Volkskrant Radio: sfeervolle topdance van Weval en Flume, en een stemmige indieplaat van Strand of Oaks

In de Volkskrant Radio-podcast zet de popredactie van de Volkskrant de beste popmuziek van het moment op een rij. Deze maandelijkse Kroniek van de Nieuwe Muziek signaleert de laatste trends en de meest actuele popkoersen. Om te lezen bij het luisteren.

Pinguin Radio Beeld De Volkskrant

Echt mooie nieuwe danceplaten zijn schaars, de afgelopen jaren. Het album als geluidsdrager, al dan niet digitaal, is ook niet het meest voor de hand liggende formaat voor een producer of dj. Die richt zich toch meer op losse tracks, op remixes of EP’s, en een verspreiding op SoundCloud of streamingplatforms van Spotify tot Apple Music.

Daarom was de V-muziekredactie de afgelopen maand erg opgetogen over een paar danceplaten met waarachtige albumglans. Van die platen die je graag weer eens op vinyl aanschaft in de platenzaak en dan het liefst van begin tot eind draait, en dan nog een keer. Of op repeat zet op de iPod, uiteraard.

Het eerste albumpareltje kwam van het Amsterdamse duo Weval. Die band blonk al uit in fijngevoelige sfeerdance, op de debuutplaat uit 2016. Maar op opvolger The Weight tillen Merijn Scholte Albers en Harm Coolen hun dance naar een nog hoger popplan. Het duo heeft zich laten beïnvloeden door de triphop van de jaren negentig én het rijke synthesizerverleden. Weval tovert heerlijke en enorm sfeervolle, bijna menselijke klanken uit de eigen apparaten, en laat die ook nog optrekken met bas, gitaren, live drums en fluisterende stemmen. De tracks zijn kleine ontdekkingsreizen, waarbij Weval steeds verrast; ineens toch nog een dwingende bassline of een bevreemdend vrouwenkoor dat uit de lucht komt vallen. En dan klinken nummers als Are You Even Real en Heaven, Listen ook nog als aanstekelijke indiepoptracks, vol hooks en subtiele keyboardriffjes. Weval tekende bij de eerste plaat al bij het deftige Duitse dancelabel Kompakt. Daar zullen ze inmiddels blij zijn met dit Nederlandse topbandje.

Ook mooi: de hierboven in zijn geheel voorbijvliegende plaat Hi This Is Flume van, u raadt het al, Flume. De Australische producer hoeft zich eigenlijk niet voor te stellen. Zijn plaat Skin uit 2016 schoot Flume omhoog in de hitlijsten der betere muzieksmaken, en de producer kon aan de slag met sterren als zangeres Lorde en rapper Vince Staples. Op zijn nieuwe album is Flume recalcitranter, en dat valt te prijzen. Hij zoekt de grenzen op van de toegankelijke dansmuziek, en laat de metalige (laptop)synths en drumcomputers behoorlijk wreed tegen elkaar in hakken. Zijn muziek klinkt machinaal en is soms zenuwslopend, maar in een betoverend trackje als Dreamtime bewijst Flume dat hij ook heel esthetische elektronische composities in elkaar kan steken. Hi This Is Flume slingert de luisteraar alle kanten op, en schiet van brute hiphopbeats naar ijzige ambient. De spanning in zijn muziek is om te snijden, en Flume moet de komende tijd nauwlettend in de gaten worden gehouden. We verwachten op zijn minst nog een spetterende en visueel verbluffende festivalshow van de Australiër, zoals hij die  in 2014 én 2017 ook al gaf, op ons eigen Lowlands.

Verder viel het oog van de popredactie op een opvallend stemmige indierockplaat van Strand of Oaks, een literaire hardcoreplaat van La Dispute, en ‘de beste plaat van Andrew Bird tot nu toe’, getiteld My Finest Work Yet.

Luister dit alles, en veel meer, op de maandelijkse podcast Volkskrant Radio bij Pinguin Radio.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden