VVD moet niet bang zijn voor een robbertje vechten

De helikopter waarmee Rita Verdonk in Hardenberg arriveerde, de dag na het uitputtende debat in de Tweede Kamer, was betaald door de steenrijke ijzerhandelaar Hennie van der Most....

HP/De Tijd treedt deze revolte en haar aanjaagster met open blik tegemoet. Redacteur Astrid Theunissen zag in de zaaltjes met gewone VVD’ers waar Verdonk zonder tv-camera’s op bezoek was ‘een rasvertelster’, ‘een moeder’, ‘een leider die zich niet liet verleiden tot wenselijke antwoorden’, ‘een frisse wind’, ‘de nieuwe politiek’. Een 80-jarig VVD-lid maakt om het verhaal af te ronden de concurrent een kopje kleiner: ‘Dat Rutte vrijgezel is en geen kinderen heeft, is een teken dat hij zijn verantwoordelijkheid niet durft te nemen.’

In De Groene Amsterdammer zegt commentator Aukje van Roessel dat de VVD-top Verdonk al vóór haar politieke misstap in de Hirsi Ali-kwestie kwijt wilde. Door haar kandidatuur voor het lijsttrekkerschap ‘zag menig VVD-bobo de kansen van troetelkind Mark Rutte slinken en daarmee de eigen invloed tanen’. Maar de zorg over de politieke kwaliteiten van Verdonk deelt Van Roessel met de VVD-bobo’s: ‘Weet ze eigenlijk wel hoe ze politiek draagvlak moet organiseren?’

Elsevier adviseert de VVD-bobo’s niet al te bang te zijn voor een robbertje vechten. ‘Wordt Verdonk op 31 mei uitgeroepen tot winnaar, dan moet ze meteen afrekenen met haar tegenstanders. Bibi (‘‘bloed aan haar handen’’) de Vries moet dan weg. Ed (‘‘Verdonk is een brokkenpiloot’’) Nijpels dient voortaan te zwijgen’, zegt politiek redacteur Eric Vrijsen. Gerry van der List port nog even na: ‘En zo leren liberalen wat politieke partijen permanent zouden moeten doen: discussiëren.’

Ook niet soft van toon is de themabijlage van Elsevier over carrière. Een greep uit de vrolijk-voorwaarts-koppen: ‘Netwerken begint al in de zandbak’, ‘Wie wil stijgen, moet sporten’, ‘Lekker voor jezelf beginnen’, ‘Inpakken en wegwezen’, ‘Wie verdient het meest’ (de tandarts).

De recensenten Max Pam (HP) en Marja Pruis (Groene) hebben weinig plezier beleefd aan de nieuwe roman van Margriet de Moor, De kegelwerper. ‘Het enige nadeel aan haar manier van schrijven is dat je van haar werk moet houden. Het spreekt je aan of niet’, redeneert Pam, om te besluiten met: ‘De kegelwerper is voor hen die van het werk van Margriet de Moor houden een geslaagde exercitie, waarin zij precies krijgen wat zij verwachten.’ Marja Pruis verzucht: ‘Wat een raar boek!’, en zet zich dan tot een analyse van de stijl van De Moor: ‘Wellicht geeft een vertaling deze eigenaardigheden net de poëtische dimensie die ze in het Nederlands missen.’ Dat zou volgens Pruis verklaren waarom de vertaling The Kreutzer Sonate in Amerika met lof is ontvangen.

Renée Braams

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden