Recensie CaDance

Voguing, een een ode aan een moeder en een compleet vrouwelijke cast: de opening van CaDance staat in het teken van sterke vrouwen (vier sterren)

Ryan Djojokarso's Mom:Me is oprecht en eigenzinnig, Q4: Quantified brengt een spannende, acrobatische vorm van dans naar het theater. 

Q4: Quantified van Sarada Sarita (CaDance) Beeld Q4: Quantified

Vrouwen kleurden het openingsweekend van de 19de editie van CaDance, het tweejaarlijkse festival voor hedendaagse dans dat de komende weken swingt en zwiert in Den Haag. Samir Calixto trapte af met een cast van alleen vrouwen voor W (van ‘women’ en Wagner), gevolgd door Ryan Djojokarso die een stuk over de relatie met zijn moeder heeft gemaakt, Mom:Me. Tot slot een artistiek vogue-experiment van de jonge choreograaf Sarada Sarita, een talent uit de cast van ISH.

Waar Calixto zich in eerdere producties een sterk kunstenaar heeft getoond, is W choreografisch, dramaturgisch en muzikaal een eerder pathetische dan poëtische poging om de essentie van het vrouwelijke te presenteren. Geïnspireerd door zijn Braziliaanse cultuur, maar ook door Nietzsche, de vulkaan Etna (‘la Donna’) en Wagners liefdesdrama Tristan und Isolde en de daaraan gerelateerde Wesendonck-Lieder komt hij in de programmatoelichting tot een wollige typering die draait om woorden als mysterie, natuur, instinct, intuïtie, emotie, passie en vibratie.

Mom:Me van Ryan Djojokarso (CaDance) Beeld Mom:Me

Helaas is wat we zien en horen even wollig, hoe mooi het toneelbeeld en de flarden Wagner op band ook zijn. Vijf danseressen in een witte omgeving, met in het midden een soort altaar voor vrouwelijk naakt waarop stoom neerdaalt, doen hun uiterste best. Maar de vloeiende, golvende bewegingen zijn niet verrassend, de emoties in de muziek en de dans illustreren elkaar vooral, de dynamiek varieert nauwelijks en er blijft een ergerlijke heiligheid om de dames heen hangen die het publiek op grote afstand zet.

Nee, dan Mom:Me. Dat is te direct en letterlijk soms, maar tegelijk zo oprecht, niet pretentieus en bovenal eigenzinnig, dat je eraan blijft terugdenken. In en rond een houten huisje met golfplaten dak – de tropische regenbuien die erop kletteren verwijzen naar de Surinaamse herkomst van de choreograaf – ontvouwt zich het verhaal van Djojokarso’s moeder. Die is 15 als ze hem krijgt. Ze is ongewenst zwanger geworden, mogelijk verkracht, hoewel dat laatste een beetje onduidelijk is.

Verschillende levensfasen lopen door het beeld. De tienermoeder (Gerty Van de Perre) wiegt een pop in haar armen terwijl ze liefdesliedjes zingt, het moederschap is nog kinderspel. Tegelijk danst de uitgesproken Kalin Morrow haar als volwassene, met de al even veelzijdige Jochem Eerdekens als haar zoon, in wie ze soms ook de vader lijkt te zien. Ze spelen samen en ze vechten samen, er is genegenheid én afkeer. Het kind is een sta-in-de-weg, letterlijk ook, met zijn hoekig zwabberende, onmachtige puberledematen. Een voice-over stelt de moeder de vragen die hij altijd had willen stellen. ‘Zou je leven makkelijker zijn geweest als ik er niet was geweest?’

Q4: Quantified van Sarada Sarita (CaDance) Beeld Q4: Quantified

Totaal andere koek na dit sfeervolle dubbelportret is Q4: Quantified. Op zoek naar een gevoel van saamhorigheid, zoals in de ‘viereenheid’-figuur van de filosoof Carl Jung, slaat Sarita samen met vier ­collega’s aan het voguen. New way voguen, om precies te zijn, een snelle stijl met extreem strakke lijnen, geometrische vormen (armen en handen buigen zich tot hoekige schilderijlijstjes of dienblaadjes), slangenmensachtige stretches en sexy heupwiegende catwalkloopjes. Ze worden geïntroduceerd door een circusartieste die zwevend aan haar knotje perfecte cirkels draait en begeleid door zanger en spoken-wordartiest Guillermo Blinker.

Voguedans, ontstaan in de lhbti-gemeenschap in Harlem, New York, viert de vrijheid van expressie. In Q4: Quantified roept Blinker op om ruim te denken (‘my sight is limited by my point of view’) en trekken de performers zich niks van grenzen aan. Ze vormen samen een fantasiewezen met perfect symmetrisch dansende armen. Of ze onderscheiden zich juist in mooi georkestreerde parallelle solo’s die zich niet laten temmen door de tape en het licht waarmee de vloer in steeds meer en dus steeds kleinere hokjes wordt opgedeeld. Na hiphoptheater nu ook voguetheater? Sarita laat zien dat het potentie heeft.

Mom:Me van Ryan Djojokarso (CaDance) Beeld Mom:Me

Hiphop hoera!

In het tweede weekend van CaDance, op 2 en 3 februari, staat hiphop centraal. Hiphop in het theater is al decennia hip, maar in Nederland ontbreekt het nogal eens aan uitdagende artistieke concepten. Frankrijk blijft wat dat betreft koploper. De Rotterdamse organisatie Roots & Routes, dat professioneel hiphoptalent ondersteunt, heeft samen met de Franse boegbeelden Kader Attou en Nabil Oelhadj en de Nederlandse pionier Lloyd Marengo een productie gemaakt voor elf jonge dansers met makersambities. Rond Mind Ur Step worden masterclasses georganiseerd met veelzeggende titels als ‘filosofische en abstracte oefeningen in hiphop’ (ook voor fanatieke amateurs) en vindt een debat plaats over de toekomst van hiphoptheater in Europa.

CaDance met W (Samir Calixto)**, Mom:Me (Ryan Djojokarso)**** en Q4: Quantified (Sarada Sarita)****. 25/1 en 26/1, Theater a/h Spui en Korzo, Den Haag. Alle choreografieën gaan op tournee. CaDance t/m 9/2.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden