Theaterrecensie Cats

Voortreffelijke performers maken van het saaie verhaal van de musical Cats een bijzondere voorstelling (vier sterren)

Thomas Inge als kat Macavity in Cats. Beeld Alessandro Pinna

Nog niet eerder was de oorspronkelijke, Engelstalige versie van de musical Cats in Nederland te zien. Eerder producties hier werden vertaald en dat was jammer want de tekst, gebaseerd op T.S Eliot’s Old possum’s book of practical cats bestaat uit prachtige gedichten over een fictieve kattenwereld die op gezette tijden aan die van de gewone mensenwereld doet denken. Cats ging in 1981 in Londen in première en werd zes jaar later door Bob van der Linden in Theater Carré naar Nederland gebracht.

Sinds dit weekend is de originele Londense productie, destijds geregisseerd door Trevor Nunn, hier te zien, met een cast van internationale musicalartiesten. In de taal van T.S. Eliot dus, met Nederlandse boventitels, die soms een geheel eigen, meer prozaïsch leven gaan leiden.

De rijkdom van de taal is het grote pluspunt van deze Cats. En de muziek van Andrew Lloyd Webber natuurlijk: vol, theatraal, swingend en af en toe behoorlijk barok. Verder heeft Cats qua dramatische lijn weinig om het lijf. In wezen is het één grote showcase van allerlei uitzonderlijke katten. Plaats van handeling is het jaarlijkse bal van de Jellicle-katten, waarop na afloop altijd een kat wordt gekozen om aan een nieuw leven te beginnen. Eigenlijk is dat een metafoor voor een enkele reis naar de kattenhemel, ofwel de dood.

Aldus zien we ruim twee uur lang een parade van een theaterkat, een danskat, een goochelkat, een geile rockkat, een angstaanjagende kat, een oude wijze kater en nog zo wat. Allemaal met bizarre namen en uitdossingen. In dat geheel is de oude Grizabella het interessantst. Ooit was zij de verleidelijke glamourpoes, nu is zijn stram en versleten. Zij zal uiteindelijk vertrekken. Jammer genoeg ging er met haar hemelvaart tijdens de première iets mis. Ze hoort op dramatische wijze de lucht in te gaan, maar nu liep ze gewoon af.

Cats in het Amsterdamse Rai Theater. Beeld Alessandro Pinna

Haar lijflied is Memory, tevens een van de allerbeste nummers die Lloyd Webber heeft geschreven. In de vertolking van Jenna Lee-James afgelopen donderdag was de uitvoering daarvan niet minder dan sensationeel. Haar stem heeft een licht vibrato, maar ze houdt die techniek mooi binnen de perken en bouwt het lied met dramatische kracht schitterend op. Kippevel en ontroering!

Zij is slechts een van de vele topartiesten die het saaie verhaal bijzonder maken. Stuk voor stuk zijn het voortreffelijke performers, en vooral dansers. Cats bestaat behalve uit doorgecomponeerde muziek vooral uit een choreografie, die varieert van klassiek ballet tot jazzdans. Vooral de ensemblenummers zijn spectaculair.

Bij thuiskomst bleken de eigen katten Fiona en Teuntje doodgewone huiskatten die verder geen boodschap aan die aanstellerige musicalkatten hadden. Na het avonddutje hadden ze vooral behoefte aan hun dagelijkse portie zalmpaté.

Verbetering: In een eerdere versie van deze recensie stond dat Joop van den Ende de musical Cats naar  Nederland haalde. Dat klopt niet. Cats werd in hier voor het eerst uitgebracht ter gelegenheid van het honderdjarig bestaan van Theater Carré in Amsterdam in 1987. Producent was Bob van der Linden, destijds directeur van Carré.

Muziek Andrew Lloyd Webber. Naar de West Endproductie in regie van Trevor Nunn. 20/12, RAI Theater, Amsterdam. Daar t/m 13/1. Daarna tournee. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.