Volkskrant Radio Arctic Monkeys

Volkskrant Radio: de beste popmuziek van dit moment

In de Volkskrant Radio-podcast zet de popredactie van de Volkskrant de beste popmuziek van het moment op een rij. Deze maandelijkse Kroniek van de Nieuwe Muziek signaleert de laatste trends en de meest actuele popkoersen. Om te lezen bij het luisteren. 

Arctic Monkeys

Uit puur nostalgische overwegingen zochten we in het rijke poparchief van de Volkskrant de eerste concertrecensie over de Arctic Monkeys nog maar eens op. Ook omdat we die band komend weekend weer zien optreden in Hilvarenbeek, op het festival Best Kept Secret.

Gijsbert Kamer, wie anders, had de jongens uit Sheffield al in het vizier toen de hype nog los moest branden, in 2005, en dus nog ver voor de debuutplaat. En hij zocht de broekies van 19 op in de bovenzaal van de Amsterdamse Paradiso. Gewoon, omdat ze net een leuke single hadden uitgebracht: I Bet You Look Good On The Dancefloor.

‘Want wat zijn ze goed, die Arctic Monkeys’, schreef Kamer. En dat waren ze.

We zijn dertien jaar verder. De broekies zijn mannen. Naar hun nieuwe plaat Tranquility Base Hotel & Casino werd de afgelopen maanden smachtend uitgekeken door de liefhebbers van de laatste grote gitaarpop. En laat de Arctic Monkeys die nu net niet meer maken. 

Gitaren zijn nauwelijks te horen, want de nieuwe Arctic Monkeys doen het op deze pas zesde studioplaat vooral met spacy pianopartijen en croonende vocalen van Alex Turner. Niet tot ieders vreugde, maar dezelfde Volkskrant-recensent als destijds bij de eerste Paradiso-show deelde toch vier sterren uit. Al was het maar omdat Alex Turner veel van zichzelf blootgeeft in dit nieuwe liedwerk, dat aan elkaar hangt van referenties aan David Bowie, Serge Gainsbourg en de glamrock uit de jaren zeventig. Toch weer een imponerende plaat, aldus Kamer. Luister vooral ook zelf.

Toeval of niet: de merkwaardige Zweedse band Ghost lijkt ook steeds meer de voorkeur te hebben voor de piano, ten koste van de gitaar. De nieuwe plaat van de band die Zweedse pop en occulte, classic hardrock zo mooi aan elkaar weet te knopen, is weer wat minder heavy dan de voorgangers. Maar minstens zo indrukwekkend.

En dat komt natuurlijk door de pure en emotionele liedschrijfkracht van de officieel nog altijd anonieme Ghost-aanvoerder, die dit keer volgens het cd-boekje Cardinal Copia genoemd moet worden. Nummers als Pro Memoria, over de bezwering van de angst voor de dood, en het diep ontroerende afscheidslied Life Eternal moeten iedereen toch bij de keel grijpen. Vooral ook vanwege de prachtige manier waarop Ghost orkesten en koren inzet om de muziek boven zichzelf uit te doen stijgen, richting de eeuwigheid.

Maar gelukkig horen we op album Prequelle nog ook wat van die verzorgde, lekker scherp zagende gitaarriffjes. In de nummers Rats en Faith bijvoorbeeld, waar vooral de oude en welbekende Ghost van die eerste mooie platen Opus Eponymous en Infestissumam te horen. Wat een prachtplaatje. Misschien wel het mooiste album van Ghost, en hopelijk niet het laatste.

Ook mooi: de boze, kunstzinnige doemrock en postpunk van de Deense band Iceage op album Beyondless, en de verbluffende elektronische plaat Singularity van de Britse producer Jon Hopkins. Het zijn mooie poptijden.

Beluister de uitzending van Volkskrant Radio hieronder, of klik hier.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden