Interview

'Vroeger worstelde ik met een gebrek aan roem'

Zijn nieuwe show heet Neurose, geur en maneschijn. Het is zijn theaterdebuut. Lucky Fonz III (Otto Wichers) moest ooit duidelijk kiezen voor het artiestenbestaan. 'Ik ben radicaal linksaf gegaan.'

null Beeld Frank Ruiter
Beeld Frank Ruiter

Lucky of Otto?

'Lucky. Otto is langzaam aan het verdwijnen, de naam althans. Stapje voor stapje neemt het artiest-zijn mijn leven over en dat bevalt me wel. Nu noemen alleen mijn beste vrienden en mijn ouders me nog Otto. Je hoort altijd dat je werk en privé gescheiden moet houden, maar dat doe ik niet. Mijn werk is sterk verbonden met mijn sociale leven. Veel van mijn vrienden zie ik bij mijn shows en andere mensen kennen mij alleen maar als Lucky, de singer-songwriter. Ik krijg vaak de vraag of ik het moeilijk vind dat ik nu fulltime Lucky ben in plaats van Otto, maar dat vind ik heerlijk. Ik had er juist moeite mee toen ik nog alleen Otto was en niemand Lucky Fonz kende. Dat is met roem ook zo; ik ben er blij mee. Vroeger worstelde ik met een gebrek aan roem.'

CV
1981 Geboren in Gouda
1999-2004 Engelse taal- en letterkunde, Universiteit van Amsterdam
2005 Debuutalbum Lucky Fonz III
2006 Winnaar Grote Prijs van Nederland, categorie singer-songwriter
2007 Life is short (album), Noorderslag
2008 Huisartiest De Wereld Draait Door
2009 A Family Like Yours (album)
2010 Hoe Je Honing Maakt (album), Top-4-noteringen voor singles 'Ik heb een meisje' en 'Jongens'
2013 All of Amsterdam (album)
2014 Theatertour: Neurose, geur & maneschijn Lucky Fonz III woont in Amsterdam.

Verlegen voetenkijker of charmeur?

'Dit vind ik een gemeen dilemma want een verlegen voetenkijker ben ik niet. Ik ben juist altijd heel druk bezig met mijn publiek. In mijn liedjes stel ik me kwetsbaar op en ben ik stiller, maar ook dan kijk ik niet naar mijn voeten. Ik schaam me niet, ik ben eerder schaamteloos. Ik ben ook heel ijdel. Ik kwam altijd aandacht tekort en toen ik op het podium stond, dacht ik: eindelijk aandacht. Het is ook wel goed om die ijdelheid te hebben, anders wordt optreden een straf.

'Een charmeur ben ik ook niet helemaal. Aan de ene kant heb je de Belgische charmezangers, zoals Eddy Wally. Aan hen voel ik me verwant, maar een charmeur is ook iemand die het moet hebben van zijn gezelligheid en dat is mijn grote angst. Ik hoop dat de mensen naar mijn shows komen omdat ze een relatie hebben met mijn muziek en niet naar mij komen kijken omdat ik nou eenmaal een leuk trucje doe. Dus ik ben allebei niet. Mag ik het dilemma veranderen in 'voetenkijker of trotse entertainer'?

Trotse entertainer of verlegen voetenkijker?

'Trotse entertainer.'

Theatertour of clubtour?

'Voor nu kies ik het theater, omdat het nog helemaal nieuw is. In het theater gelden andere normen en waarden en het publiek gedraagt zich anders. Als ik in een kroeg speel en het is laat en druk en iedereen is dronken, dan pas ik mijn show daarop aan. Theaterbezoekers zijn meestal niet dronken. Ze zijn aandachtig gericht op wat er op het podium gebeurt. Op een festival bestaat het risico dat het publiek na een half uur wegloopt. In een theater blijven de mensen gewoon zitten. Dat geeft de gelegenheid om anderhalf uur lang een verhaal te vertellen.'

Solo of samen?

