Recensie Maya Fridman - Canti d’inizio e fine

Vrolijk is de muziek van Fridman en Shalygin niet, maar wel indringend en zuiver★★★★☆

Albumcover van Maya Fridman, Canti d’inizio e fine.

Klassiek

Maya Fridman

Canti d’inizio e fine

Trptk

★★★★☆

Voor gebaande paden heeft Maya Fridman weinig tot geen belangstelling. De in Rusland geboren cellist, die al sinds 2010 in Nederland woont en onlangs is uitgeroepen tot Dutch Classical Talent, beweegt zich tussen diverse stijlen en genres. Zelfs daarbinnen gedraagt ze zich graag tegendraads. Haar vorige cd bevatte bijvoorbeeld bewerkingen van Prokofjevs opera De Vuurengel.

Haar recentste project is een samenwerking met de eveneens in Nederland gevestigde Oekraïense componist Maxim Shalygin. Zijn Canti d’inizio e fine is haar op het lijf geschreven: ze speelt niet alleen, maar zingt ook. En hoe. Zes van de zeven delen zijn genoemd naar de engelen des doods, het zevende heet Todesfuge, naar het gedicht van Paul Celan.

Vrolijke muziek is het niet, maar elk deel is opvallend consistent: vaak exploreert Shalygin één enkele techniek, zoals het pizzicato in Azrael, maar gaat daarbij dan ook tot op de bodem. Angstwekkend is het snerpende gekraak en gekras (ook vocaal) in het vijfde deel, Abaddon. Maar het merendeel van de muziek is juist indringend door de intensiteit, de schoonheid en de zuiverheid van Fridmans spel. In het slotdeel komt alles samen, en laat ze stembanden, stok en snaren samengaan in een adembenemende fusie. Persoonlijkheid heet zoiets.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden