Voor het eerst had Dylan klassiek werk niet nodig

Al decennia lang is Bob Dylan bezig met zijn Never Ending Tour. De teller nadert inmiddels de drieëntwintig honderd concerten. Nederland werd de afgelopen jaren rijkelijk bedeeld maar kreeg niet altijd een Dylan in topvorm te zien.

Bob Dylan tijdens een concert in Frankrijk. In Eindhoven mocht niet gefotografeerd worden.Beeld AFP

Bestond die eigenlijk nog wel? Met een haast satanisch genoegen verhaspelde hij zijn eigen liedjes. Klassieke songs uit zijn oeuvre als Tangled Up In Blue en Like A Rolling Stone kregen een vaak onherkenbaar en meestal ook nog eens zeer slordig uitgevoerde bewerking.

Maar het roer lijkt omgegooid. Anders dan voorheen schenkt hij zijn meest recente platen ook de meeste aandacht. En dat verdienen platen als Tempest (2012) en Shadows In The Night (2015) ook. Hoe verschillend ook, de liedjes van het grimmige Tempest en de met Sinatra-covers gevulde Shadows Of The Night blijken elkaar live prima te verdragen.

In het Eindhovense Muziekgebouw waar Dylan maandag optrad, vooruitlopend op zijn drie voorstellingen in het Amsterdamse Carré later deze week, zag het publiek een Dylan zoals hij zich zelden heeft laten zien.

Dansje

Iemand die spelplezier uitstraalde, zich regelmatig een olijk dansje permitteerde en iemand die eindelijk eens echt de tijd nam voor zijn liedjes.

Vooral in zijn rol als crooner schitterde Dylan. Hij zong liedjes als I'm A Fool To Want You en Autumn Leaves voller en mooier dan op Shadows In The Night. Soms leek hij zo tevreden met zichzelf dat hij een stapje naar achteren deed, zijn hand in de zij legde en even een hupsje maakte. Met gespreide benen een waggeldansje maken: Dylan deed het meerdere keren.

Het Sinatra-repertoire werkte vooral zo goed omdat het ingebed was tussen veelal pittig rockende recente nummers. Regelmatig nam Dylan plaats achter de piano. Soms onhoorbaar, omdat de sterke band hem de ruimte niet gaf, maar in Spirit On The Water hoorde je dat Dylan wel degelijk goed piano kan spelen.

Het liedje leidde na de pauze een mooie finale in. In Scarlet Town zong Dylan voluit terwijl in Long And Wasted Years weer ouderwets getergd klonk.

De met een mooie witte hoed getooide, in zwart geklede Dylan maakte met dit recente werk veel meer indruk dan met de enkele liedjes uit de jaren zestig die hij nog op de setlijst heeft staan. She Belongs To Me klonk rommelig, Tangled Up In Blue onverstaanbaar en Blowin' In The Wind was ineens een heel ander liedje geworden. Bob Dylan had ze beter achterwege kunnen laten. Voor het eerst bleek dat hij zijn klassieke werk uit de jaren zestig en zeventig niet nodig had om zich te bewijzen als een nog altijd zeer relevant artiest.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden