Vooroordeel over zoete harpmeisjes verpletterd

Winnares van de Nederlandse Muziekprijs is met haar harp op een onvermoeibare zoektocht naar nieuwe klanken.

Dat Lavinia Meijer (26) de Nederlandse Muziekprijs zou krijgen, was voor Lavinia-watchers allang geen verrassing meer. De Nederlands-Koreaanse harpiste lijkt met elk concert de mogelijkheden van haar instrument verder uit te breiden.

Het maakt niet uit of je haar nu ziet op veel te grote glitterpumps in een voorstelling van Leine en Roebana, hoort in het hijgerige Cities change the songs of birds van Jacob TV of voelt in de zachte klankzuchtjes die ze door de zaal blaast in Isang Yuns In balance. Met haar onvermoeibare zoektocht naar nieuwe klanken, nieuwe theatrale mogelijkheden en nieuwe werken is ze ‘a composer’s dream’, zoals de Britse componist Paul Patterson het treffend verwoordde.

In het programma voorafgaand aan de uitreiking van de onderscheiding door minister Plasterk liet ze met de Radio Kamer Filharmonie horen dat Henk Badings’ Harpconcert uit 1967 een nog boeiender stuk is dan we al wisten. Badings gebruikt met name de slagwerkinstrumenten op een originele manier. Zo zet hij de celesta met zijn klokjesklank nu eens niet in als sfeermiddel, maar laat hij het een scherp geprofileerd ritmisch motief spelen. Ook de harp krijgt een ongewoon krachtige rol. Vooral het tweede deel, een treurmars met een lange dialoog tussen het solo-instrument en de pauken, klonk hartverscheurend. Op de gouden harp van haar voormalige docente Erika Waardenburg boorde Lavinia Meijer alle vooroordelen over zoete, immer brave harpmeisjes de grond in.

De dirigent Hannu Lintu, de nieuw chef van het Filharmonisch Orkest van het Finse Tampere, droeg daaraan nog een steentje bij. Kaarsrecht en met summiere, bijna onderkoelde bewegingen gidste hij zijn troepen door de verstilde nachtmuziek van het openingsdeel en de uitbundige bongo’s en trompetten aan het slot van het stuk. Hoewel het bij de inzetten af en toe rommelde in het orkest was de kracht van de compositie onmiskenbaar.

Ook Beethovens Ouverture Die Weihe des Hauses’ en Sjostakovitsj’ Eerste symfonie gaf Lintu mooi reliëf. Hij hield de klankverhoudingen in het orkest scherp in het vizier. Beethovens ouverture kreeg daardoor een klassieke helderheid met mooie doorkijkjes naar de tussenstemmen. In Sjostakovitsj’ Eerste symfonie wisselde hij scherp geprofileerde ritmes af met verrassend poëtische lijnen. Met zijn verrassend sterke optreden gaf hij het feestje van Lavinia Meijer nog meer glans.

Lavinia Meijer op de harp (Raymond Rutting/ de Volkskrant)
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden