart er ook in.

Maar waarom die rommelige productie, die in stukken als Moonshine en 7&3 Is The Strikers Name tot overdadig, hinderlijk achtergrondrumoer leidt? Nooit geweten dat een rockgitaar zo metalig en lelijk kan klinken als in Find The Torch, Burn The Plans. Waar zijn ze dan, die liedjes die voortaan tot Wellers beste gerekend zullen worden?

Voor een veel beter Weller-album hoeven we nog geen twee jaar terug in de geschiedenis, tot bij 22 Dreams (juni 2008).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.