Vrijblijvend engagement Corrie en de Grote Brokken

Muziek..

Koen Schouten

Corrie van Binsbergen is een van de weinige Nederlandse musici die zichbegeven op het grensvlak van jazz en popmuziek. Als gitarist heeft ze eenrockachtig geluid, ze is niet vies van scheuren en janken. Ook alsbandleider kiest ze voor een aanpak waarbij popgrooves en pakkende riffjesworden gecombineerd met stukken swing en vrije improvisatie. In haartwaalfkoppige band Corrie en de Grote Brokken zitten zowel uitstekende pop-als jazzmusici.

Woensdag presenteerde de groep in het Amsterdamse Bimhuis de nieuwe cdHet land is Moe. Thema: de huidige toestand van Nederland. De titelverwijst naar het prachtige lied van Drs. P.: Het land is moe, de hemelgrijs / De wind is koud, zo koud als ijs / Mijn jas is dun, de kleur isvaal / De weg is lang, de boom is kaal.

Een perfecte tekst voor Brokken-zanger Bob Fosko, die het nummer ook aleens uitvoerde met De Raggende Manne. Begeleid door gure, knarsende muziekzeg-schreeuwde hij zich een weg door het lied.

Het was inhoudelijk gezien het hoogtepunt van de avond. Onderwerpen alssociaal onrecht, politiek gewauwel en miscommunicatie werden behandeld inteksten van Remco Campert, Esther Gerritsen, Jan Mulder en Josse de Pauw.

Helaas was het engagement nogal vrijblijvend. Er werden zakengeconstateerd en aangestipt zonder dat sprake was van interessanteinvalshoeken of een overkoepelende gedachte. Fosko en zangeres Beatrice vander Poel speelden een scène waarbij een hulpbehoevende man schofterigwordt behandeld door een vrouw achter een loket.

Grappig was het niet, meeslepend evenmin. Waarom moest dit op hetpodium? Als je de krant leest, krijg je dezelfde informatie.

De muziek van Van Binsbergen bewoog zich via lange bogen. De meestenummers bestonden uit aan elkaar geplakte blokken, vaak hangend op éénakkoord per gedeelte. Veel van de thema's en blazerslijnen klonken bekend,omdat ze vele malen zijn gebruikt in andere muziek.

Het gekke aan Corrie en de Grote Brokken is dat het een band is dieflink wat rocknummers speelt, maar helemaal geen rockband is. Dan krijg jedus een jazzsaxofonist te horen die een popsolo probeert na te doen, en eenscheurgitaar die voorzichtig de versterker uitrolt in plaats van de zaalin te blazen. De band speelt expressieve en performancegerichte muziek,maar de musici staan er een beetje bij of ze voor het eerst aan eenworkshop meedoen.

Je zou denken dat deze band met dit concept veel meer potentie heeft,maar het bleef allemaal heel gewoontjes.

Koen Schouten

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden