TV-recensiejulien althuisius

Vroeger wilde ik Dennis Bergkamp zijn, of Jean-Claude Van Damme, of een Backstreet Boy. Nu: John Williams

Soms wou ik dat ik John Williams was. Vroeger wilde ik Dennis Bergkamp zijn, of Jean-Claude Van Damme, of een Backstreet Boy (behalve AJ). Nu: John Williams. Wat moet het heerlijk zijn om huizen van vreemden binnen te lopen, koffiebekertje in de hand, en ze te vertellen wat ze allemaal verkeerd doen. Een paar weken geleden werd de honderdste aflevering van Help, mijn man is klusser! herhaald. Daarin ging Williams bijna over zijn nek. ‘Sorry’, zei hij tussen het kokhalzen door, ‘sorry, maar het stinkt echt heel erg.’ 

Alleen John Williams kan dat, je huis binnenlopen, net niet de boel onderkotsen, zich verontschuldigen en je daarna met de neus op de feiten drukken.

John Williams gaat net niet over zijn nek.Beeld RTL

Woensdagavond, in de laatste aflevering van het seizoen (dit was ook een herhaling), ging John Williams langs bij Emmylou en Ruud uit Lelystad. Het stel woonde al zeven jaar in een huis dat voor de helft af was. Ongestuukte muren, een vieze keuken, een wc zonder tegels en overal half afgemaakte kasten en nisjes. O ja, er hingen ook camera’s in de woonkamer. ‘Creepy’, zei Williams. Hij had zijn jas nog aan. (Hij houdt altijd zijn jas aan. John Williams komt in het leven van mensen, maar die jas is het symbool van de vergankelijkheid van dat moment).

Ruud bleek, behalve een waardeloos klusser, een gecompliceerd mens. Hij had ruzie met zijn ex, met zijn ouders, hij was gameverslaafd en had gelogen dat hij was uitgezonden naar Afghanistan. ‘Iemand is hier echt fucked up in de war’, zei Williams, toen hij het confrontatiegesprek voerde met Emmylou en Ruud. Met ‘iemand’ bedoelde hij volgens mij niet zichzelf. Daarna, toen Ruud had bezworen dat het goed ging komen, stonden Ruud en Emmylou geëmotioneerd naast elkaar. ‘Pak ’r effe vast’, fluisterde Williams.

Hij kan dat als geen ander. Naast twee mensen staan die een zeer intiem moment met elkaar beleven, en zich niet ongemakkelijk voelen. Dan ben je een grote. John Williams is lifecoach en aannemer in één, met het voorkomen van een r&b-ster uit de late jaren negentig. Hij zegt waar het op staat (‘Als het mijn zusje was geweest’, zei hij tegen Ruud over Emmylou, en klapte hij in zijn handen, ‘get the fuck out.’), helpt mensen uit de shit en verdwijnt dan weer net zo plotseling als hij is gekomen, een spoor van nieuw laminaat in zijn kielzog.

Het kwam goed met Emmylou en Ruud. Ze hadden nu een huis met een rode muur, een gele hoekbank en een kleed op de vloer. ‘Jullie zitten echt in een paleisje’, zei Williams toen hij afscheid nam. ‘En praat met elkaar. Altijd. Je weet wat ik bedoel. Be yourself.

Eenmaal buiten schudde hij even met zijn hoofd. ‘Het blijft toch heerlijk, bij twee gelukkige mensen de deur uitlopen’. Hij slaakte een zucht. ‘Ah, fijn om te doen.’

Soms wou ik dat ik John Williams was.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden