Voorliefde voor echte bandjes op Sju festival

Naar het Sju Jazz Festival ga je voor de inhoud. Dit jaar waren er wat minder exclusieve bands te horen, maar er was genoeg muziek die de luisteraar zijn omgeving deed vergeten....

Het SJU Jazz Festival in Utrecht biedt doorgaans een mooie combinatievan exclusieve optredens en onbekende verrassingen. Maar veel van de tienbands die afgelopen weekeinde op de achttiende editie in Vredenburgspeelden, zijn deze dagen ook op andere podia te horen.

Het SJU-publiek bestaat voor een groot deel uit fijnproevers die deconcertagenda goed in de gaten houden, dus het was rustiger dan invoorgaande jaren. Want naar het SJU Festival ga je voor de inhoud, nietvoor de sfeer.

Door de plukken lege stoeltjes en de kalmte in de pauzes werd nog eensextra duidelijk dat de uitstraling van de kleine zaal van Vredenburg en hetbijbehorende buffet echt niet meer van deze tijd zijn. Reden om reikhalzenduit te zien naar de nieuwbouw, die in 2010 gereed zal komen en waarin eenveelbelovende jazz-zaal komt op de tiende verdieping. Tot die tijd zal hetfestivalgevoel louter van het bier in plastic bekers moeten komen.

En van de goede muziek. Op de eerste twee van de drie dagen was genoegte horen dat je de omgeving deed vergeten.

Dat er dit jaar wat minder exclusieve bands te horen waren, betekendeniet dat de karakteristieke signatuur van SJU verloren was gegaan. Die isonder meer te herkennen aan een voorliefde voor echte bandjes (integenstelling tot in de jazz al te gebruikelijke los-vastesamenstellingen), verfijnde impro en vette Amerikaanse knalgroepen.

Hardcore jazzfans zaten zaterdag een beetje verwonderd te luisteren naarde Duitse groep Tok Tok Tok rond zangeres Tokumbo Akinro. Hun summiere, metsexy ruisende stem gezongen jazzy popliedjes werken uitstekend op cd enwellicht in een hippe lounge-achtige setting. Voor SJU was dit telichtgewicht.

Het was een contrast met de band er na, het resultaat van de jaarlijksecompositie-opdracht van de VPRO, dit keer aan kornettist Eric Boeren. Hijhad onder anderen de avant-gardistische gitaristen Tony Wilson en Bern Nixuitgenodigd.

De laatste speelde geregeld met Boerens muzikale held Ornette Coleman.De composities waren vooral minimalistische aanleidingen tot langeimprovisaties, waarin het ging om klankkleur, ruimte en schetsmatigeverhalen. Het was nog een beetje zoeken, maar er kwamen meeslependepassages voorbij.

Toen de band van saxofonist Bennie Wallace inzette begon de avond pasecht. De Amerikaan heeft een van de vetste, vlezigste tenorklanken van ditmoment, waarmee hij rechtstreeks refereert aan oude helden als ColemanHawkins en Ike Quebec, terwijl zijn improvisaties hoekig, geavanceerd enhartverwarmend zijn. In het verder vrij mainstream klinkende kwartet werdhij extra uitgedaagd door vibrafonist Steve Nelson. Die is vooral bekenduit de oersaaie bands van Dave Holland. Het was een genot om hem eens ineen meer uitgesproken situatie te horen.

De ontdekking van deze editie was de nieuwe rock-jamband van deonverbiddelijke doorpompende drummer Bobby Previte. En dan in het bijzonderde jonge Hammondorganist Marco Benevento die op het laatste moment invielvoor Jamie Saft.

Zelden liet iemand een orgel met zoveel muzikaliteit ranzig scheuren,dreunen en braken. Benevento is vanavond en morgen ook in de AmsterdamseMelkweg te horen op het Jam in the Dam Festival met drummer Joe Russo.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden