Review

Voorlaatste Harry Potterfilm niet zo opzwepend als gehoopt

AMSTERDAM - Zweinstein is een duister oord geworden, sinds aartsgriezel Voldemort en de zijnen het gebouw kaapten. Harry Potter and the Deathly Hallows Part I, het apart uitgebrachte eerste deel van de zevende en laatste Potterfilm, voelt er dan ook weinig voor om in de voormalige Hogeschool voor Hekserij en Hocus-Pocus te vertoeven.

Harry Potter in een vliegende motorfiets met Hagrid

Weg zijn de sluiproutes door de neogotische gangen, de magische spiegels, de liefdevolle details, lawaaierige leerlingbijeenkomsten en zwerkbalwedstrijden. De handvol scènes die zich binnen de muren van Zweinstein afspelen, lopen over van boosaardigheid en sadisme.

Alsof de serie met de school ook zijn hart en ziel heeft verloren, bewegen Harry, Hermelien en Ron zich na het enerverende, soms bijna Matrix-achtige eerste halve uur vooral door verlaten vlaktes, mistroostige sneeuwlandschappen en Wagneriaanse wouden; zwijgzame close ups en tragische ondertonen in de muziek te over.

Titelmelodie
De beroemde titelmelodie klinkt nooit voluit, wat genoeg zegt over de neerslachtige stemming die over The Deathly Hallows Part 1 hangt. Met al die desolate decors, peinzende blikken en bedrukkende sfeer lijkt het soms wel een existentiële Europese art-film, in plaats van een ongeduld opwekkend voorspel.

Er valt met late pubers als helden dan ook genoeg te piekeren en af te tasten. Terwijl de queeste eigenlijk om het vernietigen van de 'Gruzielementen' draait - de zeven objecten waarmee Voldemort zichzelf onsterfelijk heeft gemaakt - besteedt het drietal minstens zoveel tijd aan het onderzoeken van hun vriendschap en onderlinge relaties. Wanneer Ron te veel romantische spanning tussen Harry en Hermelien meent te proeven, gooit hij het bijltje erbij neer en blijven de twee alleen achter in hun tent.

Onhandig dansje
En dan vindt regisseur David Yates, ook verantwoordelijk voor de vorige twee films, zelfs ruimte om Harry en Hermelien een voorzichtig, onhandig dansje met elkaar te laten doen op een liedje van Nick Cave. Volledig ontdaan van actie en tover-opsmuk is het een opvallend eenvoudige, tedere scène; je kunt er ook goed aan afzien dat hoofdrolspelers Daniel Radcliffe en Emma Watson na zes Potter-afleveringen volkomen aan elkaar gewend zijn geraakt.

Werk aan de winkel
Maar vroeg of laat is er werk aan de winkel, en gebeurt er weer iets sprookjesachtigs dat het verhaal zonder al teveel logica verder helpt. Heeft Harry een magisch zwaard nodig waarmee hij de Gruzielementen kan doorklieven, maar zou hij niet weten waar hij dat zwaard moet zoeken? Handig dat er dan net een kristallen hertje het beeld binnenwandelt, dat hem dwars door het bos naar het meertje voert waar het wapen verzonken ligt. Schitterend om te zien, dat wel, net als de door een Dickens-huisje glijdende reuzenslang, of het prachtige animatie-intermezzo in schaduwspel-stijl, waarmee het verhaal van de Relieken van de Dood wordt verteld; een mooie ode aan de tijd dat animatiekunstenaars nog vooral met uit papier gesneden silhouetten werkten.

Samengeraapt, willekeurig en zwalkend
Maar met zoveel duveltjes uit de doos, uitgesmeerd over 146 minuten, komt de film nogal samengeraapt, willekeurig en zwalkend over. Misschien dat straks, met The Deathly Hallows Part 2, alles alsnog op zijn plek valt, maar vooralsnog heeft die finale niet de opzwepende opmaat gekregen waarop iedereen had gehoopt.

Harry Potter and the Deathly Hallows (deel 1)

  • Oordeel van onze recensent
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden