Waarom 'The Dad' als stijlicoon weer helemaal hip is

Witte sokken in slippers: het mag gelukkig weer

Stefanie Botteliers vader is ineens een stijlicoon. En daar heeft hij niets voor hoeven doen.

Beeld Eva Roefs

'Wie is de stylist van Jeremy Corbyn?', vroeg de Britse Vogue zich onlangs online af, gevolgd door een lovende bespreking van de stijl van de Britse Labourleider. Tot de verkiezingscampagne van afgelopen mei had de look van de oldskoolsocialist, die zich juist kenmerkt door de afwezigheid van enige look, vrijwel alleen maar negatieve besprekingen gehad. Maar nu was niet alleen Vogue gecharmeerd van Corbyns eigenzinnige manier van kleden, ook GQ, het stijlblad voor mannen, gaf zijn goedkeuring: 'Wij staan pal achter zijn dad dressing om één simpele reden: hij is de enige mannelijke politicus die iets laat zien wat in de buurt komt van een persoonlijke stijl.'

Wat was er veranderd? In elk geval niet de stijl van Corbyn, die zich in de meer dan dertig jaar dat hij in de politiek zit nauwelijks anders is gaan kleden en daarmee vooral duidelijk maakt dat hij geen fluit geeft om mode of stijl. Sterker, een bekende uitspraak van hem over dit onderwerp uit 1984 luidt: 'De politiek is geen modeshow, het is geen herenclub, het is geen instituut voor bankiers, het is een plek waar mensen worden vertegenwoordigd.' Hij sprak deze woorden gekleed in een door zijn moeder gebreide trui. Een trui die hij ongetwijfeld nog steeds in de kast heeft en draagt. Corbyn is niet veranderd, wij zijn veranderd. Het sleutelwoord in de herwaardering door bladen als GQ is dus dad dressing. Corbyn kleedt zich als een bepaald type vader, een die zich niet bezighoudt met mode, maar gewoon een suffe spijkerbroek en lelijke gympen aandoet en sokken draagt in zijn sandalen, onder z'n beige korte broek. En deze vader is in modekringen ineens een lichtend stijlvoorbeeld geworden. The dad als stijlicoon, het borrelde al een paar jaar onder het modeoppervlak, maar dit jaar kreeg hij een enorme impuls van modeontwerper Demna Gvasalia en zijn merk Vetements. Niet voor niets juichte Vogue in bovengenoemd artikel dat de stijl van Corbyn 'very Vetements' was (hoewel het natuurlijk andersom is, Vetements is very Jeremy Corbyn). In recente shows van Gvasalia is een duidelijke dad-esthetiek waar te nemen. Voor zijn mannenmodeshow van afgelopen juni, werden 'young dads in the park with their kids at the weekend' zelfs met name genoemd als inspiratiebron. Gvasalia werkt met Vetements geregeld samen met andere merken, zoals Champion, Reebok en Tommy Hilfiger: merken die zo suf waren geworden dat ze eigenlijk alleen nog werden gedragen door vaders, maar nu weer als warme broodjes over de toonbank gaan, voor de tienvoudige prijs. Gvasalia's najaarscollectie voor Balenciaga bleek te steunen op een andere rolmodel uit het dad-spectrum: Bernie Sanders, de oude, linkse en voormalige Amerikaanse presidentskandidaat. Diens campagnelogo werd, ietwat aangepast, op kledingstukken gezet met dad appeal; denk poloshirts, bodywarmers en nylon windjacks.

Beeld Eva Roefs

Dad style

Ook Nederland zit vol met onverwachte stijliconen geschoeid op de Corbyn-leest en het geval wil dat mijn eigen vader Steef (73), pensionado te Amstelveen, daarvan een uitgesproken voorbeeld is. Hij ís in feite de Nederlandse Jeremy Corbyn en dat gaf mij de kans om met behulp van de favoriete stuks uit zijn garderobe een grondige analyse te maken van het fenomeen dad style.

En inderdaad, een blik in de kledingkast van mijn vader levert een vrij hoog (en onbedoeld) Vetements-gehalte op. Hij draagt bijvoorbeeld bijna altijd slippers met sokken. Dat kunnen door mijn moeder gebreide wollen sokken zijn, maar hij bezit ook sportsokken van Kappa, het in de vergetelheid geraakte Italiaanse sportmerk dat sinds vorig jaar weer helemaal hipster is dankzij een samenwerking met de Russische modemessias Gosha Rubchinskiy. De rest van zijn schoenencollectie bestaat, naast een paar klassieke Corbyn-instappers met spekzool, uit gympen van Ellesse, nog zo'n iconisch, bijna-vergeten, Italiaans merk dat onlangs in hippe ere is hersteld. De gympen zijn, in ware dad-traditie, opvallend lelijk, wat ze dus ontzettend cool maakt.

How tot dadcore

Op sites zoals highsnobiety, GQ en Esquire wemelt het van de richtlijnen voor het creëren van de ultieme dad-look en worden dadstyle-iconen als Jeremy Corbyn en Barack Obama uitgebreid bewierookt. Dat levert de volgende checklist op.

De dad cap
Oftewel het simpele baseballpetje maar dan zonder snap back. Eventueel voorzien van oncool corporate logo.

Lelijke sneakers
Zoals bijvoorbeeld de NikeLab Air Max Plus, de Reebok Instapump Fury, de New Balance 990 of de Adidas EQT Solution.

Dad jeans
Dat wil zeggen: iets te vormeloos, iets te lang, iets te hoog in de taille en in een vlees-noch-viswassing.

De kleuren bruin en beige
Voor jassen, polo's, T-shirts en broeken.

Instoppen
Polo's, overhemden en T-shirt graag in de broek stoppen. De broek vervolgens vastsjorren met een kloeke riem maakt de look af.

Fleece
Verwerkt tot vest met rits of trui met schipperskraag.

Sportsokken
Reebok (€6,95) of Vetements x Reebok (€80).

Al is zijn interesse in mode nul, dat betekent niet dat het mijn vader niet kan schelen hoe hij zich kleedt. Integendeel, de items die zijn garderobe halen, voldoen aan strenge selectiecriteria (ook al ontgaat het de gemiddelde toeschouwer misschien dat daarvan sprake is). Zo draagt hij alleen zwarte spijkerbroeken, al maakt het merk van de broek niet uit (in de categorie korte broeken is hij overigens iets milder als het om kleuren gaat, en zien we ook blauw). De zwarte jeans combineert hij ofwel met een T-shirt (zomer) ofwel met een overhemd (winter). Die overhemden zijn er in het kleurenscala dat loopt van blauw tot zwart, maar in materiaalkeuze is hij dan weer verrassend breed: zowel denim, katoen als ribfluweel bevinden zich in de collectie. Truien komen er niet in, vanwege de neiging van de trui de drager warm te houden, iets waar hij niet op zit te wachten (en vele vaders met hem). Indien warmte gewenst is, wordt er hooguit een vest van joggingmateriaal of fleece toegevoegd (nooit met capuchon!).

Een snob is mijn vader dus niet. Eerder een omgekeerde snob: dure kleding vindt hij verdacht en onnodig. Het argument dat je door de aanschaf van dure spullen kwaliteit in huis haalt waar je wel even mee voort kunt, weerlegt hij door járen, soms zelfs decennia, te doen met goedkope spullen. En mocht er iets gaan haperen aan kleding of schoeisel, dan is dat met behulp van onconventionele middelen als Bison Kit, ducttape of nietjes zo weer opgelost. Toen na jaren weer en wind de witte strepen op zijn favoriete Adidas-badslippers begonnen te slijten, schilderde hij die er in handomdraai gewoon weer op met Tipp-Ex. De slippers waren immers verder nog in piekfijne conditie, geen enkele reden om nieuwe te kopen. Items zoals de Adidasslippers en de Kappasokken bewijzen overigens dat hij niet mordicus tégen merken is, maar dat ze hem an sich hoegenaamd niets zeggen.

Visionair

Ondanks de desinteresse voor het onderwerp mode, kan mijn vader een zekere visionaire kwaliteit op dit gebied niet worden ontzegd. Niet alleen omdat hij de hipheid van badslippers met sokken zeker vijfentwintig jaar geleden al zag aankomen en geloofde in merken als Kappa en Ellesse toen niemand anders dat nog deed. Maar lang voordat Demna Gvasalia vorig jaar zeer ironisch en postmodern (om niet te zeggen borderline evil) een simpel DHL-T-shirt voorzag van een Vetementsmerkje en een prijskaartje van 250 euro, zag mijn vader al de kracht in van het on-coole corporate logo. Zo heeft hij tijden rondgelopen met een pet die hij had gekregen bij de Mitsubishigarage (ook wat betreft automerken is mijn vader verre van een snob). Een pet met het logo van Mitsubishi erop inderdaad, al waren de motieven waarom mijn vader hem droeg - hij was gratis en hij paste - niet ironisch en dus not very Vetements. Maar wees niet verbaasd als het Mitsubishilogo (of dat van Honda of Toyota) in komende collecties van Vetements ineens opduikt op petten en T-shirts in een heel andere prijsklasse.

Beeld Eva Roefs

En er is nog een briljante eigenschap waaraan de garderobe van mijn vader voldoet: de omvang is bescheiden. Er bevinden zich alleen kledingstukken in die hij werkelijk draagt. De kunst van de capsule wardrobe, waarbij de uitpuilende kleerkast wordt teruggebracht tot enkele key items zoals wordt gepredikt in modebladen en opruimboeken, is bij hem in praktijk gebracht. De garderobe lijkt wel, met nog zo'n modern toverwoord: gecureerd. Drie lange broeken, drie korte broeken, vijf overhemden met lange mouwen, vijf met korte mouwen, nog geen tien T-shirts, drie paar schoenen, een winterjas en een zomerjas. En alle afzonderlijke items kunnen, in elk geval in de visie van mijn vader, naar hartenlust met elkaar worden gecombineerd. Het enige waar de verzamelwoede enigszins heeft toegeslagen is bij de afdeling petjes. Zo veel petjes heeft één hoofd toch eigenlijk niet nodig.

De heilige modegraal

In de mode is het per definitie een komen en gaan van trends en dus ook van bijbehorende stijliconen. Dat a-modieuze types een keer aan de beurt zouden komen, was dus te verwachten, vooral omdat modemensen elkaar ook nog eens verdringen om als eerste iemand tot 'icoon' uit te roepen en ze de stijliconen en inspiratie in steeds desperatere hoeken moeten zoeken. Zeker, het kiezen van The Dad tot stijlicoon heeft een hoog kijk-ons-eens-lekker-tegendraads-en-gek-doengehalte en druipt van de ironie. Maar er is ook een andere reden voor de plotselinge populariteit van dit archetype en die heeft gek genoeg weer meer te maken met een soort ironie-moeheid. De afgelopen jaren waren veel modetrends voorzien van zoveel lagen dat het ontleden van iemands stijl een soort wetenschap was geworden, alleen te volgen voor een handjevol kenners. The Dad, de letterlijke vader, is verfrissend wars van dit soort hogeremodewiskunde. Jeremy Corbyn, Bernie Sanders en ja, ook Steef Bottelier, hebben een ontwapenende argeloosheid als het gaat om hoe ze zich kleden. Dat gebeurt volgens hun eigen regels waarbij hun kledingstukken heus aan allerlei eisen moeten voldoen op het gebied van kleur, materiaal en gemak, maar of iets modieus is of status verschaft, eigenschappen waarnaar velen van ons ernstig op zoek zijn, zijn de enige eisen waaraan hun outfits niet hoeven te voldoen. Ze zijn niet bezig met hoe de buitenwereld naar ze kijkt en zijn immuun voor kritiek of uitlachen, hun stijlstatements zijn vrij van ironie, dubbele lagen of andere (verborgen) boodschappen. Ze zijn kortom, volkomen authentiek. En authenticiteit, dat is misschien wel het meest felbegeerde accessoire van dit seizoen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.