Volkskrant Radio Het beste van 2018

Volkskrant Radio: nog één keer de beste popmuziek van het afgelopen jaar

Het jaarlijstjesseizoen ligt natuurlijk alweer mijlenver achter ons. Nieuw jaar, nieuwe kansen. Toch moeten we in onze maandelijkse podcast Volkskrant Radio uiteraard nog even terugkomen op de beste platen van het jaar, want jawel, 2018 was toch best weer een mooi popjaar. 

Rosalía afgelopen november tijdens de Latin Grammy Awards in Las Vegas. Beeld Getty Images for LARAS

Opvallend genoeg ontbraken de echte dijken van hiphopplaten, die we gezien de dominantie van de hiphop in de wereldwijde muziek eigenlijk wel hadden mogen verwachten. Die ene onontkoombare hitplaat van Kendrick Lamar of Kanye West kwam gewoon niet opdagen. Het bood kansen aan de rest van het speelveld, zullen we maar zeggen.

Dat zich in 2018 veel magnifieke popvrouwen naar de voorgrond drongen, zal inmiddels duidelijk zijn - de Volkskrant is niet het enige medium dat die trend heeft gesignaleerd. De tijd was er rijp voor: de albums van Janelle Monáe, Cardi B en Kali Uchis werden gretig ontvangen. Maar toch vooral omdat ze steengoed waren en keihard toesloegen in het hart van de tijdgeest.

De plaat El Mal Querer van de Catalaanse zangeres Rosalía was volgens de popredactie van de Volkskrant het allerbeste. Ook omdat deze plaat uit het niets kwam: Rosalía was voor haar afgelopen zomer verschenen meesterwerk min of meer bekend in Spaanse flamencokringen, en trad zelfs al eens op bij de Nederlandse Flamencobiënnale van 2017, maar daarbuiten nauwelijks. Op El Mal Querer perfectioneert zij haar unieke mix van hiphop en r&b met flamenco, en dus het bekende handgeklap maar bovenal erg poëtische teksten en een fabelachtige zangstem. De teksten gaan over het ook in Spanje nog altijd ernstige probleem van mannelijke misdragingen, en geweld tegen vrouwen. De plaat kan zelfs worden beschouwd als een conceptalbum, omdat Rosalía haar liedjes spiegelt aan een antiek, anoniem Spaans boek over hetzelfde onderwerp. Maar de liedjes klinken toch nergens als wijze lessen, en vooral als heerlijke, superoriginele popmuziek, waarmee de Spaanse flamenco ineens helemaal meedoet in het hedendaagse popgeweld. Een prestatie die beloond moest worden.

En zo zoefde Rosalía dus net de Amerikaanse Kacey Musgraves voorbij. Die verrichtte met haar album Golden Hour ook al zulke goede werken voor de Amerikaanse countrypop. Musgraves duwt dat antieke genre ook recht de nieuwe tijd binnen, met ragfijne liedjes die de country vasthaken aan frisse pop en zelfs disco-achtige synthesizers. Voor bijna iedereen die Golden Hour voor het eerst opzette, en smolt bij het openingsnummer Slow Burn, gold hetzelfde: die plaat mocht even niet meer worden afgezet. Luisteren was geloven. Een popplaat met helende krachten.

Dan waren er gelukkig ook nog een paar mooie platen van echte, ouderwetse bandjes, de wereld kan gewoon nog niet zonder ze. De plaat Double Negative van Low brak de harten van de popredactie, omdat de samenzang soms zo hemels was maar de sfeer in de muziek tegelijk zo intens dreigend en angstig, en al met al behoorlijk verontrustend.

En de aloude Amerikaanse grungeband Mudhoney keerde terug naar de voorhoedes van de pop, met de boze maar gelukkig ook best vrolijke plaat Digital Garbage. Strakke liedjes, tekstueel plezier, en een fraaie balans tussen maatschappelijke woede en dikke pret. Luister zelf, naar bijvoorbeeld het weinig zachtzinnige Neanderfuck.

Dit alles en meer is te vinden op de maandelijkse podcast Volkskrant Radio, in samenwerking met Pinguin Radio.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.