'Solo, maar ik zou willen dat het anders was. Ik ben niet zo goed in samenwerken, als ik eerlijk ben. Ik vind het altijd moeilijk om mijn eigen ideeën over te brengen. Ik heb een tijdje met een band gespeeld: de Felle Kleuren. Dat was met Mark de Jonge en Ro Halfhide, die ook producer was van een aantal van mijn albums. Beide heel goede vrienden, die weten hoe het is om met mij te werken. Ik ben geen kampioen in overleggen, ik ben dominant en het moet precies op mijn manier. Dat vind ik geen goede eigenschappen. Ik zou wel meer met anderen willen werken, maar ik kan het niet.'

Oppikoppi of Lowlands?

'Oppikoppi, daar heb ik vaker gestaan. Het is een soort Lowlands in Zuid-Afrika. Ik heb er vier keer opgetreden en die shows maakten een diepe indruk op me. De eerste keer was in 2008, maar ik herinner me het optreden in 2009 het best. Ik voelde me voor het eerst echt geliefd op het podium. Het was de eerste keer dat ik stond te spelen en dacht: oké, de mensen willen mij ook heel graag zien en zijn niet bang om dat te laten blijken. Ze gingen compleet uit hun dak. Dat veranderde mijn zelfbeeld. Daarvoor voelde ik me slechts getolereerd op het podium. Ik werd paranoïde en dacht: op de een of andere manier kom ik hiermee weg en mag ik blijven staan.'

DWDD of De slimste mens?

'In 2008 speelde ik als huisartiest bij De Wereld Draait Door. Dat heeft mijn carrière geholpen. Daar hebben mijn fans het nog steeds over. DWDD is voor veel muzikanten een fantastisch programma. Daar een minuut spelen kan een doorbraak betekenen en een carrière naar een ander plan tillen. De slimste mens vond ik superleuk om te doen. Ik ben een feitjesnerd en vind het leuk om daarmee te pronken. Ik ben nu aan het sparen voor de nieuwe Bosatlas. Zodra de inkomsten van deze theatertour binnen zijn, ga ik die kopen. DWDD was meer bepalend voor mijn carrière, De slimste mens vond ik leuker om te doen.'

Rock 'n' roll of burgerlijk?

'Rock 'n' roll. Daar heb ik op een bepaald moment in mijn leven duidelijk voor gekozen. Ik was 25, ging samenwonen en zou een baan krijgen als leraar Engels. Toen overleed mijn oma en ging het uit met mijn vriendin. Dit gebeurde allemaal in een maand. Mijn oma steunde me altijd in mijn verlangen om artiest te worden en in de maand dat ze overleed, groeide dat verlangen uit tot iets waaraan ik wel moest toegeven. Een stem in mijn hoofd nam het over. Later die maand had ik een reünie van mijn middelbare school. Iemand vroeg me waar ik zoal mee bezig was en ik antwoordde: 'Ik ben artiest geworden.' Het kwam zo mijn mond uit, voordat ik het doorhad. Dat voelde als een enorme bevrijding.

'Ik ben in die zin wel vrijgevochten. Mijn ouders schrokken daarvan, omdat het zo abrupt was. Ik heb van het ene op het andere moment besloten mijn leven radicaal om te gooien. Daarmee deed ik het tegenovergestelde van wat er van me werd verwacht: ik werd artiest in plaats van leraar. In 2006 won ik de Grote Prijs van Nederland. Toen het wat beter ging, zagen mijn ouders ook in dat het mij gelukkig maakte en dat ik niet de enige was die het een goed idee vond. Vanaf toen kwamen ze ook vaker kijken.

'Achteraf denk ik dat mijn ouders bang zijn geweest dat ik niet goed terecht zou komen of dat ik teleurgesteld zou raken. Ze dachten misschien dat het een soort tienerdroom was die ik wilde uitleven. Het had ook allemaal mis kunnen gaan, ik had kunnen falen, daarvan ben ik me nog steeds bewust.'

Neurose, geur en maneschijn. Tournee t/m 20/12. luckyfonziii.com

null Beeld Frank Ruiter
Beeld Frank Ruiter
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden