Voor techneuten in de dop: hightech knutselen met lowtech karton

Nintendo heeft het ultieme spelconcept bedacht voor techneuten in de dop: kartonnen offline bouwpakketten die je combineert met een gameconsole. 

Foto Hosokawa Shingo

Zeventig euro voor een doos met kartonnen bouwplaten. Een ambitieuze prijsstelling, aldus veel mensen die je vertelt over Nintendo Labo. Zeven tientjes is inderdaad een hoop geld voor een stapeltje karton. Maar zeg dit niet tegen de jongen van 10, die al een weekend lang zielsgelukkig aan het bouwen en spelen is. Hij keert zijn spaarpot er met liefde voor om.

Nintendo Labo, vorige week verschenen in Nederland, bestaat uit twee sets kartonnen bouwplaten voor de Switch, de kleine spelconsole met afneembare besturingselementen, kleine ‘oren’ waarmee games bestuurd kunnen worden. JoyCons worden die oren genoemd. Er zitten niet alleen een joystick op en knoppen om spellen mee te bedienen, Nintendo heeft er ook een infraroodsensor in gebouwd en versnellingsmeters, gyroscopen en trilelementjes. Tot zo ver weinig nieuws.

De ontwikkelaars van Nintendo bedachten dat deze controllers misschien wel de drijvende kracht kunnen zijn voor een heel nieuw type spel, waarbij knutselen en gamen hand in hand gaan: Nintendo Labo. Ze ontwikkelden twee sets: eentje waarmee een robot gebouwd kan worden en eentje die uit meerdere onderdelen bestaat, zoals een hengelset, een motor, een huis, een voertuigje dat op afstand bestuurd kan worden, en een piano.

Het spelen begint met het uitdrukken van voorgestanste kartonnen vormen uit de bouwplaat. Met behulp van instructies op het beeldscherm van de Switch wordt elke component stap voor stap opgebouwd. Om de slag te pakken te krijgen, moeten eerst de eenvoudigste objecten worden geknutseld, zoals een houder voor de Joy-Cons. Of het autootje op puntpootjes dat voortbeweegt en stuurt dankzij het trilmechaniekje in de Joy-Con. Gaaf: het autootje kan je hand volgen dankzij de infraroodsensor.

Toy-Con 1: mixpakket met piano, werphengel, motor en huis. prijs: 69,99 euro. 

Iets eenvoudigs

Het is begrijpelijk dat Nintendo de jonge bouwer verplicht met iets eenvoudigs te beginnen, want het karton is onvergeeflijk: een misvouw en je piano mist zomaar een toets. Het helpt ook de moed erin te houden, want enkele van de ingewikkelder objecten, zoals de robot, vergen uren knutselwerk. Prettig voor de ouders: het stappenplan op het scherm van de Switch wordt vergezeld van een dragelijk funky muziekje.

Dus zat de jongen van 10 – tevens bedreven in het in elkaar zetten van de ingewikkeldste legobouwwerken – met het puntje van zijn tong tussen de lippen, urenlang te bouwen.

Na voltooiing van elk onderdeel volgt de beloning: het testen. Zoals de kartonnen uitschuifhengel met molentje, waarmee in een virtuele diepzee kan worden gevist op allerhande zwemspul. De Switch dient hier als venster op de onderwaterwereld, terwijl katrolletjes en touwtjes in de hengel en de houder het vissen simuleren. Dankzij de fijne mechaniek en de elektronica van de Joy-Cons wordt het vissen natuurgetrouw nagebootst: beweeg de hengel naar links en je ziet het vistouw in beeld dezelfde kant op bewegen. Geef een rukje en het haakje komt omhoog. Ruk te hard en de lijn breekt. Het is enerverend, getuige het gejuich van beide broers (die van 12 speelt ook graag mee) als een grote vis aan de haak is geslagen. De vangst verdwijnt in een virtueel aquarium.

Foto Hosokawa Shingo

Wheelie

De jongen van 10 dacht aanvankelijk dat hij de set met de losse onderdelen (Toy-Con 1) het leukst zou vinden, vanwege de variatie. Inderdaad zijn de piano, de werphengel en de motor een succes. Het mooie aan bijvoorbeeld de motor is dat je zelf je racebaan kunt ontwerpen door met een klein kartonnen hulpmotortje te luchtrijden door het virtuele stadion, waarna de racebaan zichzelf tekent en je het vervolgens met je ‘echte’ kartonnen motor kunt opnemen tegen tegenstanders. De gashandel werkt echt, net als de handrem en de motorrijder moet schuin in de bocht hangen om te sturen. Feestvreugdeverhogend: door het stuur naar je toe te trekken maak je een wheelie.

De games zelf zijn tamelijk minimalistisch vormgegeven, het is de combinatie van zelf bouwen en het toevoegen van eigen elementen die het aardig maakt. Zo kan de piano eindeloos worden geprogrammeerd met behulp van sleutels die je erin steekt en die allerlei geluidseffecten mogelijk maken.

Het populairst blijkt de robot; een ferme doos die als een rugzak wordt omgehangen. Door touwtjes te verbinden aan katrolletjes en de controllers en door de uiteinden vast te maken aan handen en voeten, kan de doosdrager de robot op het scherm bedienen. Stamp met de voeten, en de robot gaat lopen. Spreid je armen en hij gaat vliegen. Neig naar links en de robot gaat naar links. Sluit het vizier en het spel verandert in een first-person shooter. Het werkt zonder haperingen en direct. Het bouwen van de robot is wel een klus die minstens twee uur vergt.

Toy-Con 2: de robot. Prijs: 79,99 euro. Beide sets zijn bedoeld voor kinderen vanaf 6 jaar. Om met de bouwdozen te kunnen spelen is ook een Nintendo Switch vereist. Die kost 329 euro.

Doorzettingsvermogen

Naast bouwen en spelen bevat Labo een derde component: programmeren. Dit gaat door op het beeldscherm acties met elkaar te verbinden door lijntjes te trekken. Verbind een knop op de Joy-Con met bijvoorbeeld de trilfunctie, en de controller gaat trillen zodra je de knop indrukt. Ook geluidseffecten kunnen worden geprogrammeerd. Dit laatste deel vergt meer doorzettingsvermogen, maar de mogelijkheden lijken groot en het moet raar lopen wil er geen gemeenschap van Labo’ers ontstaan die sets gaat ontwikkelen die thuis zijn na te bouwen.

Vanwege het gebruikte basismateriaal bestaat enige vrees over de duurzaamheid van hengel, piano en robot. Een keer op je visgerei staan en het is geplet. Maar het voordeel van karton is dat reserveonderdelen zich makkelijk laten uitsnijden uit kartonnen dozen van de buurtsuper. Deze noodroute hebben we niet geprobeerd en het karton hield zich de eerste dagen in elk geval kranig.

Niet elk kind zal enthousiast zijn over Labo. Leidraad: als u thuis liefhebbers van Lego hebt, zullen ze waarschijnlijk Labo weten te waarderen. Het mooie aan het concept is de combinatie van knutselen, gamen, programmeren en creëren. Kinderen zitten niet hele middagen wezenloos achter hun scherm, maar gaan aan de slag en moeten soms zelfs flink aan de bak. Zoals de jongen van 10, die na een paar potjes robotvechten bezweet en voldaan aan tafel schoof voor het avondeten. Dat gebeurt nooit na een potje Fortnite.

Door ouderwets knutselen met karton te combineren met hightech controllers en het spelen van games, heeft Nintendo het ideale spelconcept bedacht voor TU Delftertjes in de dop. Labo is creatief, geestig en leerzaam. De jongen van 10 is al aan het sparen voor de volgende set.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.