Waar nep ook echt is

HONGKONG IS MODEGEK EN MERKENGEK. STAD MET DE GROOTSTE KLEERMAKERDICHTHEID. ZONDE OM ER GÉÉN MAATPAK TE LATEN MAKEN. DOOR GERT JONKERS..

Sam is een kleermaker met een respectabele klantenkring: Bill Clinton,Michael Jackson, Kate Moss, Tony Blair, Luciano Pavarotti en Pierce Brosnanhebben zich allemaal bij Sam in het nieuw laten steken, zo blijkt uit defoto's aan de muur in Sams verder wel erg eenvoudige nering. Sam's Tailor,aangeraden door vrienden en kennissen in Hongkong, is een zaakje achterineen passage aan Nathan Road in Kowloon, de 'volkse' kant van VictoriaHarbour.

Hoewel iedereen altijd adviseert een goed zittend pak mee te nemen alsvoorbeeld, begin ik bij Sam bij nul. Ik blader door het boek metsilhouettekeningen en foto's uit modebladen. Ik kan er niet echt iets goedsin vinden - een foto van een pak van Lanvin lijkt nog het meest op wat ikzoek.

De dame die mijn bestelling opneemt, zet de vaart erin. Revers? Smal.Knopen? Twee. Achterpand? Eén split in het midden. Broek? Geen bandplooi.Linksdragend. Ze laat me een stalenboek met deprimerende stoffen zien,waarna ik op een boek van het deftige Franse stoffenmerk Dormeuil wijs.Goeie keuze, knikt baas Sam van een afstand.

Uit het niets komt een kleermakertje dat mijn maten razendsnel opneemt;hij loopt daarna meteen de zaak uit om aan het werk te gaan. Het is nuvrijdagavond, morgenochtend elf uur is de eerste doorpas. Dame tikt wat opeen calculator, en dan is de eindscore toch nog schrikken: 4300 Hongkongdollar, zo'n 450 euro. Afdingen doet men niet bij een instituut als Sam'sTailor, zo is me verteld.

Ach ja, geld moet rollen in Hongkong, zo begreep ik van de dame van deVVV, die eerder bij wijze van afscheidsgroet zei: 'Go spend your Hongkongdollars!' De hostess van het klassieke Peninsula Hotel zei al net zoiets:'And now, go boost our economy!'

'Om te winkelen is Hongkong de beste stad op aarde', zegt stylisteDenise Ho onder het genot van een kop koffie bij Starbucks. Denise woondeen werkte in Londen en New York voor bladen als i-D en Vogue. Vorig jaarkwam ze terug naar Hongkong. Met een groep vrienden heeft ze geïnvesteerdin de populaire nachtclub Volar, maar ze werkt vooral als styliste voorChinese bladen en opdrachtgevers.

'Het aanbod van de modewinkels hier is enorm', zegt Ho. 'En deuitverkoop begint hier al vóór kerst, als de rekken nog volhangen, met70 procent korting. Na kerst gaat daar nog eens de helft vanaf, en eenmaand later gaat de prijs nog een keer doormidden. Dan betaal je dus echtniks meer voor de beste merken.'

Als er een stad is waar mode en merkengekte lééft, dan is hetHongkong. Je ziet en hoort het overal.

Eén: daar loopt supermodel Gisele Bündchen, in de lobby van het luxenieuwe Four Seasons Hotel in Hongkong. Ze is bezig met een fotoshoot voorhet Amerikaanse blad Harper's Bazaar.

Twee: bankmedewerker Frances vertelt hoe ze al zes maanden bij Goyardop de wachtlijst staat voor een tweede handtas. Ze heeft al een Goyard dieze weliswaar wat simpel vindt, zonder voering of niks, 'maar hij is wel ergmooi'.

Drie: op zondag hebben de Filipijnse huishoudsters een dag vrij en gaanze met z'n allen picknicken op straat. Hongkong verandert dan in een zeevan Louis Vuitton, Gucci en Burberry handtasjes - de meeste waarschijnlijknep, maar toch.

Inwoners van Hongkong zijn volgens Ho een brave variant van de Japansefashion victims; kien op de nieuwste modemerken en de obscuurste limitededition sportschoenen, maar in de uitvoering niet half zo freaky als jongeJapanners. Wat je op straat ziet is toch redelijk bedeesd, vindt ze. En eentypische Hongkong-stijl van kleden? 'Nou, nee. Wat op straat nog het meestopvalt is de ouderwetse, lullige kleedstijl van vasteland-Chinezen die hierals toerist komen.'

Dus de collecties van Bernhard Willhelm, Jeremy Scott, VeroniqueBranquinho, Kim Jones en Raf Simons mogen dan rijendik in de winkels vande hippe winkelwijk Causeway Bay hangen, de gemiddelde inwoner van Hongkongziet er tamelijk doorsnee-westers en netjes uit. Hun favoriete modemerk?Dat is LV - wat we in Europa Louis Vuitton noemen.

Het treft: LV opent net vandaag zijn zesde winkel in Hongkong; eengigantisch warenhuis in The Landmark, de deftigste shoppingmall van destad. Een dag eerder heeft Chanel een spectaculaire nieuwe zaak indiezelfde mall geopend. De Chinese markt mag dan zijn opengebroken,Hongkong blijft de ideale springplank vanuit het westen.

Het is tijd voor de doorpas bij Sam. Het pak is nog in zo'nrudimentaire staat dat er weinig van te zeggen valt, behalve dat de stofwel erg dun en slappig lijkt. Ik zeg tegen de kleermaker met zijnspeldenkussen dat het hele pak wel wat strakker mag. Ondertussen bestelteen oudere Amerikaan, vaste klant, aan de toonbank vijf nieuwe overhemden.

'Ik heb van de week een pak voor de burgemeester van San Franciscogemaakt', zegt Sam. Klant: 'Gavin Newsom? Fantastisch! Hij is een goeievent. Maar eh... hij is jóng.' Verontrustend. Newsom is net zo oud alsik. Maakt Sam geen pakken voor jónge mannen?

Tijd om in de stad wat alternatieve pakken te bekijken. Een tweedeligpak bij Zara is half zo duur als bij Sam, maar de stof oogt goedkoop en desnit is nogal zakkig. Bij Dormeuil, de stoffenfabrikant van mijn pak, iseen pak twee keer zo duur als dat van Sam, maar het is mooi luxe afgewerkt,met een zijden voering. De mouwen zijn te kort. Een pak bij Lanvin, nogduurder, is echt op de bankemployé gesneden. 'Dit is het niet helemaalvoor u', zegt de verkoopster diplomatiek.

De gemiddelde smaak in Hongkong is inderdaad behoudend. Hongkong is eenzakenstad, een aaneenschakeling van banken. De financiële status apartedie de stad ten opzichte van China nog steeds heeft, maakt Hongkong in veelopzichten het braafste jongetje uit de klas, legt Kwannam Chu uit,redacteur van de plaatselijke Maxim. 'De belastingvoordelen en dehandelsvrijheid wil niemand kwijt, en dus zit het in de maatschappijingebakken niks subversiefs te doen. Shanghai is tien keer hipper.'

'Ik durf wel te beweren dat wij mode in Hongkong hebbengeïntroduceerd', zegt Allison Werner, 'winkelmanager' van Joyce, een ketenvan boetieks met topmodemerken als John Galliano, Dries van Noten, PaulSmith en Viktor & Rolf. 'Wij hebben Giorgio Armani ontdekt. Daar wasArmani ons heel dankbaar voor, maar het was voor hem toch lucratiever zijneigen winkels te openen. Dat is de tragiek van de multibrand-store. Demerken die echt goed lopen beginnen hun eigen zaak.'

Mevrouw Werner is een fascinerende verschijning. Ze zit met tweegebroken heupen in een gemakkelijke fauteuil middenin de winkel. Haargezicht is zo dik opgemaakt dat het van porselein lijkt. Ze is Engels vangeboorte, maar woonde haar hele leven in China. 'Iedereen krijgt ooitheimwee naar Hongkong', bezweert ze. Zijzelf is niet van plan nog tevertrekken. Is ook 'een beetje laat'. Ze is 85.

Verkoopt Joyce ook Chinese ontwerpers? Hmm, lastige vraag. 'Ik verbeeldme dat we één plaatselijke ontwerper hebben.' Werner vraagt het eenmedewerkster. Die achterhaalt de naam: Man Wing.

Kleermaker Sam heeft mijn pak bij het hotel bezorgd. De broek zit goed,maar is van onderen te wijd. Het jasje zit van boven aardig, hoewel nogsteeds te ruim. De taille is heel strak, en daaronder waaiert het jasje alseen jurkje uit. Het lijkt Christian Diors New Look uit 1947 wel, maar danvoor mannen. Het ziet er niet uit.

Sam is de volgende ochtend vol begrip. 'Dat is niet goed, nee', zegthij. Mouwen strakker? Geen probleem. De broek kan ook veel strakker, vindthij. 'Komt goed.'

De zon schijnt weldadig in winters Hongkong - een T-shirt en een dunjasje is genoeg. De verkopers van nephorloges staan in Kowloon in rijenopgesteld - voor omgerekend twee euro heb je er een Breitling of Rolexwaarvan het uurwerk echt werkt.

Ik raak aan de praat met kleermaker Ike van Misbah Fashions, aan deKowloon-kant van de Star Ferry. Zijn boek met voorbeelden is een stukmoderner dan dat van Sam. Ike kan een zomerpak voor 2300 Hongkong dollarmaken. Vandaag terug naar huis? Geen probleem, over twee uur kan ik komendoorpassen. 'Maar het kan ook zonder. Ik voorspel je: met jouwmodellenfiguur heb je geen fitting nodig.' Verleidelijk, maar nee, ik hebgeen zin in nog zo'n maatpakkenexperiment.

Sams pak arriveert per koerier in Amsterdam. Het zit stukken beter,hoewel de taille volgens een vriendin 'wat jongensachtig hoog zit'. Desplit die er bij de laatste pasbeurt nog in zat, is plots uit hetachterpand verdwenen. En iedereen weet: een pak zonder split is zo goed alsondraagbaar.

'Very sorry sir', zegt Sam per telefoon, toeschietelijk als altijd.'Stuur het jasje terug en ik regel dat het helemaal goed komt.' Het is watomslachtig, maar het is juist die behulpzaamheid die maakt dat mevrouwWerner gelijk heeft: om heimwee van te krijgen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden