Vooral met hardere nummers houdt GoGo Penguin Paradiso geboeid

Concert (jazz) - GoGo Penguin

GoGo Penguin trapt het gaspedaal stevig in en houdt Paradiso zo'n anderhalf uur grotendeels geboeid. Zonder spektakel klinken de zachtere nummers daarentegen wat murw geslagen.

GoGo Penguin.

GoGo Penguin slaagt erin volle popzalen te trekken met een muzikale formule die zijn wortels in de jazz heeft. Deze instrumentale trioformatie van piano, contrabas en drums is een gebruikelijke in jazzland. Het vorige maand uitgebrachte album A Humdrum Star verscheen bij Blue Note, het jazzlabel bij uitstek.

GoGo Penguin

Jazz

9/3, Paradiso, Amsterdam.

Het succes van GoGo Penguin is hun toegankelijkheid. Harmonie en melodie hebben de eenvoud van een popliedje of technoplaat. Die zijn verwerkt in knap uitgedachte ritmische weefwerken. Terugkerende pianolijnen, kort en simpel, doorkruisen soms de baslijn en drukke drumritmes. Zulke patroontjes zuigen de luisteraar op.

Vanavond weet het trio uit Manchester een goed gevuld Paradiso anderhalf uur grotendeels geboeid te houden. Het gaspedaal wordt direct stevig ingetrapt door korte nummers te spelen die geen lange opbouw hebben, maar wel de nodige breaks, vaak op de hardste momenten. Zulke dynamische foefjes zijn spectaculair en laten het geheel compact en strak klinken. Dat het weinig spontaans heeft, soit.

De stroboscooplampen krikken het spektakelgehalte bij harde passages verder op. Het contrast met zachtere nummers als A Hundred Moons wordt mede daardoor wel erg groot. Ze klinken wat murw geslagen. De repetitieve melodieën van pianist Chris Illingworth alleen zijn dan niet genoeg om als luisteraar geprikkeld te blijven. Het helpt evenmin dat GoGo Penguin nauwelijks afwijkt van de plaatversie.

Verderop in het concert krijgt de contrabas meer ruimte voor melodisch spel, waardoor de uitersten van dampende techno en akoestische jazzhinten elkaar echt even weten te raken. Kort, maar toch: knap is het wel.