Vol ideeën

De muziekstudio van John Dircke was een begrip in het niet-commerciële Brabantse muziekcircuit...

John Dircke, op 29 januari op 50-jarige leeftijd overleden,was de eigenaar van de Pink Noise Studio in Eindhoven. Muziek,of liever: het opnemen van muziek, was zijn passie en verslaving.Zelf kwam hij op de basgitaar, die zijn moeder eens voor hem uitAmerika had meegebracht, niet veel verder dan Toen onze mop eenmopje was. Muzikanten en bands waar hij in geloofde - punk,house, rap, het Nederlandse lied en de nieuwste oorverdovendetrends - konden voor weinig geld, soms voor niets, in zijnstudio terecht. Het was altijd gezellig, hij zette koffie, schonkfrisdrank of een biertje en kookte scherpe, Indische maaltijdendie hij diep in de nacht opdiende met kaarsen en een bloemetje.Thuis heeft John nooit gekookt, zelfs het fornuis was er nietaangesloten. Hij was een Pietje precies, kon nukken en bokken,maar bleef een onverstoorbaar idealist. Opnamesessies van zestienuur waren geen uitzondering. 'Dat kon', zei een vriend, 'omdatJohn er zo van genoot, altijd deed waar hij zin in had. Zijnleven was een groot feest.'

Hij werd in Maastricht geboren. Zijn vader wasberoepsmilitair, een man van tucht en discipline. John was eenvrijbuiter en zijn ouders stuurden hem naar het internaat van deWitte Paters in Boxtel. Hij bracht nieuw leven in het 'CultureelCafé' van de school en vond een Belgische bierbrouwer alssponsor.John engageerde artiesten, richtte zonder succes eeneigen band op en begreep dat hijgeen muzikant was. Hij kocht zijneerste taperecorder.

Na zijn eindexamen ging hij naar de TU in Eindhoven, studeerdebouwkunde en elektronica, maar werd na twee jaar computerdeskundige bij Philip Morris. De fabriek verhuisde enJohn kreeg anderhalf jaarsalaris mee. Het was zijn grote kans.Hij begon in een oude schuur zijn Pink Noise Studio.

In zevenentwintig jaar groeide de studio uit tot een begripin het niet-commerciële circuit in Brabant, Limburg enVlaanderen. John, vooral bekend als 'Johnnieke', zat vol ideeën,bracht mensen bij elkaar en had een gruwelijke hekel aaningeblikte effecten. Gitaar moest uit een gitaar komen. Hijleefde zuinig en het geld dat hij verdiende, investeerde hij inzijn altijd smetteloos schone studio; bedachtzaam oude en nieuweapparatuur aan elkaar koppelend tot een fascinerend mozaïek. Hijnoemde zich spottend 'een sukkel met stekkers'. Als hij gingslapen, legde hij een oud douchegordijn met bloemetjes over demengtafel.John had iets van een kluizenaar. Sinds hij, vijftienjaar geleden, de drank vaarwel had gezegd, kwam hij minder incafé's. Hij ging nooit naar het buitenland. Met eenuitzondering: Amerika. Daar ging hij twee keer per jaar een maandof langer heen. In New York woonde zijn tante die bij debevrijding van Maastricht met een Amerikaanse soldaat wasgetrouwd. John voelde zich er thuis, was stiekem familieziek enbezocht met zijn neven honderden popconcerten. Bruce Springsteenzag hij dertig keer. Hij kleedde zich als een rocker en spaardeT-shirts. Toen een zanger niet genoeg gerepeteerd had, kwam Johnin de studio met op zijn T-shirt: Go and practice. Hij waszachtaardig en soms net zo onhandig als Mr Bean. Hij belde zijnvrienden dagelijks, vergat geen verjaardag en gaf graag bizarre,nutteloze cadeautjes. Hij was geen man van veel woorden, hijluisterde en was toch het middelpunt. Hij bleef dromen en kochtiedere maand samen met een vriend een lot uit de Staatsloterij.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden