De week in boeken Libris Literatuur Prijs

Voorspellingen over de Libris Literatuur Prijs: wie is het origineelst?

Arjan Peters las het nominatierapport voor de Libris Literatuur Prijs 2019 en voorspelt op basis daarvan wie er maandag zal winnen.

Krijgt Rob van Essen de Libris Literatuur Prijs? Beeld Marie Wanders

Nominatierapporten zeggen evenveel als ze verhullen, en sturen de lezer niet zelden het bos in. Dit gezegd hebbende, kunnen we aan het gissen slaan, favoriet tijdverdrijf zolang het nog geen 22 uur op maandag 6 mei is, het moment dat Nieuwsuur begint en aankondigt binnen enkele minuten over te schakelen naar het Amstel hotel in Amsterdam, alwaar juryvoorzitter en oud-politica Jet Bussemaker de winnaar bekend zal maken van de Libris Literatuur Prijs 2019, groot 50 duizend euro.

Waar let deze jury op? Allereerst gaat ze niet af op de mening van anderen, want ze negeerde de romans Foon van Marente de Moor en Mooi doodliggen van A.F.Th. van der Heijden, die toch waarlijk niet minder zijn dan de zes wél genomineerde boeken. Wij doen het ánders, wil de jury zeggen. En dat zie je terug in het rapport. Liefst vijf keer duikt daarin het woord ‘origineel’ op, waarmee ze vooral op stijl en vorm doelt.

Nemen we dat begrip als leidraad. Dan vallen vier van de zes genomineerde romans af. Dat gaat hard, maar het is even niet anders: Jan van Aken (De Ommegang) roept de Middeleeuwen tot leven, door de jury ‘een vergeten tijd’ genoemd. Welja, even duizend jaar vergeten. Bregje Hofstede (Drift) analyseert haar relatiebreuk, en maakt dat ‘weinig opzienbarende thema’ inzichtelijk. Hm. Ilja Leonard Pfeijffer (Grand Hotel Europa) beproefde een ideeënroman maar vergat de ideeën, blijkens de fletse samenvatting van de jury: massatoerisme, beste mensen, dat doet Europa nog eens de das om. Esther Gerritsen (De trooster) is vaag, of de jury heeft haar niet begrepen, want die komt niet verder dan ‘tijdloze religieuze en filosofische conflicten’, en daarmee weten we nóg niks.

Over twee titels is de jury opgetogen: Rob van Essen (De goede zoon) en Johan de Boose (Het vloekhout) schreven romans met groteske wendingen, bizarre invallen, reizen door tijd en ruimte, een auto die praat en een stuk hout dat het woord voert. Origineel! Oorspronkelijk! Precies waar de jury op let.

De Boose schetst een wereld waarin de wreedheden van de mens het uiteindelijk afleggen tegen simpele genoegens. Zou dat genoeg zijn? Ik neig eerder naar Rob van Essen, in wiens wereld iedereen maar boeken schrijft, terwijl er nauwelijks nog echte lezers zijn. Daardoor voelden deze juryleden zich aangesproken. Ja, zij willen die schaarse echte lezers wel zijn. Gok ik.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden