Waarom staan orkestdirecties niet in rij voor Han-Na Chang?

De Zuid-Koreaanse dirigente Han-Na Chang joeg testosteron door de Carmina Burana van Carl Orff. Het is een raadsel waarom orkesten niet in de rij staan voor deze maestra.

Guido Van Oorschot
Han-Na Chang Beeld Sheile Rock - EMI Classics
Han-Na ChangBeeld Sheile Rock - EMI Classics

Heerst er schaarste in de internationale muziekwereld of zijn Nederlandse symfonieorkesten vooringenomen of lui? Feit is dat ze niet voorop lopen in het contracteren van vrouwelijke dirigenten.

Dit seizoen beklimmen er slechts drie de bok: Xian Zhang, Mei-Ann Chen en Han-Na Chang. Je zou de Aziatische maestra's bijna over het hoofd zien in het leger van witte mannen dat op podia van Maastricht tot Groningen het stokje zwaait. Gelukkig denkt het Noords Nederlands Orkest vaak creatiever dan de collega's. Voor de tweede keer strikte het Han-Na Chang. De Zuid-Koreaanse is pas 33, maar kan al terugkijken op een verleden als eersteklascellist. De lange haren van toen heeft ze verruild voor een praktisch dirigentenkapsel.

Carl Orff
Klassiek
Carl Orff: Carmina Burana
Noord Nederlands Orkest
Noord Nederlands Concertkoor
Roder Jongenskoor o.l.v. Han-Na Chang
1/12, De Harmonie, Leeuwarden

In Leeuwarden dirigeerde Chang een strak gevlamde Carmina Burana, de cantate op middeleeuwse leut, van Carl Orff. Na het concert hing boven stadsschouwburg De Harmonie een levensgroot vraagteken. Waarom staan orkestdirecties niet in de rij voor Han-Na Chang? Kundig demonteerde ze de mijnen die Orffs werk uit 1937 aan stukken kunnen blazen. Chang hield het openingskoor, O Fortuna, uit de buurt van de nazi-partijdagsfeer die Orff-haters erin willen horen. Ze joeg er testosteron doorheen, maar hield tegelijkertijd oor voor zacht welvende frasen. Licht en helder klonk de spreekzang van het Noord Nederlands Concertkoor. Deze liefhebbersclub, die met deze Carmina z'n 25ste verjaardag viert, bleef goeddeels in de pas met het precieze slagwerk dat ligt onder liederen over zuipen, vrijen en het noodlot.

Een deel van Changs geheim zit in de rechterpols. Met het gewricht dat vroeger de strijkstok aandreef, laat ze het puntje van de dirigeerstok exact zwiepen. Voor climaxen heeft ze een royale armzwaai in petto. Heup-gewieg leverde ze bij de swingende pianoriff onder Veni, veni, venias (kom, kom, kom toch).

In De Harmonie, met z'n akoestiek van schuurpapier, kreeg Chang zelfs de violen aan het gloeien. De strijkers legden een krans rond de verliefde baritonstem van Javier Arrey. In zijn lied over de gebraden zwaan kreeg tenor Jaroslav Abajmov gezelschap van een dwaas gakkende fagot. Klara Ek, de sopraan, kon zich bij Changs fijnzinnige manoeuvres een ingetogen hoogte permitteren. Allemaal redenen om je af te vragen waarom het rad van fortuin voor Han-Na Chang niet hoger reikt dan een aanstaand chefschap in Trondheim. Het zal toch niet te maken met de bescheidenheid van een vrouw die bij de slotovatie wegduikt achter de solisten?

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden