Waar is beeldend kunstenaar Jennifer Tee (43) nu mee bezig?

De Volkskrant belt aan bij makers en vraagt hun waaraan ze op dit moment werken.

Kunstenaar Jennifer TeeBeeld Bob Sier

'Al een paar jaar werk ik aan een groot project: kunstwerken in de entreehal van de metro bij station Amsterdam Centraal. Het idee hier is om het lokale met de wereld te verbinden. Ik ben uitgegaan van een gedroogd tulpenblaadje als symbool van Nederland. De tulpenblaadjes zijn gelegd in patronen die zijn geïnspireerd op grote Indonesische schependoeken, palepais. Tulpenvelden zien er van veraf uit als lappendekens, deze vormen zijn esthetisch verwant aan de vormen van de doeken.

'Toen het zuiden van Sumatra door handel rijk werd, werden de schependoeken een uitdrukking van een de Sumatraanse cultuur en identiteit. Schependoeken zijn zeldzame wandkleden die van generatie op generatie werden overgedragen. Ze werden gebruikt voor overgangs-rituelen, zoals bruiloften en begrafenissen. Hierin is een schip het hoofdmotief. Ook komen er veel levens-bomen en mens- en dierfiguren in voor. De mensfiguren bevinden zich in een tussenstaat, ze lijken onderweg. Het is een motief van migratie, gevangen zijn in een ombestemde situatie. De levensboom ziet eruit als een metrospoor en de huizen lijken op liften die op- en neergaan.

'Honderdduizend blaadjes zijn hiervoor gebruikt. Per werk ben ik met een team een half jaar bezig de blaadjes te plukken, te drogen en het patroon te uit te leggen. Door het onderzoek vooraf en het maken van contacten met de kwekers had het project een lange aanlooptijd. We hebben zelfs een droogmachine gebouwd. Wanneer het eenmaal tastbaar wordt, is dat echt te gek. Alles is getekend, uitgeprint en beplakt. Het wordt tussen glas gemonteerd. Het resultaat is een collage die kleurrijk en monumentaal oogt en van dichtbij veel details heeft. Het Rijksmuseum in Amsterdam wil dit werk ook gaan tonen.

'Momenteel werk ik aan een opdracht van het Textielmuseum in Tilburg. Daarvoor ben ik geïnspireerd door kleinere ceremoniële doeken, ook uit Zuid-Sumatra. Door de afmeting waren ze minder kostbaar dan de palepais en konden ze gebruikt worden door de hele gemeenschap. Deze tampans vertonen overeenkomsten met de beeldspraak van andere culturen. Het is te zien dat er een uitwisseling heeft plaatsgevonden: als een cultureel geheugen dat in die kleden terecht is gekomen, terwijl het gebied waar dit wordt gemaakt, klein is. Mijn interesse in deze kleden is persoonlijk. Mijn vader kwam in de jaren vijftig met zijn familie per schip naar Nederland vanuit Indonesië. Mijn moeders vader had een familiebedrijf in tulpenbollen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden