Vol Pinkpop bekent kleur als rockfestival

Voor Pinkpop zal 2006 de geschiedenis ingaan als het jaar waarin het festival terugkeerde naar de basis. Geen avonturen meer: de gitaren domineerden....

Was het ooit zó druk voor het hoofdpodium van Pinkpop? Meestal is de uittocht tijdens de slotact al in volle gang, maar nu staat iedereen er nog, tot ver achter de geluidstoren, dicht opeengepakt. De zon gaat onder en werpt goudgeel licht op de menigte, die als één man meezingt met Dani California van de Red Hot Chili Peppers: ‘California, rest in peace/ simultaneous release.’

Daarna volgt Scar Tissue. Daarna Otherside. Drie van de allerbeste Peppers-songs als openingssalvo. Niet iedereen kan het goed horen, want het geluid verwaait nogal, maar de sfeer is er niet minder om.

Dít was wat Pinkpop zich gewenst had als revanche voor het ‘rampjaar’ 2005: een strakblauwe hemel, een mooi programma, een afsluiter van stadionallure en een vol Megaland. Jawel: de 37e editie van Pinkpop was uitverkocht.

Het zou overdreven zijn om van een ‘wederopstanding’ te spreken, maar Pinkpop had het succes wel nodig. Vorig jaar, toen het al halverwege mei Pinksteren was en Pinkpop het enige grote Europese popfestival van dat weekend, wensten de grote namen niet uitsuitend voor Pinkpop naar Europa te komen, en liet het publiek het afweten. De ‘dip’ was voorzien (en de opleving van dit jaar ook), maar 20 duizend man was wel erg mager.

Had Pinkpop een imagoprobleem? Was het festival passé, en loopt het publiek alleen nog warm voor het hippere Lowlands, dat meer biedt dan alleen muziek? En: klopten de geruchten dat festivalbaas Jan Smeets zou stoppen als de editie van 2006 niet zou uitverkopen?

Eén ding is zeker: met dat imagoprobleem valt het nogal mee. Als het affiche fraai is, stroomt de weide vol. Zo simpel is het blijkbaar.

Het jaar 2006 zal de boeken ingaan als het jaar waarin Pinkpop terugkeerde naar de basis. De laatste tien jaar leek het traditionele Limburgse rockfestival even progressief en stilistisch divers te willen zijn als Lowlands, met hier en daar iets exotisch en meermalen een dance-act als één van de headliners.

Dit weekend bekende Pinkpop kleur als rockfestival, met een affiche dat gedomineerd werd door gitaren. Op de afsluitende maandag waren Jamie Lidell en Opgezwolle de enige twee uitzonderingen op de regel, maar wel twee hele leuke. Lidells optreden in de John Peeltent was soulvol en vermakelijk, terwijl Opgezwolle dezelfde tent om de vinger wond met de beste nederhop van dit moment.

In de John Peel-tent, pal naast het hoofdpodium, waren sowieso de leukste optredens te zien, bijvoorbeeld van The Zutons en Editors, maar vooral van The Flaming Lips (die er weer een dolle boel van maakten met confetti, ballonnen en een leger dansende kerstmannen) en Infadels, een bijna belachelijk goede live-band uit Londen die een opzwepende mix van dance en rock speelt. Wat een euforie. De Infadels hebben er beslist een tent vol nieuwe fans bij.

Aan de andere kant van Megaland, op het kleinste van de twee openluchtpodia, werden de meeste decibellen geproduceerd: op zondag door Van Katoen, rock-‘n-rollbeest Danko Jones en Alter Bridge, en op maandag door Soulfly, Nickelback en het teleurstellende Deftones, ooit de meest bezwerende representant van de nu-metal, maar in Landgraaf rommelig en artistiek uitgeblust.

Wat Morrissey als headliner op dat ‘hardrockpodium’ te zoeken had? Hij zal het zich ook hebben afgevraagd, maar het weerhield de veteraan uit Manchester er niet van om een uitstekend optreden te verzorgen.

Dissonanten waren er natuurlijk ook, zoals de volslagen oninteressante Bloodhound Gang, voormalig Skunk Anansie-zangeres Skin en – heel jammer – de Nederlandse gitaarbands op het hoofdpodium, Racoon en Bløf, die keurige, degelijke popmuziek speelden, maar wat waren ze dodelijk braaf en saai.

Dat was eigenlijk het enige dat ontbrak aan Pinkpop 2006: een Nederlandse rockartiest met branie, die voor wat vuurwerk op het hoofdpodium had kunnen zorgen. Anouk, die bedankte voor de eer toen ze naar haar zin te vroeg op de dag moest spelen, was bijzonder welkom geweest.

Gelukkig werd Pinkpop gedragen door enkele openbaringen in de John Peel-tent én de bands waarvan mocht worden verwacht dat ze de kar zouden trekken: Franz Ferdinand, Keane, Tool en natuurlijk de Peppers. Er moest diep in de buidel worden getast om hen naar Landgraaf te halen, maar ze duwden Pinkpop over het dode punt, zoals gehoopt. Als rockfestival van het oude stempel, met elk jaar een goede mix van frisse alternatieve gitaarbands én goed gekozen topnamen, kan Nederlands oudste popfestival nog jaren voort.

Tot ver achter de geluidstoren stond het publiek opeengepakt voor de slotact Red Hot Chili Peppers. (ANP) Beeld ANP
Tot ver achter de geluidstoren stond het publiek opeengepakt voor de slotact Red Hot Chili Peppers. (ANP)Beeld ANP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden