Review

Voor Passengers moet men het morele kompas uitzetten

De meeste sciencefictionfilms willen aan het denken zetten. Passengers doet er alles aan dat te voorkomen. Als het moreel ingewikkeld wordt, schakelt de film snel naar vette actie .

Beeld Rechtenvrij

Het is natuurlijk een absolute nachtmerrie, de situatie waarin Jim belandt. Tijdens de ruimtereis naar een nieuwe buitenaardse kolonie waar hij gaat wonen, wordt hij wakker uit zijn kunstmatige slaap. Alleen: hij is te vroeg. Negentig jaar, om precies te zijn. En hij is de enige. Zijn medepassagiers, de crewleden: iedereen slaapt nog. Jim gaat hier sterven, alleen, aan boord van een steriel, luxueus ruimteschip.

Het intrigerende van Passengers is dat de film veel duisterder is dan hij wil zijn. Dit is een pad richting existentiële horror, maar schrijver Jon Spaihts (Prometheus) en regisseur Morten Tyldum (The Imitation Game) zien het als een leuk beginpunt voor een combinatie van romantische komedie en ruimtespektakelfilm. Eerst doolt Jim door zijn gouden kooi in zijn blote kont, kletst met de android-barkeeper en speelt hij spelletjes Dance Battle. Maar als hij al doordrongen raakt van de zinloosheid van dit bestaan, is dat snel vergeten als hij in de ban raakt van een medepassagier Aurora.

Passengers

Sciencefiction
Regie: Morten Tyldum
Met: Chris Pratt, Jennifer Lawrence, Michael Sheen
114 min., in 103 zalen

Wat er dan gebeurt, brengt de makers op nog duisterder gebied - geen wonder dat deze wending niet valt op te maken uit de trailers of synopsis. (spoiler dus). Jim maakt de slapende Aurora wakker. Hij vertelt haar dat niet. En daarna worden ze verliefd. Een relatie gebaseerd op een leugen - kan dat, moet de kijker zich afvragen. Maar dat is natuurlijk de kwestie niet. De kwestie is dat Aurora hierdoor negentig jaar lang moet samenleven met degene die haar een kans op een normaal leven heeft afgenomen. Als Jim al in de hel zat, is die van haar dubbel zo erg.

Alles in Passengers moet de aandacht van deze ongemakkelijke waarheid afleiden. Niet voor niets werd Chris Pratt gecast - wie kan deze acteur met zijn jongensachtige charme echt wat kwalijk nemen? Hij heeft fijne chemie met Jennifer Lawrence. Het schip met al zijn snufjes is interessant, af en toe valt er wat te lachen. En als het moreel toch ingewikkeld wordt, schakelt de film snel naar vette actie. Waar de meeste sciencefictionfilms aan het denken willen zetten, doet Passengers er alles aan dat te voorkomen. De film is daar tamelijk goed in. Wie zijn morele kompas kan uitzetten, zal zich er prima mee vermaken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden