'Vroeger dacht ik dat ik 33 zou worden, net als Jezus'

Willibord Frequin, ooit fameus en brutaal tv-verslaggever, houdt er rekening mee dat hij niet meer zo lang te leven heeft. Tegen de Volkskrant vertelt hij waar hij trots op is. En natuurlijk vooral ook wat hem dwarszit.

Willibrord Frequin: `Ik zal best dingen fout gedaan hebben, wat ik me nauwelijks kan herinneren, maar dat terzijde.` Beeld Linda Stulic

Willibrord Frequin onderging vorig jaar een 'operatietje' aan zijn hart, gevolgd door het verwijderen van een 'tumortje' aan zijn been. Sindsdien houdt hij afscheidsetentjes, elk kwartaal.

'Stel dat ik er plotseling tussenuit piep', zegt de brutaalste oud-verslaggever van Nederland, wiens reportershart tegenwoordig kloppende wordt gehouden door een pacemaker. 'Je hoort zo vaak over mensen die er ineens niet meer zijn: ik had dit nog aan hem willen vragen en dat nog met hem moeten bespreken.' Opgeruimd: 'Nu hebben mijn kinderen daar elke drie maanden de tijd voor.'

Hoe gaan die afscheidsetentjes?

'Vrolijke feestjes, hoor, met zijn allen aan een grote tafel, ik aan het hoofd. Om de beurt voert iedereen het woord. Op het einde vertel ik wat wijsheden: dat ze de medemens helaas niet moeten en niet kunnen vertrouwen.'

Dat heeft u geleerd?

'Als je ziet hoe veel mensen niet trouw zijn aan vriendschap of hoe ze anderen laten barsten of pijn doen - dat gebeurt zoveel om je heen, dat is gewoon ongekend. En dan heb ik het nog niet eens over de criminelen en de moordenaars en noem maar op.' Meteen: 'Maar ik leer mijn kinderen ook de positieve kanten van het leven hè. Dat je vooral moet genieten.'

Tegen de serveerster in zijn tweede huiskamer, café Moeke Spijkstra in Blaricum: 'Mevrouw! Zou ik dan toch een biertje mogen?'

Willibrord Frequin, met partner Gesina Lodewijkx in hun huis in Laren: `Gister nog zegt een man op straat tegen mij: `U bent een held voor mij.¿ Zo is het ook. Ik streed voor de medemensen. Gggodverdomme.` Beeld Linda Stulic

U wordt in september 75-

Onderbreekt: 'Als ik het haal. Ik loop natuurlijk in een straat die verdwijnt in een sloot. Toen ik was geopereerd keek ik zo om me heen: o, ik ben er nog.'

Bent u bang voor de dood?

'Ik ben nergens bang van, alleen voor een prik. Als ik bloed moet laten prikken, da's verschrikkelijk. En verder: ik heb er wel een hekel aan om in een kist te liggen, dus daar moeten we nog iets op verzinnen.'

Maar 75 is alvast een mooi getal, gezien de manier waarop u hebt geleefd. Vroeger zes Irish coffees per dag, las ik ergens.

'Dat is overdreven. Dat zijn er twee en als ik echt uithaal, zijn het er drie.' Hij heft zijn glas: 'Santé. Ik drink sowieso veel minder. Dat wil mijn vrouw. Die wil mij nog langer bij d'r hebben.'

U eet ook nooit groente en fruit.

'Nee. Vraag hun maar.' Hij wijst naar de bediening. 'Vorige week vrijdag heb ik hier tong gegeten. Er werkte een nieuwe, die het niet goed had begrepen: er lag zo'n grasveldje over die tong heen. Dan moet ik een andere tong hebben. Geen grasveldje - dat weten ze hier allemaal. Ik heb heel ongezond geleefd. Ik heb me de tering gewerkt. Daar heb ik mijn naasten wel enorm tekort mee gedaan.' In één adem door: 'Ik ben veel in derdewereldlanden geweest. En heb heel veel mensen zien sterven. Achteraf denk je weleens bij jezelf: wat heeft het allemaal geholpen? Hè? Als je ziet wat voor ellende er nog steeds in de wereld is?'

Inderdaad...

'Ik schaam me weleens dat ik die kinderen op de wereld heb gezet. Hebben hun ukkies over dertig jaar nog kansen? Of is die IS hier dan de baas? Met hun moordaanslagen en toestanden. Als je niet zegt: ik word nu islamiet, schieten ze je dood. Daar word je toch gek van.' Klap op de cafétafel, met Perzisch tapijtje: 'Ze zijn zo overgewaaid, hoor. Ze zitten al in Brussel. Dat moet je niet onderschatten.'

Tegen de ober: 'Als ik zo'n tong bestel, wat zeg ik dan altijd?' De ober: 'Droog gebakken. En geen groen erop.'

Twintig jaar was Willibrord Frequin sterreporter van KRO's Brandpunt. Hij versloeg de bombardementen in Biafra, ontmoette de Dwaze Moeders in Buenos Aires en bezocht de martelkamers van Idi Amin in Oeganda. Een glorieuze carrière, tot de 'hoofdenaffaire' in 1989 - de morbide 'primeur' die hem de rest van zijn leven zal achtervolgen.

Een tipgever laat Frequin tegen betaling vijf geprepareerde mensenhoofden zien. Hem wordt wijsgemaakt dat er een zwarte handel bestaat in hoofden, bedoeld voor 'bizarre seks'.

In de dagen na de uitzending valt het verhaal in duigen. Frequin heeft altijd volgehouden dat de eindredactie de reportage verkeerd had ingeleid en dat hem geen blaam trof. Maar hij verdwijnt bij Brandpunt, en vijf jaar later bij de KRO.

Voor RTL 4 en later SBS 6 werpt hij zich vervolgens vol overgave op een nieuw soort programma's: met draaiende camera jaagt de razende reporter achter iedereen aan die hij meent ter verantwoording te moeten roepen. Van falende gezagsdrager tot kindermisbruiker ('Viezerik!'). Een terriër die, tot weerzin van de een en genot van de ander, zijn hele persoonlijkheid in de strijd gooit. Roepend door brievenbussen: 'Vind je het normaal wat je hebt gedaan, man?! Hè? Dat is toch niet normaal!'

Hoofdenaffaire

De hoofdenaffaire, die het vertrek van Frequin bij Brandpunt inluidde, bestaat eigenlijk uit twee kwesties.

In januari 1989 maakt Frequin voor Brandpunt een reportage over laboratoria waar xtc wordt geproduceerd. Een drugshandelaar in deze uitzending blijkt later te zijn gespeeld door een overtuigend acterende Brandpunt-medewerker. Dezelfde maand nog komt Frequin met een uitzending over een morbide handel in mensenhoofden. Nadat hij 5.000 gulden heeft betaald aan een tipgever, krijgt Frequin vijf mensenhoofden op sterk water te zien. De verslaggever wordt voorgelogen dat er een zwarte handel bestaat in hoofden, die een rol spelen in seksspelletjes. De hoofden blijken echter in 1983 te zijn gestolen uit het anatomisch instituut van de Universiteit van Amsterdam. Van handel is geen sprake. Een interne onderzoekscommissie van de KRO oordeelt later dat Frequin in zijn hoofdenreportage 'niet onzorgvuldig' is geweest. Wel wordt hem 'kwalijke nalatigheid' verweten omdat hij bij de xtc-reportage niet heeft gemeld dat gebruik was gemaakt van een stand-in. Frequin krijgt daarvoor een 'verbale berisping'.

Die enerverende tijd is voorbij: tegenwoordig maakt hij samen met zijn kinderen bedrijfsfilms als Frequin Producties.

Zoals de serveerster al had voorspeld: 'De heer Frequin heeft een heel ritme.' De bonkige man wandelt stipt op tijd zijn stamkroeg binnen, in rechte lijn naar zijn eigen stoel aan het raam, en trekt, terwijl hij gaat zitten, in een vloeiende beweging het gordijn achter zich dicht. 'Van vroeger. Toen stonden er altijd fotografen naar me te koekeloeren.'

Voor iemand die al enige afscheidsetentjes achter de rug heeft, ziet hij er bijzonder energiek uit. Ook door de telefoon klonk hij bij het maken van de afspraak bepaald voortvarend: 'Hoe oud ben je? Getrouwd? En: gelukkig?' Op zijn Frequins, een van de meest karakteristieke stemmen in de Nederlandse televisiegeschiedenis: 'Ghelukugg.'

Het laatste nieuws, ondanks of dankzij zijn eigen levensverwachting: Frequin loopt mee met de Vierdaagse. 'Wat eigenlijk een onhaalbare zaak is.'

Beeld Linda Stulic

Het leven bood niet genoeg uitdaging meer?

'Mijn huidige vrouw zei de hele tijd: doe eens wat rustiger aan, man. Want ik bleef altijd een gestreste kip, dit doen en dat doen. Maar ze kreeg de overhand, wee-je-wel. Ik hoorde mezelf soms zeggen: 'Dat zien we dan wel weer.' Nou, dat hoort totaal niet bij mij.' Hij steekt zijn voet omhoog, boven de cafétafel: 'Morgen 20 kilometer, de dag daarop 25, en de dag daarop 30. En dan loop ik op deze schoentjes.'

Op loafers? Niet verstandig.

'De reden om het tóch te doen.' Slok bier.

Wat is u het meeste bijgebleven, van alles wat u heeft meegemaakt in uw carrière?

'Alle ellende in de wereld.' Fraai Frequins: 'Met gevaar voor eigen leven en langdurige gevangenisstraffen reisden we naar landen waar dictaturen waren, om die mensen een platform te geven. Ik ben in Oeganda als eerste journalist in de martelkamers geweest. Onder de trap lagen afgehakte oren en neuzen, bloedsporen door de gangen, ik zal het nooit vergeten. Zeker als je katholiek bent, en dat was ik toen nog heel erg... Ik heb regelmatig naar boven gekeken: God, Gggodverdomme, waarom laat je dit toe? Gggodverdomme, doe er eens wat aan!

'Als je kindjes ziet sterven, met van die ribbetjes, hè, dat is gewoon zo verschrikkelijk. Dat soort dingen heb ik systematisch meegemaakt, dan krijg je het wel voor je kiezen. Mede door mijn reportages en die van mijn collega's hebben de regeringsleiders en de president van Amerika gezien hoe erg het allemaal werkelijk was. Het zou goed zijn voor de wereld als ik eens een dag God was. Geloof me.'

Dat heeft u vaker gezegd. Dan zou u alle slechte mensen van de aardbodem laten verdwijnen, zei u.

'Dat meen ik uit de grond van mijn hart.'

Was uw periode als verslaggever bij Brandpunt uw meest bevredigende periode?

'In alle bescheidenheid: ik ben altijd veel opgekomen voor de mensen die tussen wal en schip zijn geraakt. Dus a) voor de mensen in de wereld, en later voor de mensen in Holland, in De week van Willibrord.' Ineens driftig: 'Als de Volkskrant daar überhaupt over schreef, werd ik afgezeken. Op zeer oneerlijke gronden.'

Dramatisch verhaal over een vrouw die werd belaagd door haar ex: 'Dan kwam die lul weer binnen, en sloeg-ie alles kapot. Ze had alleen een steen, een mes en een vork om die man van zich af te houden. Nou, dat kan ik gewoon niet toestaan. Dan ben ik de rechter. Dus die man heb ik opgezocht. Middenin in zijn wijk. Daar wist iedereen wel wie ik was, natuurlijk. 'Waarom bedreig je je vrouw? Waarom bedreig je haar met de dood? Wat denk je gggodverdomme wel niet, dit en dat?!' Die man heeft noooooooit meer zijn vrouw lastig gevallen.' Klap op het Perzisch tapijtje. 'En dat is dan die Willibrord die zo verguisd wordt door die types van jouw krant.'

Onverwacht: 'Hee, daar is mijn vrouw.' Zijn (vierde ) vrouw Gesina schuift aan. Felrode lippen - Willibrord ziet vrouwen graag verzorgd, in rok en op hak.

Ik wist niet dat u erbij zou komen?

Frequin: 'Dat is ons familieleven. Komt ze even kijken of alles goed gaat.'

Gesina: 'Dat vindt hij fijn.'

Wat vond u van de latere programma's van Willibrord?

Frequin: 'Volgende vraag.' Tegen haar: 'Niets zeggen. Dat gun ik de Volkskrant niet.' Tegen de serveerster: 'Zou ik toch zo'n sashimi mogen hebben?' Grijzend: 'Ik lul er even expres overheen, ha.' Dramatisch verhaal over een gehandicapt meisje (dat door zijn ferme optreden aan een aangepaste woning kwam.) Dan: 'Ik zal je helpen. Gesina was geen fan van mij, maar ze heeft later, toen ze alle positieve reacties hoorde op straat...'

Zij: 'In De week van Willibrord zaten meerdere elementen. Het strijden tegen onrecht en...'

Hij: 'En er zat wat vrolijkheid in. Ondeugd.'

Zij: 'Daar was ik geen fan van. Willibrord zocht natuurlijk een beetje dat randje op. Bij Yab Yum...'

Hij: 'Yab Yum? Dit komt allemaal in de krant. Dit is geen voorbeeld.'

Wat maakt u dat nou nog uit?

'Het is niet representatief. Ik heb weleens een reportage gemaakt toen Theo Heuft 60 werd. Hij legde uit hoe geweldig het was om hoerenbaas te zijn en... Nou ik ga het gewoon niet vertellen. Want dan zeggen mijn tegenstanders: zie je wel.'

Hij pakt een pen, tekent een grote en een kleine cirkel op een bierviltje. 'Kijk, als dit de Sahel is en er valt geen regen, dan hebben ze geen gewassen in dat dorp. Dus dan hebben ze niks te vreten. Dan gaan ze dood. En de buurman heeft ook niks. Ik heb getracht dat te voorkomen en ik heb mede geholpen dat het minder gebeurde. Zo was mijn leven. Ja?'

Tegen de serveerster, die hem de sashimi aanreikt: 'Mag ik een rooie wijn erbij alstublieft?' Doorboort een schijfje tonijn met zijn vork: 'Ik heb met prins Claus nog reportages gemaakt over de derde wereld. Prins Claus was geweldig. We waren een soort twee maatjes.'

Die combinatie kan ik me bijna niet voorstellen. Prins Claus leek een vrij ingetogen man.

'Nee, dat was-ie juist niet, dat was het aparte. Ik maakte een enorme fout, toen ik hem voor het eerst een hand gaf. 'U moet wel weten dat ik een enorme hekel heb aan Duitsers', zei ik. Dat floepte er zo uit. Ik dacht: Frequin, nou kun je het wel schudden. Hij zei: 'Dat zou ik ook hebben.' Toen was het ijs gebroken. Claus was erg gecharmeerd van mij. We zaten naast elkaar in het vliegtuig, over onze vrouwen te praten. En over onze schoonmoeders. En over stappen.'

Wat zei hij over zijn schoonmoeder?

'Ik wil daar niet te veel over zeggen, omdat het vertrouwelijk was, maar hij vond haar niet de gemakkelijkste vrouw. Snap je? Over stappen zei hij dat je dat niet kon doen in Holland. Want hij was een keer naar café Hoppe in Amsterdam geweest en toen hadden die obers gelijk De Telegraaf gebeld, dus hij ging naar Düsseldorf en Parijs.'

Dat hij zo open was tegen u.

'Dat zei ik ook tegen hem. 'U vertelt heel veel, maar ik ben wel journalist.'' Duits accent: 'Ja, Frequin, maar we hebben je nagetrukken, heur. Je staat bekend als weliswaar heel lastig, maar ook heel betrouwbaar.'

Was dat ook zo?

'Ik kan een paar Privés volschrijven over Claus, maar dat zou niet in me opkomen. Dat is de intimiteit die ik met hem had. Hij zag in mij een kameraad bij wie hij ook eens zijn hart kon luchten. O, we hadden het zo gezellig met mekaar.

'Ik werd wel altijd in de gaten gehouden door zijn gevolg. Bij de opening van iets groots kwam Claus aanlopen, met Mitterrand en de prins van Engeland en zo. Gingen er drie van die gasten voor me staan. Om te voorkomen dat ik een shot kon maken. Klootzakken. Maar Claus wuifde: 'Je wilt me zeker een vraag stellen, hè? Doe maar snel.' Ik gelijk vier vragen stellen, hij weer verder, gingen die gasten meteen weer voor me staan. 'Zie je wel wat voor klootzakken jullie zijn!', riep ik.'

Nadenkend: 'Die agressie heb ik bij de overheid en officiële instanties wel vaker meegemaakt. Maar daar heb ik me nooit door laten ontmoedigen.'

Zij: 'Als hij oud-ministers tegenkomt, echt van aanzien, hè, Van Agt, Wiegel en van de week nog Ruding, dan krijgt hij zoveel respect van die mensen.'

Hij: 'Gister ook weer, loop ik op straat, zegt een man: 'U bent een held voor mij.' En zo is het ook. Ik streed voor de medemensen. Gggodverdomme.' Daverende klap op het Perzisch tapijtje.

'Kerel, ben je belazerd?'

Willibrord (1941) was het oudste kind van Louis Frequin, hoofdredacteur van De Gelderlander. In 1963 begon hij bij de KRO, als manusje van alles. Willibrord kreeg een opleiding tot regisseur en belandde bij actualiteitenrubriek Brandpunt. Hoogtepunten waren ontmoetingen met paus Johannes Paulus II en Moeder Teresa. In 1976 was de 'Beul van Brandpunt' de enige tv-verslaggever die prins Bernhard durfde vragen of de aantijgingen in de Lockheedaffaire klopten. 'Kerel, ben je belazerd mij dat te vragen?', antwoordde die. Na de hoofdenaffaire in 1989 verdween Frequin bij Brandpunt. Tot 1993 bleef hij in vaste dienst bij de KRO, om daarna over te stappen naar RTL4, RTL5 en SBS. De week van Willibrord was toen zijn bekendste programma. Het kreeg zware kritiek ('Grootinquisiteur van de emo-tv'), maar scoorde hoge kijkcijfers. Frequin maakt nu bedrijfsfilms, met zijn kinderen. Voor Panorama heeft hij nog een jaar een column geschreven. Eind november 2015 verscheen zijn laatste bijdrage: het blad weigerde een column. Frequin was drie keer getrouwd en heeft drie kinderen. Hij woont nu samen met Gesina Lodewijkx.

Wat heeft u bereikt met De week van Willibrord?

'Nou, ik heb in elk geval in individuele gevallen veel bereikt. En ik heb ook bereikt dat mijn methode, van de confrontatie met gezagsdragers, nu algemeen goed is.

U bent een soort nestor-

'Van de confrontatie, ja. Ik heb een trend gezet. Allerlei soorten programma's doen het nu. Zelfs De rijdende rechter gebruikt in feite dezelfde formule.'

Wat vindt u van die programma's?

Korte stilte. 'Ik vond ons veel beter. Wij zorgden voor een oplossing, ja? Die programma's sturen een bureauredacteur die een paar flutvragen stelt. Zoals dat TROS-programma Opgelicht.'

Zij: 'Dan zijn ze iemand op het spoor, die komt aanrijden in zijn auto en dan is het van: mag ik u een paar vragen stellen? 'Nee.' En hij doet de deur dicht en rijdt gewoon weg. Nou, echt, dat was...'

...Willibrord niet overkomen?

Allebei, hoofdschuddend: 'Néééé.'

Zij: 'Wat ik ook altijd verbazingwekkend vind: dat-ie voor alle gekleurde medemensen die hier in Nederland wonen op een voetstuk staat.'

Hij: 'Heel apart.'

Zij: 'Ze zeggen allemaal: 'Meneer Willibrord, wanneer kom je terug.' Blijkbaar heeft hij hun zó aangegrepen. Maar ook de gewone man: als wij over de Albert Cuyp lopen, is het bijna een...'

Hij: '... receptie.'

U vroeg aan Bouterse: bent u een moordenaar?

'Ja: 'Waarom heb je die mensen vermoord? Hè?' Daar ging het toch om? Ik had ook kunnen zeggen: 'U heeft dingen gedaan die niet mogen.' Maar ik was altijd gelijk to the point.'

Bert van der Veer, uw ex-baas bij RTL 4, zei eens: 'Willibrord is onzeker. Als hij negatieve kritiek krijgt, pakt-ie heel kleine witte stukjes papier waarop hij met zijn kriebelhandschrift letterlijk opschrijft wat je zegt - omdat hij het zich zo aantrekt.'

Lichte verlegenheid: 'Ja.'

Klein hartje.

'Een groot hart.'

Zij: 'Hij leeft vanuit zijn hart. Hij doet alles vanuit zijn hart.'

Hij: 'Waar haalden die recensenten en andere wijsneuzen van kranten de guts vandaan om mij te veroordelen? Wat hebben zij eigenlijk bijgedragen aan de samenleving. Geen ene moer! Ik zal best dingen fout gedaan hebben, wat ik me nauwelijks kan herinneren, maar dat terzijde.'

Hoe kijkt u terug op de hoofdenaffaire? Dat was de grote breuk in uw carrière.

Zakt ineen: 'Nou heb ik je helemaal verteld hoe ik ben, er is geen woord van gelogen en nou komt dat weer ter sprake. Waar heb ik dat aan verdiend?' Kijkt naar boven: 'Gggodverdommese klootzak, waar ben je nou!'

Ik kan niet om die affaire heen. Dat snapt u ook wel.

'Nauwelijks, maar goed. Het is een grote droefenis geweest. Ik heb er vijf jaar lang niet van geslapen. Ik had een moord begaan die ik niet begaan heb.'

Zij: 'Dat vindt hij verschrikkelijk. Dat men er altijd weer over begint. Terwijl hij zo voor rechtvaardigheid is.'

Heeft u weleens iemand aangepakt die het niet gedaan bleek te hebben?

'Naar eer en geweten niet. Maar mijn hart huilt nu. Je trapt me zo ontzettend op mijn ziel. Ik neem het jou niet kwalijk, maar dit is dan mijn lot.'

Stel dat u mij was-

Meteen: 'Dan zou ik het nog veel heftiger aan de orde brengen.'

Kijk aan.

'Luister: ik word met een omissie geconfronteerd die in feite niks met mij te maken heeft. Nou goed, ik heb de reportage gemaakt, maar anderen hebben hem gemonteerd.' Stilte. 'Er zijn mensen van wie de tragiek nog veel erger is. Maar ik ben nou totaal verslagen en dat maak je niet vaak met mij mee. Dus dit is gewoon het laatste interview. Zo loopt het dan.'

Tegen zijn vrouw: 'We gaan. Ja?'

Zijn telefoon gaat: kerkklokkengebeier.

Toch nog een beetje gelovig.

'Een beetje rooms. Heb je nog vragen?'

Xandra Brood vertelde me dat u achter de schermen veel voor Herman hebt gedaan toen hij al ernstig ziek was.

Veert op: 'Zo zie je maar weer. Zo ben ik ten voeten uit. Ik heb Herman begeleid toen-ie in een hele depri periode zat. Hij belde: Willy, godverdomme, ik moet je spreken.'

Zij: 'Dat is Willibrord. Tegenwoordig krijgen mensen een lintje als ze een keer een nummer-1-hit hebben gemaakt. En bij Willibrord wordt gevraagd: wat heeft-ie dan gedaan voor de medemens? Dan ben je toch wel klaar.'

Hij belt met de keuken: 'Goedendag, met Frequin. Zou ik nog even een Irish coffee kunnen krijgen, ja?' Legt neer: 'Ik maak er toch nog een feestje van.'

In 1996 zei u al dat u met uw levensstijl geen tien jaar meer te gaan had.

'Vroeger dacht ik altijd dat ik 33 zou worden. Net zou oud als Jezus.'

Maar het kan ook dat u 100 wordt en in een karretje belandt.

'Nou, douw dat karretje dan maar in het Amsterdam-Rijnkanaal.'

Of dat u gaat dementeren en zich bekeert tot de islam, of ineens valt op slonzige vrouwen.

'Neem maar van mij aan: dat gaat nooooit gebeuren, hoor. Neeheee.'

Uw begrafenis wordt een heel spektakel, met champagne, heeft u al vaker aangekondigd.

'De kist komt hier in het café te staan, naast mijn tafeltje. Kunnen de gasten er hun glaasje op zetten.'

En er is een grote koets, met in het wit gedrapeerde paarden...

Onderbreekt: 'Nou, in het zwart. Denk het wel. Maar er is nog een geweldig alternatief. Dat ik stiekem verdwijn. Daar heb ik het met Gesina ook over gehad. Dat iemand na een half jaar vraagt: 'Hoe is het met Willibrord?' En dat zij zegt: 'Die is op wereldreis.' Dat is de optie die momenteel nummer 1 staat, eigenlijk.'

Kerkklokkengebeier. Frequin neemt enthousiast op: 'Jongen, als je nú komt, kan je nog een drankje van me krijgen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden