Review

Voorzichtige hoop en diep ingegraven verdriet

Dankzij de zorgvuldige combinatie van beeld en woord is Burma Storybook veel meer dan een exotisch plaatjesboek. De regisseurs laten zien dat poëzie voor veel Birmezen een springlevende kunstvorm is.

Na tientallen jaren militaire onderdrukking en een nog langere geschiedenis van koloniale overheersing verandert Myanmar (vroeger: Birma) langzaam maar zeker in een democratie. Het is een moeizaam proces, vertraagd door een nog altijd dominant leger en voortslepende burgeroorlogen. Met het verwerken van de trauma's van de dictatuur is nog nauwelijks een begin gemaakt.

De documentaire Burma Storybook toont een land dat zich opnieuw moet uitvinden. Poëzie vormt de leidraad in dit fraaie, gevoelige portret; centraal staat de 70-jarige Maung Aung Pwint, Myanmars bekendste nog levende dissidente dichter. Hij bracht jaren door in de gevangenis, veroordeeld om zijn kritiek op het bewind.

Burma Storybook

Documentaire.
Regie: Petr Lom en Corinne van Egeraat

81 min., in 11 zalen.

Regisseurs Petr Lom en Corinne van Egeraat, die samen ook de documentaire Ana Ana (2013) maakten, laten zien dat poëzie voor veel Birmezen een springlevende en troostende kunstvorm is. Verschillende dichters lezen voor uit eigen werk. Lom en Van Egeraat verbinden de dichtregels met veelzeggende scènes uit het alledaagse leven, zodat Burma Storybook nooit op een saaie voordracht lijkt.

De zorgvuldige combinatie van beeld en woord leidt er ook toe dat de documentaire, met zijn soms oogverblindend mooie landschappen en straattaferelen, veel meer is dan een exotisch plaatjesboek.

Het opkomende toerisme is een van de zichtbaarste verschuivingen in het moderne Myanmar, sterk gevangen in een scène waarin een groepje weldoorvoede Chinezen opdringerig foto's maakt van de lokale, vissende bevolking. Op veel plekken lijkt de tijd te hebben stilgestaan, maar in de details toont zich een nieuw begin: een politieke campagne op het platteland, een dichteres die 'verandering' op haar arm laat tatoeëren, een hulpverleningsbijeenkomst voor oud-politieke gevangenen.

Steeds keren de filmmakers terug naar de persoonlijke geschiedenis van Maung Aung Pwint, een ontroerende held. Hij praat over zijn ervaringen in de gevangenis ('Ik was zo eenzaam, ik sloot vriendschap met de mieren in mijn cel') en verheugt zich op het weerzien met zijn zoon, die hij twintig jaar niet heeft gezien. De zoon was activist, moest vluchten voor het regime en belandde in Finland.

Het langverwachte familiebezoek levert aangrijpende scènes op. De toon van Burma Storybook is er een van voorzichtige hoop, maar de film laat ook zien dat verdriet zich ingraaft en diepe sporen achterlaat. Verloren jaren krijg je nooit terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden