Boekrecensie Nick Hunt

Waar de wind waait boeit vanaf het moment dat het lichte briesje wat sterker wordt (vier sterren)

‘Hij zat me op de huid, strooide sneeuw in mijn ogen en mijn gezicht werd bevangen door de kou. Mijn wimpers waren berijpt, mijn baard was stijf bevroren. Ik zag me gedwongen om in geknielde houding verder te gaan, alsof ik onder vuur werd genomen. Of alsof ik boog. Hij nam bezit van mijn oren. Voor het eerst van mijn leven ervoer ik geluid als een fysieke kracht. Ik voelde het in mijn longen, onder mijn huid. Als een religieuze fanaat brulde ik het uit van verrukking.’

Tot zover Nick Hunts kennismaking met de Bora, de ijzige stormwind die zich van tijd tot tijd vanuit de hogere delen van de Balkan door de nauwe bergpassen perst, richting de Adriatische Zee. Iedereen sloot deuren en ramen; Hunt reisde de Bora tegemoet. Hij wilde hem aan den lijve ervaren. Net als de Helm, de Föhn en de Mistral. Hij is pas gelukkig wanneer hij wordt weggeblazen. Het is ook een kwestie van geluk hebben. De Helm, een barre wind in het grensgebied van Engeland en Schotland, weet hem bijna te ontglippen. Andere wachten hem op en smijten hem neer.

Hunt kan schrijven. Meeslepend, zogezegd. Het zijn niet de gesprekjes hier en daar die de lezer vasthouden, en ook de meteorologische en geografische faits divers – nee, Hunt boeit vanaf het moment dat het lichte briesje wat sterker wordt, of kouder. Wanneer het licht verandert, wolken zich samenspannen en dennenbomen beginnen te kreunen. Wanneer het geweld hem langzaam insluit. Vanaf dat moment huiver je mee.

Soms wordt het hem te veel. De Föhn sloopt hem. Na een oorverdovende nacht weet hij nog steeds van geen wijken. ‘Het gebulder hield aan zonder ook maar een moment af te nemen, als een treincrash waaraan geen einde komt. Er leek een onbegrensde hoeveelheid energie te zijn ontketend, een eeuwigdurende reactie. Ergens in de afgelopen twaalf uur was er in mijn hoofd een knop omgedraaid: ik had er geen lol meer in. Ik was van ver gekomen om de wind te vinden, maar nu wilde ik voor het eerst niets liever dan dat hij stopte. Ik wilde dat hij stopte toen ik naar adem snakkend mijn tent oprolde. Ik wilde dat hij stopte toen hij me met elke stap een zet gaf, treiterde en geselde…’

Hij is een Europese storm chaser. Met een gouden pennetje.

Nick Hunt: Waar de wind waait. Thomas Rap; 350 pagina’s; € 21,99.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.