Tv-recensie Julien Althuisius

Waar mannenvoetbalprogramma’s last hebben van cynisme, is Studio France fris en optimistisch

Op het moment van het inleveren van dit stukje is de wedstrijd Nederland-Japan nog in volle gang en het lot van het Nederlands elftal dus nog ongewis. De stand bij rust is 1-1, het zag er allemaal goed uit, maar Japan heeft net de gelijkmaker binnengeschoten. Het spant erom. En omdat, misschien weet u dat, de bal rond is, valt er op dit moment geen zinnig woord over te zeggen of ze wel of niet gaan winnen.

Het valt te hopen dat de Oranje Leeuwinnen (een bijnaam die nog steeds wat geforceerd aandoet, maar dat terzijde) niet uit het toernooi worden gekegeld voordat het goed en wel begonnen is. Niet alleen omdat het dan lastig wordt nog wereldkampioen te worden, maar ook omdat de urgentie het WK en bijhorende televisieprogramma’s dan nog te volgen vrijwel nihil is. Dat zou in het geval van Studio France jammer zijn.

Afgelopen maandag, in de laatste uitzending van Studio France, waren Claudia de Breij en voetballer/analist Mandy van den Berg te gast. De Breij – trots als ze was eindelijk een keer in Studio Sport te mogen zitten, zo schreef ze later op Instagram – kwam met een even scherpe als geestige analyse over waarom Merel van Dongen een heiligverklaring van het Vaticaan moest krijgen. Ze stond voor het grote aanraakscherm en analyseerde minutieus – compleet met cirkeltjes, stills en uitvergrotingen – het moment waarbij Kameroenspeler Onguene tijdens Nederland-Kameroen een door Van Dongen aangeboden flesje water weggooide. ‘En ze lacht!’, zei De Breij over Van Dongens reactie, ‘ze moet lachen om wat haar overkomt. Terwijl je zou denken dat je ontploft.’ En daarom, concludeerde De Breij, moeten we het vanaf nu over ‘Sint Merel’ hebben.

De speelsheid en het enthousiasme van dit fragment waren exemplarisch voor het Studio France van dit WK. De toon en sfeer van het programma zijn luchtig, opgewekt. ‘We zijn niet heel erg van het vergelijken met het mannenvoetbal’, zei presentator Sjoerd van Ramshorst in de uitzending van zondag over het verschil in zomertransfers bij de vrouwen en de mannen, ‘maar ik doe het nu toch even’. En laat ik het nu ook even doen. Waar veel programma’s over mannenvoetbal last hebben van chagrijn, cynisme en metaalmoeheid, is deze editie van Studio France fris, optimistisch en – niet onbelangrijk voor een hele generatie die nu kennis maakt met de sport – toegankelijk.

Dat gaat allemaal niet ten koste van de inhoud. Ja, er is aandacht voor het haar en de schoenen van Shanice van de Sanden, maar zowel sidekick Suse van Kleef als Mandy van den Berg zitten bepaald niet om voetbalkennis verlegen. De analyses van Van den Berg zijn onberispelijk en zouden – sorry, maar nu doe ik het weer – in geen mannenvoetbalprogramma misstaan.

‘Japan is gevaarlijk in de omschakeling’, zei Van den Berg maandag, en ze zoeken snel de diepte. ‘Nederland moet compact spelen’, adviseerde ze. ‘Dicht bij elkaar, weinig ruimtes weggeven. ‘En dan kunnen wij in de omschakeling Japan pijn doen.’ Hopelijk is dat in de tweede helft wat beter gelukt dan in de eerste.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden