Autocolumn Chris Buur

Waar auto's al langer mensengezichten hadden kreeg de Renault een paardenlijf

Renault Kadjar

Ik zal wel weer een huilebalk zijn dat ik die scène in Cast Away met die volleybal altijd zo aangrijpend heb gevonden – Tom Hanks, gestrand op een onbewoond eiland, heeft een gezichtje op een aangespoelde bal getekend, die bal wordt daarop zijn beste vriend, en eenmaal zielsveel aan zijn ingebeelde maatje gehecht geraakt ziet hij, totaal in paniek, de bal verdwijnen in de golven. Veel geparodieerd, maar toch: de diepe waarheid is dat de mens, als hij maar even de kans krijgt, iets bezields of quasi-levends verwerkt in wat hij ontwerpt, al is het maar om de oerangst voor totale eenzaamheid te bestrijden. Aandoenlijk!

Volleybal Willson in de film Cast Away.

En zo kwam het dat auto’s mensgezichten hebben, met die koplampen als ogen – en daar bleef het goeddeels bij want, zie Hanks, veel meer dan een gezicht heeft een mens niet nodig. De romp van een auto, zeg maar het stuk tussen wielen en raampartij, wordt –designtechnisch bijna altijd opgevat als een strakke, solide doos, die stevigheid en snelheid moet uitstralen. Veel strakke rechte vormen dus, met wat subtiel buigende lijnen die de indruk wekken van stroomlijn. 

Kracht is waar mogelijk een mooi extra – hier en daar een goed geplaatste uitstulping die iets van spieren moet suggereren. Maar precies daar wordt het lastig, want, ehm, ja, waar plááts je die spieren dan, anatomisch gezien?

Paard in galop. Beeld Colourbox

Renault heeft daar sinds een paar jaar iets geniaals op gevonden. Als een autofront antropomorf is, mensgelijkend, dan is het koetswerk van een groot deel van de nieuwste Renault-modellen hippomorf. Ze lijken op paarden. Ter hoogte van de wielen stulpt de koets iets uit, over de volle hoogte - net als bij de schoft en de bilpartij van een paard. En daartussen zit een bollende welving, als een paardenborstkas; dit idee wordt ondersteund door aan de onderkant een schuin oplopende vorm te tekenen, als een borst die overloopt in een buik. Aan de bovenkant zit ook een mooie glooiing – precies een paardenrug.

Het werkt duidelijk het best bij de relatief gedrongener modellen – anders moet je het paard te veel in de lengte uitrekken, en dat wordt sloom. Maar bij de Clio, de Kadjar en de Scénic ziet het er gespierd, elegant en temperamentvol uit – zoals we onze paarden graag zien.

Jaguar i-Pace


Renaults designvondst is zo'n voltreffer geweest dat hij inmiddels vrij onbeschaamd is overgenomen door prijziger merken. Knap, want designtaal migreert veel vaker van duurdere naar goedkopere merken. Audi welft de rug van de laatste A5; Jaguars elektrische succesnummer i-Pace lijkt schuin van voor op een paard op wieltjes, met het hoofd zicht bij de grond. Al zullen ze zelf zeggen: luipaard. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.