Review

Waarschijnlijk het beste concert dat Portishead ooit in Nederland gaf

Behoorlijk sterk album, die comebackplaat Third waarmee Portishead zich in 2008 weer meldde na ruim tien jaren zonder studioplaat, maar live in Amsterdam (april 2008) bleek het toch een beetje te wringen. Maar sindsdien is er veel veranderd.

Portishead in 2008 © EPA.

Het lome oude triphopwerk en het vaak veel ritmischer nieuwe materiaal verdroegen elkaar maar moeizaam: het voelde haast alsof twee totaal verschillende Portisheads om beurten een liedje speelden.

Drie jaar schaven
Aan de live-set (en het zaalgeluid) heeft het trio uit Bristol (op het podium uitgebreid tot een zestal) drie jaar kunnen schaven. Woensdag was in de uitverkochte 'rode doos' van het Utrechtse Vredenburg het resultaat te beluisteren: prachtig was het. Was dit het beste optreden dat Portishead ooit in Nederland verzorgde? Waarschijnlijk wel.

Met de materiaalkeuze had dat niets van doen; die week niet wezenlijk af van het optreden in 2008. Third was in Utrecht zelfs nog zwaarder vertegenwoordigd (meer van dat album dan van de eerste twee samen), maar het voelde nu onmiskenbaar aan als ouderwetse Portishead: ontspannen, maar zwanger van emotie, ijl van melodie, maar met een warm kloppend hart.

Straffe stuiterbeat
Het enige nieuwe liedje dat de groep sinds 2008 uitbracht, het bijna dansbare Chase The Tear met zijn straffe stuiterbeat (een album is nog niet in zicht), onderstreepte dat Portishead ritme en warmbloedigheid tegenwoordig beter weet te combineren. Alleen het industrieel hamerende Machine Gun viel onverminderd uit de toon in een optreden dat verder de perfectie benaderde.

Dat was - hoe kan het anders - vooral de verdienste van zangeres Beth Gibbons, Portisheads blikvanger tegen wil en dank. Gordijn van sluike haren, ineengedoken gestalte, opgetrokken schouders en een ongemakkelijke 'let maar niet op mij'-houding, maar goeie genade wat een vocale schoonheid.

Dramatische zinnen
Bij Portishead dwarrelen dramatische zinnen voorbij die uit de mond van elke andere zangeres drakerig zouden klinken: van 'nobody loves me, it's true' (Sour Times) tot 'I'm always so unsure' (Threads). In Utrecht zong Gibbons ze rechtstreeks je hart binnen.

Zoals Gibbons het prachtige Wandering Star zong (ijl, subtiel, krachtig door kwetsbaarheid), zo begeleidde Adrian Utley haar met de kleinst denkbare huilgeluidjes uit zijn gitaar. Hij beroerde de snaren nauwelijks, als een archeoloog die in opperste concentratie de zandkorrels van zijn ontdekking verwijdert met een penseel.

In de toegift wierp Gibbons de schroom van zich af en maakte ze een ommetje door het publiek. Hopelijk hebben veel toeschouwers haar toen verteld hoe bloedstollend mooi dat liedje was.

Portishead. Vredenburg Leidsche Rijn, Utrecht, 15 juni.

Volg de Volkskrant op Twitter
Word vriend van de Volkskrant op Facebook

Portishead, Utrecht

  • Oordeel van onze recensent
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.