Voor R.E.M. hangt plichtmatige vitrage

Het was donderdag in de Rotterdamse Ahoy' vrijwel onmogelijk voor R.E.M. hun vorige Nederlandse optredens (juni 2003) te overtreffen. Al was het maar vanwege de veel grotere zaal en het feit dat we toen veertien jaar op ze hadden gewacht....

Toen, in Utrecht en Amsterdam, viel alles op zijn plaats: de band uit Athens, Georgia, had zich in Utrecht ontspannen voorbereid op de tournee en stond te springen om te beginnen. R.E.M. bedankte Nederland voor de gastvrijheid en het geduld met twee onvergetelijke, bruisende optredens. De opwinding van toen stamp je niet zomaar uit de grond. Het zou trouwens flauw zijn de groep daarop af te rekenen.

Maar ook los daarvan viel het tegen in Ahoy', waar frontman Michael Stipe weliswaar uitstekend bij stem was en R.E.M. (ook nu weer uitgebreid met een een tweede gitarist en een toetsenman) hecht en degelijk musiceerde, maar de vonk nimmer oversloeg en de te talrijke midtempo-songs maar niet wilden ontroeren.

Het optreden leed feitelijk aan hetzelfde euvel als het jongste album Around The Sun (2004), waarop we de wedergeboorte van R.E.M. als live band hoopten terug te horen. Het bleek een slappe, climaxloze plaat te zijn, met slechts een enkele compositorische uitschieter.

Dezelfde grijzige waas van plichtmatigheid leek in Ahoy' als een ragfijne vitrage tussen podium en zaal te hangen. Alleen als een puntig liedje uit de jaren tachtig werd ingezet (Maps And Legends of Orange Crush) schoof die even opzij, maar daarna schakelde R.E.M. steevast voor langere tijd twee versnellingen terug.

Dat hoeft op zich geen probleem te zijn, want de band schreef talloze stemmige juweeltjes, maar de zouteloze composities van Around The Sun eisten hun tol. Tijdens High Speed Train was het ronduit saai. Wie er in 2003 bij was, zal dat als een schok hebben ervaren.

Tegen het einde leek het even allemaal goed te komen, toen Imitation Of Life, The One I Love en What's The Frequency, Kenneth? de zaal eindelijk in beweging zetten. Maar daar stond dan weer een obligate uitvoering van Losing My Religion tegenover, en twee saaie liedjes van het nieuwe album met elk een stuk of drie nadrukkelijk als 'statement' aangekondigde anti-Bush-tekstregels. Ook daar wrong bij Around The Sun al de schoen: politieke woede komt niet zo overtuigend over van een band die eerder lijkt te zijn ingedut dan opgeleefd. Nee, de teleurstelling overheerste in Ahoy', na dit minst geïnspireerde optreden dat R.E.M. in de laatste tien jaar gaf in Nederland én net erbuiten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden