Recensie Wajib

Wajib is een liefdevol én ironisch portret van Nazareth ★★★★☆

Handig dat de formidabele hoofdrolspelers daadwerkelijk vader en zoon zijn. 

Wajib

Drama

Vier sterren

Regie Annemarie Jacir

Met Mohammad Bakri, Saleh Bakri, Tarik Kopty, Maria Zreik.

96 min., in 19 zalen.

Nog 350 adressen te gaan. Binnenkort trouwt Abu Shadi’s dochter Amal, dus rijden de Palestijnse schoolleraar en diens zoon Shadi kriskras door Nazareth met de uitnodigingen voor het huwelijksfeest. Al die kaarten moeten persoonlijk worden afgeleverd. ‘Een voor een, Nazareth-stijl’, zegt Abu Shadi tegen zijn naar Italië geëmigreerde zoon, die vanwege het bezorgritueel rond Kerst naar Nazareth is gekomen.

Wajib (‘verplicht’) speelt zich volledig af tijdens deze onderneming, van de auto naar de huizen van de (veelal christelijke) genodigden en weer terug. Met die vertelstructuur houdt de Palestijnse schrijver en regisseur Annemarie Jacir (Salt of this Sea) haar derde speelfilm mooi licht. Abu Shadi en zijn zoon (Mohammad en Saleh Bakri) hebben genoeg met elkaar te stellen, en dan is het nog maar de vraag of Shadi’s naar Amerika vertrokken moeder überhaupt bij het feest aanwezig zal zijn. Maar al loopt de spanning in de aftandse Volvo vaak hoog op, tijdens de bezoekjes toveren de mannen hun beste glimlach tevoorschijn.

Ieder bezoekje is een verhaal op zich, van de vrouw die in haar woonkamer een heuse Maria-grot heeft tot Shadi’s oude vlam, die op een vluggertje aanstuurt. Jacir serveert het luchtig en met milde spot, en ook met de nodige running gags: zo moet Shadi herhaaldelijk uitleggen dat hij niet in de VS maar in Italië woont, en architect is in plaats van arts.

De sterk verwesterde Shadi lijkt een vreemde in zijn geboortestad. Abu Shadi daarentegen wordt op straat constant door leerlingen gegroet en zou nergens anders willen wonen. Elegant schakelend tussen die twee perspectieven, schetst Jacir een liefdevol én ironisch portret van Nazareth en zijn bewoners, waar ook de politieke context subtiel binnensijpelt – al is het maar via Israëlische soldaten die lunchen in een falafeltentje.

Toch is Wajib vooral een fijnzinnig, kalm drama over familiebanden. Handig dat de formidabele hoofdrolspelers daadwerkelijk vader en zoon zijn. De Bakri’s lijken de strubbelingen van hun personages van binnen uit te kennen. En hoeveel Abu Shadi en zijn zoon ook bakkeleien, hun wederzijdse liefde blijft evident.

En dat alles zonder dat het er dik bovenop ligt. Wajib is een geslaagde oefening in onnadrukkelijkheid, tot en met de effectieve, gedienstige cinematografie: de schoonheid van de film zit juist in details, zoals een oude man die langs een verkeersopstopping wandelt, en zo de camera op zijn eigen tempo terugleidt naar de hoofdpersonages.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden