Filmrecensie Luce

Volwaardig beeld van verdachte tiener in wie sommigen een potentiële terrorist zien ★★★★☆

Wat moeten de ouders van de in Eritrea geboren Luce als in zijn schoolkluis illegaal vuurwerk wordt aangetroffen?  De kwestie leidt tot vragen over vooroordelen, racisme, geestesziekte en politiegeweld.

Drama

Regie Julius Onah.

Met Kelvin Harrison Jr., Octavia Spencer, Naomi Watts, Tim Roth.

109 min., in 18 zalen.

Schrijf een paper vanuit het perspectief van een historisch figuur. Het mijnenveld waarin de personages én de toeschouwers van Luce worden losgelaten begint ongeveer met die schoolopdracht voor de geschiedenisklas van mevrouw Wilson (Octavia Spencer). De in Eritrea geboren Amerikaanse tiener Luce (Kelvin Harrison Jr., geweldig) kiest in deze ambitieuze verfilming van het gelijknamige theaterstuk van J.C. Lee voor politiek filosoof en revolutionair Frantz Fanon, die in zijn werk stelt dat geweld noodzakelijk is wanneer onderdrukte groepen of landen radicale veranderingen willen doorvoeren – Fanon groeide op in het destijds door Frankrijk gekoloniseerde Martinique.

Daarop gaan de alarmbellen af, bij mevrouw Wilson. Ze besluit Luce’ kluisje te doorzoeken en stuit daar óók nog op een zak illegaal vuurwerk. Omdat de beveiliging op de school vanwege het grote aantal schietpartijen op scholen in de Verenigde Staten onlangs is opgeschroefd en mevrouw Wilson de boel vermoedelijk niet direct wil laten ontsporen door haar vondst officieel te melden, nodigt ze eerst zijn adoptiemoeder (Naomi Watts) uit voor een gesprek.

Die staat op haar beurt voor een dilemma: hoe moeten zij en haar echtgenoot (Tim Roth) hun zoon vertellen over de verdachtmakingen die achter zijn rug om worden uitgesproken? Wat betekent dit voor hun met zo veel zwoegen bereikte vertrouwensband met hun zoon, die als gebroken 7-jarige uit een door oorlog verscheurd land overkwam en inmiddels geldt als modelstudent - een, auw, nieuwe Obama zelfs? En wat vinden ze zelf? Geloven ze hem als hij zegt dat zijn kluisje niet alleen door hem wordt gebruikt? Of klopt het wat mevrouw Wilson lijkt te impliceren en schuilt achter het charmante voorkomen van Luce een getraumatiseerde, potentiële terrorist?

Met de premisse van Luce is nog maar een fractie van de actuele thema’s genoemd die filmmaker Julius Onah over zijn publiek uitstrooit. Van vooroordelen en projectie gevolgd door al dan niet bedoeld racisme tot scènes toegesneden op vragen over privacy, geestesziekte en politiegeweld: het lijkt een soort bloemlezing van opiniestukken. Het gespannen identiteitsdebat gaat in Luce onder het mes en niemand komt er goed vanaf: Luces liberale ouders zijn zachte heelmeesters, onbewust angstig en terughoudend in al hun goede wil, mevrouw Wilson een bemoeial die op alles een label plakt, Luce zelf een geslepen manipulator die precies weet welk gedrag van hem wordt gewenst. Tot de kijker weer nieuwe inzichten krijgt.

Moet gezegd dat de personages zich soms wat irreëel gedragen, duidelijk bedoeld om de thematiek op scherp te zetten – al komen de makers ermee weg. Want Luce gaat nou juist ook over de met zichzelf worstelende, feilbare mens, die handelend uit goede wil soms een ravage aanricht. Denk wat dat betreft aan het werk van de Zweedse beroepsmanipulator Ruben Östlund, die in gelauwerde films als Play, Turist en The Square vergelijkbare paden bewandelde.

Hun kunde wordt des te duidelijker wanneer gaandeweg een volwaardig – zij het nooit sluitend – beeld opdoemt van de jongen achter al die labels, verwachtingen en vooroordelen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden