Voorbeeldige ‘uitburgeraars’, ze bestaan

In het project WereldVrienden van de Wereldomroep staat de vraag centraal of Nederlanders die in het buitenland wonen, ook moeten ‘uitburgeren’....

Inburgeren is een woord dat, dankzij het beleid van minister Verdonk voor Integratie en Vreemdelingenzaken, een bitter bijsmaakje kreeg. Marjolein Stoop, programmamaker bij de Wereldomroep, wordt moe van de steeds maar weer terugkerende discussie over allochtonen die zich moeten aanpassen. Een jaar geleden begon ze zich af te vragen of het andersom zo veel beter gesteld is: ‘Als buitenlanders in Nederland moeten inburgeren, zouden Nederlanders in het buitenland eigenlijk ook moeten uitburgeren.’

Die gedachte lag ten grondslag aan het project WereldVrienden, dat dit voorjaar begon en de komende weken moet uitmonden in een grote finale. Maandenlang mocht het publiek van de Wereldomroep – mensen over de hele wereld die de Nederlandstalige radio-uitzendingen volgen of trouw de website wereldomroep.nl bezoeken – voorbeeldige ‘uitburgeraars’ nomineren. De redactie van WereldVrienden selecteerde er acht; tijdens een tv-uitzending op de Nederlandstalige satellietzender BVN wordt 21 december bekendgemaakt wie de Wereldvrienden Trofee wint.

Vanaf donderdag staan op de site wereldvrienden.nl de filmpjes en radioverslagen die redacteuren van de Wereldomroep hebben gemaakt over de genomineerden. Zelf bezocht Stoop Bahrein en Ecuador. Ze zag er van nabij hoe Nederlanders, soms al een half leven lang woonachtig in het buitenland, zich kunnen inspannen om een goed contact op te bouwen met de plaatselijke bevolking.

‘Dat is ook de keerzijde die ik graag wil laten zien’, zegt Stoop. ‘Het gaat niet overal slecht. Integendeel. Politici zijn gefixeerd op de onenigheid tussen culturen; zo praten ze je angst aan. Er is een grote behoefte aan verhalen die nou eens een keer niet gaan over vijandigheid, over mensen die elkaar niet begrijpen. Wij wilden juist weten: hoe doen de mensen het met wie het wel goed gaat?’

Maar dat inburgeren noch uitburgeren vanzelf gaat, wordt op wereldvrienden.nl soms pijnlijk duidelijk uit de verhalen van een aantal wat bekendere Nederlanders die – soms beroepshalve, vaak voor lange tijd – in het buitenland wonen. Ze vertellen hoe zij hun band met de bevolking ervaren; goede bedoelingen blijken vaak af te ketsen op het harnas van plaatselijke zeden en gewoonten.

Zo laat Volkskrant-correspondent Michaël Zeeman vanuit Rome weten dat de ‘zachte schil van genegenheid’ waarmee de Italiaan zijn privéleven afschermt, zich nauwelijks laat doorboren (maar ‘inmiddels weet ik wie ik moet bellen om op mijn post te letten als ik weg ben’). Schrijfster Lydia Rood, getrouwd met een Marokkaan en woonachtig in Marokko: ‘Met mannen mag ik niet omgaan en de vrouwen spreken geen Frans. Op feestjes zou ik bij de vrouwen moeten. Ik heb me er bij voorbaat bij neergelegd dat ik er geen vrienden zal hebben.’ Intussen is ze haar zelfverkozen kluizenaarschap meer en meer gaan waarderen: ‘Geen zorgen over foute sokken of onderbroeken in je bilspleet.’

Dat het de genomineerden voor de WereldVrienden Trofee aanmerkelijk succesvoller vergaat, lijkt vooral te danken aan hun bijna grenzeloze doorzettingsvermogen. Op wereldvrienden.nl kan iedereen nu stemmen op de grootste doorzetter; die wint, naast de trofee, ook een reisje naar Nederland. Vanzelfsprekend mag zijn buitenlandse vriend of vriendin mee.

Henrico Prins

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden