gamerecensieMarvel’s Avengers

Voor een computerspel over superhelden heeft Marvel’s Avengers wel erg weinig spierballen ★★☆☆☆

Op papier zag het er zo mooi uit: een spel met de Avengers uit de spektakelfilms, met een opmerkelijk hoofdpersonage en gemaakt door een studio die Lara Croft leven inblies. Maar het resultaat stelt teleur.

Als blikken doden konden moet je bij Iron Man letterlijk nemen.Beeld Crystal Dynamics

Niemand kan de ironie ontgaan van de openingsbeelden van Marvel’s Avengers, de jongste game over de superhelden uit het universum van Marvel Entertainment. Het avontuur trapt af op een festival waarop de fans van Captain America, Thor, Black Widow, Iron Man en The Incredible Hulk hun idolen kunnen ontmoeten, hun stripverzameling aanvullen en merchandise kopen.

Het evenement in San Francisco is de natte droom van de Marvels marketingafdeling: deze game zou er verkocht kunnen worden.

Het is een droom die na wat inleidende scherts en schermutselingen ontspoort in een nachtmerrie. San Francisco beleeft een catastrofe waarvan de Avengers de schuld in de schoenen krijgen geschoven. Ze gaan uit elkaar en ondergronds. Een malicieuze organisatie kaapt het landbestuur en maakt met robots jacht op iedereen met maar een zweem van superkracht en die daardoor als ‘inhuman’ wordt bestempeld.

Het verhaal van Marvel’s Avengers is daarna snel verteld. Een bezoekster van het festival en groot Avengers-fan trekt zich dit onrecht aan. Ze gaat op zoek naar de vijf om ze weer samen te brengen en de wereld te redden. Kamala Khan, behalve vrouw ook jong, van Pakistaanse komaf en moslim, blijkt ook in ‘onmens’ te zijn veranderd bij de gebeurtenissen vijf jaar eerder. Ze is besmet door een alternatieve energiebron die mensen kan transformeren. Haar armen, benen en vuisten kunnen op commando reusachtig lang en groot worden. Daarmee kan ze rake klappen uitdelen.

Kamala Khan in actie, met ledematen die van elastiek lijken.Beeld Crystal Dynamics

Toen Marvel vorig jaar een tipje van de sluier lichtte werd de keuze van Khamala Khan als hoofdpersonage ‘gewaagd’ genoemd. Op papier lijkt dat zo, maar in de game doen Khans afkomst, geloofsovertuiging, sekse noch leeftijd ertoe. Ze is net zo’n tweedimensionaal personage als de rest van het ensemble en goed beschouwd 99 procent van alle Marvel-helden, op Deadpool na.

De weg naar hereniging vergt twaalf tot dertien uur knokken. Aanvankelijk bedient de speler alleen Kamala Khan bedient, maar verderop in de game komen ook de andere superhelden weer tevoorschijn. Teleurstellend is de tegenstander. Die bestaat voornamelijk uit kwaadaardige, maar niet bijster schrandere robots. Van hun heersers ontbreekt lang elk spoor. Voor een game die is gebaseerd op tachtig jaar aan strips en twaalf jaar aan films is de oogst aan superschurken karig: drie stuks, waarvan de derde pas helemaal aan het eind opduikt, en amper uitgekristalliseerd of ook maar enigszins boeiend.

Dat is niet het enige gemis. Wie de filmversies verwacht van de Avengers komt van een koude comic convention thuis. Vermoedelijk omdat supersterren uit de Marvel-films als Scarlett Johansson en Chris Hemsworth een godsvermogen vragen voor het gebruik van hun gelijkenis in een game heeft Chrystal Dynamics – de studio achter een aantal Tomb Raider¬-spellen – nieuwe versies gecreëerd van de Avengers. Dat ze niet lijken is misschien niet eens het grootste bezwaar. Dat ze iedere uitstraling missen is in een tijd die ons ook The Last of Us Part II en Death Stranding geeft  onvergeeflijk.

De helden uit Marvel's Avengers zijn niet gebaseerd op de filmpersonages en dat is te zien.Beeld Crystal Dynamics

Ook in andere opzichten blijft de game achter bij de films, ook al hebben die net zo min een Oscar-winnend script of een plot dat écht verrast. Maar de films bieden in elke geval twee, drie uur popcorn voor je ogen met verbazingwekkende speciale effecten. Wat de game node mist is een dosis humor, de kwinkslagen die laten zien dan we het allemaal niet te serieus moeten nemen. Aan het begin is er even zo’n moment als een gewapende slechterik op de Golden Gate-brug in San Francisco de Hulk naast zich ziet neerploffen en nog net ‘oh, oh’ kan prevelen voordat hij uit beeld wordt geschopt.

Aan visueel spektakel is geen enkel gebrek en spelen als Iron Man of The Hulk is heerlijk. Al zitten sommige spelelementen de beleving wel dwars. Zo worden gamers geacht nieuwe eigenschappen te verzamelen én een ziljoen objecten. Met die eerste vondsten kunnen de superkrachten van een Thor of Black Widow worden gefinetuned, hoewel dat voor de gevechten in de simpelste spelstand amper uitmaakt.

Het verzamelen van objecten is daarentegen alleen maar ergerniswekkend, omdat elke superheld maar een kleine inventaris heeft en spelers dus voortdurend moeten bedenken van welk voorwerp ze afscheid nemen om iets nieuws in hun arsenaal op te nemen. Zonder dat die tijdrovende keuze ook maar de geringste gevolgen heeft voor hun rol of de game.

Wie het eind bereikt van Marvel’s Avengers kan zich daarna online nog overgeven aan een eindeloze reeks missies met anderen. Dit deel van de game speelt meer als een corvee dan een interessante verlenging, omdat niet alleen de uitdagingen zich herhalen, maar ook de decors en locaties. Het multiplayer-gedeelte bekrachtigt de overtuiging dat er in Marvel’s Avengers onder alle middelmaat een game verborgen zit die andere superheldentitels als Batman’s Arkham-serie en Spider-Man had kunnen evenaren. Dat is jammerlijk mislukt. The Incredible Hulk is wel voor minder uit zijn hemd gebarsten.

Aan visueel spektakel is geen enkel gebrek in Marvel's Avenger.Beeld Crystal Dynamics

Marvel’s Avengers is uitgebracht voor PlayStation 4, Xbox One, Switch, Windows en Stadia.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden