podcast Volkskrant Radio

Volkskrant Radio: debutantenbal met Steve Lacy, Polynation en Slowthai

In de Volkskrant Radio-podcast zet de popredactie van de Volkskrant de beste popmuziek van het moment op een rij. Deze maandelijkse Kroniek van de Nieuwe Muziek signaleert de laatste trends en de meest actuele popkoersen. Om te lezen bij het luisteren.

Een mooi debutantenbal in de platenzaak, de afgelopen weken. Er verschenen veel eerste-platen-van: soms doorwrocht en eindeloos overdacht, soms duidelijk hoorbaar en met jeugdig enthousiasme en zonder veel gepieker over de schutting gesmeten. Het kan allebei: er is geen protocol voor een geslaagde debuutplaat. Als hij maar iets losmaakt. Dat maakten de volgende eerstelingen.

Tyron Kaymone Frampton maakte als Slowthai een lekker baldadige, haast overdreven Britse grimeplaat. Hij slaat wild om zich heen en vooral de Britse instituties krijgen ervan langs, in scherpe, punkachtige raps, zoals we die natuurlijk kennen van de grime en het lichtende voorbeeld Dizzee Rascal. De beats van Slowthai zijn hard en basaal, maar in zijn tracks schuilt toch veel muzikaliteit. We spotten pakkende gitaarriffjes, hier en daar zelfs wat pianoakkoorden en warempel ook nog een koortje, in het nummer Missing. Volgens recensent Gijsbert Kamer eist Slowthai met dit debuut nadrukkelijk de Britse grime-kroon op.

Een wat bedachtzamer debuut komt van het Nederlandse danceduo Polynation. We kenden de band al van een EP en vooral het hitgevoelige trackje Dew uit 2015 (en uiteraard van een intien live-optreden op onze redactie, dat is hier te zien en te beluisteren). De eerste plaat liet op zich wachten, maar het geduld wordt beloond. Op Igneous bouwen Hessel Stuut en Stijn Hosman rustig aan zachtaardige instrumentale tracks met zweverige namen als Deluge en Animus. De sferen zijn dromerig, maar toch werkt Polynation steeds naar aardige climaxen toe. De nummers zijn melodieus en muzikaal, en doen soms denken aan de Nederlandse evenknie Weval, en soms aan het wat donkerder werk van de Brit Jon Hopkins. Een aanrader voor gevoelige dance-oren.

Dan werden we nog verblijd met de eerste soloplaat van Steve Lacy, gejubeld bandlid van de Amerikaanse popband The Internet. De recensent hoorde in Apollo XXI de soulbezweringen van D’Angelo en de funkende gekte van Sly and the Family Stone, maar Lacy lijkt op zijn debuut vooral vrijelijk te experimenteren, zonder zelf te weten waar hij nu precies op uit wil komen. Dat maakt de plaat fris en spannend.

Luister dit alles, en veel meer, via de maandelijkse podcast Volkskrant Radio bij Pinguin Radio - en dat kan uiteraard ook hieronder.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden